3000 μέρες

Conceptions, Experiences and Explorations to relive the heady days of Life and ameliorate the World!

10 χρόνια μετά τη δολοφονία στην Marfin στις 5 Μαΐου 2010

Ήταν μια είδηση που με συγκλόνισε, όπως κάθε είδηση που αφορά τραγικό θάνατο αθώων ανθρώπων. Τότε ήμουν ήδη στις αρχές της μετανάστευσής μου στην Ολλανδία.Εκείνη τη μέρα διάβασα πολλά άρθρα, γνώμες και απόψεις από όλες τις πολιτικές μεριές. Σε όλους τους χώρους υπήρχαν προσγειωμένοι άνθρωποι οι οποίοι εξέφρασαν με τον δριμύτερο τόνο τη λύπη τους και την κατηγορηματική καταδίκη αυτού του γεγονότος. Μα δίπλα σε αυτούς υπήρχαν και αρκετοί άλλοι γεμάτοι με μίσος και χαιρεκακία. Κάποιοι κατηγόρησαν τους υπαλλήλους, ότι "καλά έπαθαν, αφού επέλεξαν να μην απεργήσουν". Κάποιοι άλλοι έγραψαν ότι "οι υπάλληλοι ήταν μέρος του συστήματος και του καπιταλισμού". Τα κυβερνητικά μέσα υποστήριξαν ότι "φταίνε οι αναρχικοί και οι αριστεροί", τρίβοντας τα χέρια τους από ευχαρίστηση για αυτό το γεγονός. Τρόμαξα με αυτό το μίσος, αυτήν την παλιανθρωπιά, την τάση κάποιων ανθρώπων να εκμεταλλευτούν αυτό το γεγονός ιδιοτελώς για τα δικά τους συμφέροντα, δίχως να εστιάσουν αποκλειστικά στη φρικαλεότητα του.

Ευτυχώς, υπήρξαν πάρα πολλοί άνθρωποι που δεν κοίταξαν τις ταμπέλες, αλλά το ίδιο το γεγονός. Τρεις άνθρωποι δολοφονήθηκαν άνανδρα από κάποιους ψυχοπαθείς δολοφόνους, οι οποίοι όπως πάντα είχαν μπει μέσα στην πορεία με μοναδικό τους σκοπό να τραυματίσουν και να δολοφονήσουν ανθρώπους. Δέκα χρόνια μετά, διατηρώ πάντα την ίδια άποψη για τέτοιους ανθρώπους. Δεν είναι αριστεροί, δεξιοί, αναρχικοί, πατριώτες, ήρωες ή οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα θέλουν να τους αποδίδουμε. Είναι δολοφόνοι και μόνο δολοφόνοι. Φονιάδες. Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει την πράξη τους. Έχουμε δημοκρατία, έστω και σακατεμένη, έστω και ανώριμη. Δεν νοείται το γεγονός κανείς να σκοτώνει ή να τραυματίζει για οποιονδήποτε ιδεολογικό, κοινωνικό, θρησκευτικό, εθνικό ή προσωπικό σκοπό.

Ο αείμνηστος πανεπιστημιακός μας δάσκαλος Νίκος Μάργαρης είχε δηλώσει το εξής παρακάτω για τη δολοφονία των τριών υπαλλήλων της Marfin μέσα από τη λίστα του electroauth. Διαβάζοντάς το σήμερα αντιλαμβάνομαι με λύπη πόσο πολύ μου νοσταλγώ αυτήν τη παιδεία και το ήθος στη ζωή μου.



Θυμάμαι, στην τότε συζήτηση στην λίστα είχα γράψει και εγώ το παρακάτω σχόλιο. 


Σωκράτης Π. Κουρτσίδης, 6 Μαΐου 2010 - 12:15 π.μ.
Προς: Electroauth
Παιδιά, οτιδήποτε και να πείτε αυτό που συνέβη στην τράπεζα ήταν στυγνή δολοφονία. Ακόμα και ένας ανόητος άνθρωπος γνωρίζει πολύ καλά πως όταν ανάψεις μια φωτιά σε ένα κτίριο που έχει μέσα ανθρώπους, έναν μόνο σκοπό έχεις: Να τους κάψεις ζωντανούς!
Δεν έχει κανένας μας δικαίωμα στο βωμό οποιασδήποτε "ιδεολογίας", "πολιτικής στάσης" ή "πάλης" να καίει συνανθρώπους του. Αυτό είναι καθαρός φασισμός και δεν έχει να κάνει με "ένα καλύτερο αύριο ή μια πιο καλή κοινωνία". Απλώς, κάποιοι άνθρωποι θέλουν να δολοφονήσουν και όλα τα άλλα είναι απλώς προσχήματα.
Για ποια δημοκρατία μιλάμε; Για ποιο κράτος δικαίου;
Αν θέλουμε να είμαστε έντιμοι απέναντι στον εαυτό μας, τότε ας δούμε για τι ακριβώς αγωνιζόμαστε και με ποιον τρόπο συναγωνιζόμαστε. Όταν λέμε "κοινωνία" εννοούμε όλους τους ανθρώπους που απαρτίζουν το σύνολό της είτε αυτοί μας αρέσουν είτε όχι. Και όταν μιλάμε για "καλύτερες συνθήκες ζωής", εννοείται πως αυτές θα είναι για όλην την κοινωνία. Άρα, όταν παλεύουμε για κάτι καλύτερο, παλεύουμε για όλους, ακόμα και για τον μπάτσο που θα μας κυνηγήσει με το γκλομπ. Μακροπρόθεσμα αυτό θα έχει αποτέλεσμα.
Δυστυχώς, όμως, αυτό που συνέβη σήμερα επιβεβαιώνει αυτό που φοβόμουν. Είμαστε ένα ξέφραγο αμπέλι, μια σκόρπια μάζα, ένας χυλός. Ο καθένας φοράει μια ταμπέλα ενός πολιτικού κόμματος ή παράταξης και θέλει μανιασμένα να δολοφονήσει τον απέναντί του ανεξαρτήτως της ταμπέλας που έχει εκείνος. Οι ταμπέλες είναι απλώς τα προσχήματα. Για αυτό και δεν υπάρχουν ενιαίοι αγώνες με διάρκεια, κοινή συναίνεση, συγκατάβαση και συναγωνιστικότητα.
Αν θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα, καιρός είναι να πετάξουμε τις ταμπέλες και τα ψεύτικα πανό και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε συλλογικά, να νοιαζόμαστε για την ευημερία όλων μας και όχι μόνο του εαυτούλη μας.Οι πολιτικοί και τα κόμματα που μας κυβερνάνε σήμερα είναι μια πλήρης μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας. Που είναι η τήρηση των νόμων στην καθημερινή μας ζωή, η ανθρωπιά και το φιλότιμο; Αντ' αυτών βουτάμε ένα καδρόνι και θέλουμε να φάμε τον άλλον άνθρωπο ζωντανό.
Κάποτε ο Μπρεχτ είχε πει για το κάψιμο των βιβλίων στη ναζιστική Γερμανία, πως εκεί που καίνε βιβλία μια μέρα θα καίνε ανθρώπους. Θα παρατηρήσω πώς και στη χώρα μας κάτι τέτοιο ισχύει με το όχι και τόσο αθώο έθιμο του κάψιμου των σχολικών βιβλίων από τους μαθητές στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο που φτάσαμε σε αυτήν την κατάντια.
Θέλετε να δείτε σε ποιό στάδιο βρισκόμαστε σήμερα ως Έλληνες; Δείτε αυτό και θα καταλάβετε. Ακόμα εκεί είμαστε. Απλώς πιο διακριτικά και συγκαλυμμένα. Ακόμα ένα είναι το χελιδόνι και η άνοιξη δεν έχει 'ρθει.
Δεν έχω λόγια να περιγράψω τη απέραντη στεναχώρια μου για τους ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή με αυτόν τον τρόπο. Πιστεύω ότι πήγαν στη δουλειά τους γιατί δεν είχαν και άλλη επιλογή. Σίγουρα θα τους τρομοκράτησαν ότι θα τους απόλυαν αν δεν προσέρχονταν στην εργασία τους και απεργούσαν. Ειδικά η έγκυος γυναίκα με όλην αυτήν τη κρίση και την τρομοκρατία των ΜΜΕ. Είμαι σίγουρος ότι και αυτοί θα ήθελαν να απεργήσουν, γιατί να μην το κάνουν;
Ντρέπομαι που είμαι Έλληνας και ειλικρινά ζητώ συγνώμη από τις οικογένειες των ανθρώπων που κάηκαν σήμερα.


10 χρόνια μετά, εύχομαι κάποια στιγμή να αρχίσουμε να πετάμε τις ταμπέλες μας ή τουλάχιστον να βλέπουμε πίσω από αυτές. Τον άνθρωπο. Τον γείτονά μας, τον περαστικό που θα του πούμε μια καλημέρα, τον υπάλληλο πίσω από τον γκισέ που κάνει τα δικά του όνειρα καθώς μας περιμένει να βρούμε την ταυτότητά μας και να πάμε παρακάτω.


Πανδημία SARS-CoV-2: Τι μπορούμε να κάνουμε για ως πολίτες

Όλοι όσοι αγαπάμε τις επιστήμες και την τεχνολογία και φροντίζουμε να ενημερωνόμαστε τακτικά για τα επιστημονικά δρώμενα γνωρίζαμε ότι κάποια στιγμή στη ζωή μας θα βιώναμε μια πανδημία από κάποιον ιό ή βακτήριο ανθεκτικό στα αντιβιοτικά. Τα γεγονότα της ισπανικής και της ασιατικής γρίπης του περασμένου αιώνα, αλλά και οι δύο πρόσφατοι κορωνοϊοί μαζί με τον ιό του embola ήταν οι πιο χαρακτηριστικοί προάγγελοι ενός τέτοιου ενδεχομένου. Ίσως δεν θέλαμε να το πιστέψουμε, αλλά βαθιά μέσα μας ο φόβος κρυβόταν εκεί.
Άλλωστε, η πιθανότητα να συμβεί κάποιο από τα υπόλοιπα καταστροφικά για την ανθρωπότητα σενάρια ήταν και είναι πολύ μικρότερη. Ο ψυχρός πόλεμος έχει λήξει και ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα είναι δύσκολο να συμβεί. Βέβαια, εγκυμονεί πάντα ο κίνδυνος μιας τρομοκρατικής ενέργειας με πυρηνικά όπλα. Αλλά και αυτός δεν ικανός να είναι ολοκληρωτικός. Κάποιος αστεροειδής και μετεωρίτης που θα πέσει στη γη; Ναι, αλλά αυτό συμβαίνει εξαιρετικά αραιά. Όπως και η έκρηξη κάποιου ύπερ-ηφαίστειου, σαν αυτό που κοιμάται κάτω από το εθνικό πάρκο του Γέλοουστοουν στην πολιτεία του Ουαϊόμινγκ των ΗΠΑ, ίσως να πάρει χιλιετίες για να συμβεί. Η μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα, εκείνη που πάντα αφάνιζε και συνεχίζει να αφανίζει ζωές, ήταν και θα είναι οι επιδημίες και οι πανδημίες. 
Μία τέτοια χτύπησε την πόρτα και του δικού μας σπιτιού τους προηγούμενους μήνες. Δεν έχει μεγάλη σημασία αν αυτή ξεκίνησε από την Κίνα. Από κάπου έτσι κι αλλιώς θα ξεκινούσε. Κι ούτε φαίνεται να είναι προϊόν ανθρώπινης συνωμοσίας, αφού μέχρι στιγμής υπάρχουν αξιόπιστες μελέτες οι οποίες καταρρίπτουν κατηγορηματικά αυτόν τον ισχυρισμό. Εξάλλου, σύμφωνα με αρκετούς βιολόγους, το βιολογικό οπλοστάσιο των κρατών έχει στη διάθεσή του πολύ χειρότερους ιούς. Ο παρών κορωνοϊός είναι τόσο έξυπνα κατασκευασμένος, που μέχρι στιγμής μόνο η φύση μέσω της φυσικής επιλογής μπορεί να δημιουργήσει κάτι τόσο τέλειο. Αν είχαμε ως άνθρωποι τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε ή να κατασκευάσουμε κάποιον τέτοιον ιό, τότε θα είχαμε τέτοια βιοτεχνολογία ώστε να μπορούμε να θεραπεύουμε εύκολα κάθε είδους καρκίνο και ασθένεια.
Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να επισημάνω πάνω απ' όλα είναι ότι πέρα από κάθε είδους θεωρίας συνωμοσίας ή κινδύνου για την ανθρωπότητα ο ιός είναι σήμερα εδώ στις ζωές μας και θα περάσει καιρός μέχρι να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Οι Κινέζοι αυτήν τη στιγμή δοκιμάζουν ήδη σε ανθρώπους εθελοντές ένα εμβόλιο που βασίζεται απλώς σε νεκρωμένους ιούς και παράγει σημαντικό αριθμό αδρανών αντισωμάτων. Είναι το πιο ελπιδοφόρο μέχρι τώρα, αφού έχει λειτουργήσει καλά σε πειραματόζωα πιθήκους μακάκους και η παγκόσμια παραγωγή του είναι πολύ εύκολη και γρήγορη. Από την  άλλη πλευρά, υπάρχουν δεκάδες προγράμματα ερευνών για την ανάπτυξη πιο πολύπλοκων εμβολίων, τα οποία να μπορούν να αντιμετωπίσουν πιθανές παρενέργειες. Αυτό είναι πολύ δύσκολο, αφού ο ιός είναι "πανέξυπνος" και ξέρει να καμουφλάρεται πολύ καλά και έτσι να κρύβεται από το ανοσοποιητικό σύστημα. Είναι, επίσης, καταπληκτικός ο μηχανισμός με τον οποίον προσδένεται την τελευταία στιγμή στους υποδοχείς των ανθρώπινων κυττάρων, μη δίνοντας χρόνο στα ανοσοποιητικά κύτταρα να "δουν" τους δικούς του υποδοχείς. Πάντως, οι μελέτες προχωράνε πολύ καλά. Οι ερευνητές έχουν χαρτογραφήσει το γονιδίωμα του ιού, γνωρίζουν γενικά πως είναι η δομή του και έχουν στο πλάνο τους αρκετές υποψήφιες φαρμακευτικές ουσίες για να τον καταπολεμήσουν.
Όσο, όμως, οι ερευνητικές σε όλα τα κράτη θα συνεχίζουν το έργο τους, ο ιός θα συνεχίζει να μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ο βασικός μέσος ρυθμός μετάδοσης είναι 3, δηλαδή ένας ασθενής μολύνει άλλους τρεις ανθρώπους. Πρόκειται για εκθετική συνάρτηση.Αν υποθέσουμε ότι ο καθένας μας μολύνεται και μέσα σε μια εβδομάδα μολύνει ακόμα τρεις ανθρώπους, τότε σε 10 εβδομάδες οι άνθρωποι που θα έχουν τον ιό θα είναι 3^10, δηλαδή περίπου 59.000 άνθρωποι. Για να μολυνθούν όλοι οι κάτοικοι της Ελλάδας απαιτούνται κάτι λιγότερο από 14 εβδομάδες, δηλαδή λίγο περισσότερο από τρεις μήνες. Αν, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, υποθέσουμε ένα ποσοστό 10% εισαγωγής στις μονάδες εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ), τότε θα χρειαστούμε για αυτό το χρονικό διάστημα περίπου ένα εκατομμύριο κρεβάτια το λιγότερο. Με θνησιμότητα 5% θα έχουμε περίπου 500.000 θανάτους στην Ελλάδα, κυρίως ανθρώπων μεγάλης ηλικίας και άλλων με υφιστάμενα προβλήματα υγείας. Ο αριθμός είναι τρομαχτικός. Επίσης, όλα τα υπόλοιπα κρίσιμα περιστατικά που δεν θα αφορούν τον ιό δεν θα μπορούν να αντιμετωπιστούν και έτσι θα υπάρξουν και θάνατοι λόγω ανεπάρκειας ΜΕΘ. Π.χ. κάποιος άνθρωπος που έχει καρδιακό επεισόδιο ή έχει τραυματιστεί σοβαρά δεν θα μπορεί να βοηθηθεί και μάλλον θα πεθάνει έξω από το νοσοκομείο.
Γι' αυτόν τον λόγο τα κράτη πήραν τόσο σοβαρά μέτρα για την αντιμετώπιση του ιού. Η απαγόρευση της κυκλοφορίας αντίκειται στην ελευθερία του πολίτη να κινείται ελεύθερα, όπως αυτή ορίζεται στα ευρωπαϊκά συντάγματα. Κι όμως έπρεπε να παρθεί, γιατί είναι ίσως ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να ανακοπεί η μετάδοση του ιού. Η ελάχιστη φυσική απόσταση του ενάμισι μέτρου είναι και αυτή επιβεβλημένη. Και τώρα που κάποια άλλα μέτρα χαλαρώνουν η χρήση μάσκας μύτης και στόματος, έστω και αυτοσχέδιας, είναι και αυτή αναγκαία. Οι περισσότεροι πολίτες το έχουν καταλάβει σιγά-σιγά αυτό και συνετίζονται με τις κυβερνητικές υποδείξεις και τα μέτρα. Πολλοί από εμάς έχουμε συνειδητοποιήσει ότι, μόνο αν δράσουμε ο καθένας μας και η καθεμία μας αλληλέγγυα απέναντι στον άλλο συνάνθρωπο, τότε θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τη μετάδοση του ιού. 95% από εμάς δεν θα πεθάνει, αλλά ένα 5% θα φύγει από τη ζωή με φρικτό τρόπο. Το πνευμονικό οίδημα είναι άσχημο πράγμα. Και είναι πολύ κρίμα ένα παιδί που έχει κάποιο άλλο υποφερτό πρόβλημα υγείας τελικά να πεθάνει από τον ιό. Ή η μητέρα μας, ο παππούς μας, η γιαγιά μας, ο ηλικιωμένος γείτονας και φίλος μας, άνθρωποι από τη δουλειά μας ή από τις καθημερινές μας δραστηριότητες, όλοι αυτοί να φύγουν έτσι ξαφνικά από τη ζωή εξαιτίας μιας τέτοιας κατάστασης.
Μπορούμε ως πολίτες να σταματήσουμε όλους αυτούς τους θανάτους; Ίσως όχι όλους, μα μπορούμε σίγουρα πάρα πολλούς με το να τηρούμε τα μέτρα για την αποφυγή μετάδοσης του ιού. Το πιο σημαντικό είναι να διατηρούμε τουλάχιστον ενάμισι μέτρο φυσική απόσταση από τον διπλανό μας. Παντού. Όταν ψωνίζουμε, στα μέσα μαζικής μεταφοράς και οπουδήποτε υπάρχει ανθρώπινος συνωστισμός να φοράμε μάσκα. Ακόμα καλύτερα και στον δρόμο και οπουδήποτε εκτός σπιτιού. Στον δρόμο να κάνουμε υπομονή και όταν αυτός είναι στενός να κάνουμε άκρη και να περιμένουμε για να περάσει ο διπλανός μας. Τους παππούδες και τις γιαγιάδες να τους προσέχουμε ακόμα περισσότερο. Δεν ξέρουμε αν έχουμε μολυνθεί, μπορεί να νοσούμε ασυμπτωματικά, και είναι πιθανόν να τους μεταδώσουμε τον ιό.
Γενικά, ο καλύτερος κανόνας για την πιο σωστή συμπεριφορά απέναντι στους συνανθρώπους μας είναι "να συμπεριφερόμαστε σαν να νοσούμε ήδη από τον ιό και προσπαθούμε να μην κολλήσουμε τον διπλανό μας". Εξάλλου, η μάσκα προσώπου, με εξαίρεση τις ειδικές ιατρικές, δεν προστατεύει εμάς από τον ιό, αλλά τον διπλανό μας. Αν εμείς φοράμε μάσκα και αυτός δεν φοράει, τότε εμείς είμαστε που κινδυνεύουμε να κολλήσουμε από αυτόν. Άρα, να μην φοράμε και εμείς; Όχι, το σωστό, το αλληλέγγυο και το κοινωνικότερο είναι να φορέσει και αυτός μάσκα. Όλοι μας δηλαδή. Θα πρέπει, εδώ, να συνειδητοποιήσουμε ως πολίτες ότι η αντιμετώπιση του ιού δεν μπορεί να γίνει μόνο από μερικούς πολίτες, αλλά πλήρως από ολόκληρη την κοινωνία. Και δεν πρέπει να έρθουν το κράτος, ο νόμος ή κάποιος αστυνομικός σαν μπαμπούλες πάνω από το κεφάλι μας για να μας το επιβάλλουν αυτό. Εμείς οι ίδιοι πρέπει να έχουμε ή να αποκτήσουμε μέσα από αυτές τις καταστάσεις την κατάλληλη εκείνη ωριμότητα για να πούμε "θα διατηρήσω φυσική απόσταση από τον άλλον άνθρωπο, για να μην τον κολλήσω ενδεχομένως" ή "θα κάνω υπομονή αυτόν τον καιρό και δεν περιορίσω τις κοινωνικές μου επισκέψεις, γιατί ίσως έτσι μεταδώσω τον ιό σε κάποιον από τους φίλους μου και αυτοί σε κάποιον άλλον άνθρωπο που μπορεί να πεθάνει από αυτό".
Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις σε αυτήν τη λογική. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι αναπτυγμένη την κοινωνική τους νοημοσύνη. Αρκετοί είναι εγωιστές και νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους και καθόλου για την κοινωνία. Ένα σημαντικό ποσοστό του ανθρώπινου πληθυσμού αποτελείται από "ψυχοπαθείς" (psychopaths και sociopaths), οι οποίοι σύμφωνα με τον ψυχιατρικό ορισμό "δεν έχουν την ικανότητα να νοιώθουν συναισθήματα ή τύψεις". Αυτοί ποικίλουν από 1% έως 2% και είναι στατιστικά στην πλειοψηφία τους άνδρες. Στην Ελλάδα αυτός ο αριθμός είναι περίπου από 100.000 έως 200.000 ανθρώπους, οι οποίοι δεν μπορούν να νοιώσουν αγάπη, στοργή, τύψεις ή οποιοδήποτε "κοινωνικό" συναίσθημα. Μέσα τους είναι άδειοι από συναισθήματα, δεν έχουν αυτό που ο λαός μας αποκαλεί "συνείδηση". Ωστόσο, οι περισσότεροι από αυτούς είναι πολύ έξυπνοι και μάλλον θα τηρήσουν τα μέτρα. Κυρίως για να μην ξεχωρίσουν και αποκαλυφτούν ή επειδή τυχαίνει το προσωπικό τους συμφέρον να συμβαδίσει με εκείνο του κοινωνικού συνόλου. Γιατί, όμως, πόσοι άλλοι άνθρωποι που έχουν συναισθήματα και δεν είναι ψυχοπαθείς δεν συμπεριφέρονται αλληλέγγυα και κοινωνικά; Γιατί μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού αντιδρά σαν να μην υπάρχει καν πανδημία, υποστηρίζοντας πολλές φορές μάλιστα ότι αυτό "αποτελεί μια μεγάλη θεωρία συνωμοσίας"; Τόσο στην Ελλάδα, όσο και στη Γερμανία που βλέπω οι άνθρωποι επιδεικνύουν λίγο-πολύ τέτοιες συμπεριφορές. Και πολύ πιθανόν αυτό είναι ένα πανανθρώπινο χαρακτηριστικό. Υπάρχουν πάντως οι συνειδητοποιημένοι άνθρωποι και οι εκείνοι που δεν έχουν καταλάβει τα οφέλη της κοινωνικής αλληλεγγύης. Ευτυχώς, και στη Γερμανία και στην Ελλάδα οι πρώτοι αποτελούν και την πλειοψηφία.
Αν κοιτάξουμε λίγο μακριά από τους θανάτους που έχει επιφέρει ο ιός, τότε μπορούμε να δούμε και την άλλη πλευρά του νομίσματος. Μακροπρόθεσμα αυτή η πανδημία είναι ένα καλό γεγονός για την ανθρωπότητα, αρκεί να την αντιμετωπίσει σωστά και να διδαχτεί από αυτήν. Οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν τώρα πια τον υπαρκτό κίνδυνο των επιδημιών. Ένας επόμενος ιός στο μέλλον θα μπορεί να είναι περισσότερο θανατηφόρος για όλες τις ηλικίες και ακόμα πιο μεταδοτικός. Μαθαίνουμε σιγά-σιγά ότι πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι και για κάτι τέτοιο. Όταν με το καλό λήξει η πανδημία και οι τιμές πέσουν στο φυσιολογικό, πάρα πολλοί άνθρωποι θα αγοράσουν και θα έχουν στην αποθήκη τους μάσκες αναπνοής, αντισηπτικά, νερό, τρόφιμα και άλλες προμήθειες για πολύ καιρό. Μαθαίνουμε να γινόμαστε περισσότερο κοινωνικοί και αλληλέγγυοι. Δεν το έχουμε κατορθώσει αυτό πλήρως, αλλά σιγά-σιγά οι περισσότεροι από εμάς θα δούμε ότι αυτός είναι και ο καλύτερος τρόπος για να προστατεύσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Μαθαίνουμε, επίσης, ότι όλοι μαζί μπορούμε να συντονιστούμε σε ενδεχόμενα μελλοντικά μέτρα. Σε μια μελλοντική επιδημία θα έχουμε μεγαλύτερη πείρα και μάλλον δεν θα μας νικήσει ο πανικός. Θα εμπιστευτούμε τις ειδικές επιτροπές κρίσης που θα συγκροτηθούν από τις κυβερνήσεις μας και προσπαθήσουμε όλοι μαζί να πράξουμε τα δέοντα. Τα παρόντα μέτρα είναι και μια καλή άσκηση για επόμενες πανδημίες. Μαθαίνουμε και να προσαρμοζόμαστε. Η εργασία από το σπίτι είναι εφικτή, όσο και αν πολλοί εργοδότες δεν την υποστήριζαν. Οι άνθρωποι μαγειρεύουν περισσότερο στο σπίτι και έχουν αρχίσει να ψήνουν και ψωμιά και άλλα πολλά. Τα μέλη της οικογένειας μαθαίνουν να ζουν μαζί και να ανέχονται περισσότερο τα ελαττώματά τους. Οι γονείς έχουν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους και έτσι και την ευκαιρία για να βελτιώσουν τις σχέσεις μαζί τους. Πάντα υπάρχουν και θετικά μαζί με τα αρνητικά σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση.
Κουράγιο, λοιπόν, και υπομονή σε όλους μας. Πανδημία είναι, θα κάνει τον κύκλο της και θα περάσει. Στο χέρι μας είναι να πεθάνουν λιγότεροι άνθρωποι, ωσότου βρούμε μια καλή θεραπευτική αντιμετώπισή της. Προστατεύστε τους εαυτούς σας, τα αγαπημένα σας πρόσωπα και τον δίπλα συνάνθρωπό σας και όλα θα πάνε καλά.


Τι έμαθα στη χώρα των ιστολογίων

Πάνε σχεδόν δώδεκα χρόνια από τότε άνοιξα αυτό το μπλοκ. Νομίζω ότι ύστερα από τόσο καιρό καλό θα ήταν να κάνω μια μικρό απολογισμό και να γράψω εδώ κάποια πολύ σημαντικά συμπεράσματα και διαπιστώσεις.

Έχω γράψει πολλά άρθρα τα οποία σήμερα δεν μου αρέσουν.
Ναι, και ντρέπομαι για κάποια από αυτά. Πάντα σε αυτά που έγραφα προσπαθούσα να βγάζω στον αέρα τις ιδέες μου, τα συναισθήματά μου, τις αντιλήψεις μου και όλα αυτά που συγκροτούν την προσωπικότητά μου. Διαβάζοντας τα γραπτά μου τότε και σήμερα βλέπω μια πορεία πολλών διαφορετικών "εγώ" μου. Απορώ κάποιες φορές, αν ήμουν εγώ αυτός που έγραψε ή σκεφτόταν αυτά τα πράγματα. Άλλες φορές παίρνω απόσταση και άλλες έρχομαι πιο κοντά στον άνθρωπο εκείνο. Κάποια από αυτά που διαβάζω ακόμα μου αρέσουν. Και κάποια άλλα με απογοητεύουν, με θλίβουν. Απορώ, πώς μπόρεσα να εκφράσω κάτι τέτοιο, πώς είναι δυνατόν να σκέφτηκα κάτι τόσο ανούσιο, τόσο ρηχό... Κι όμως, εγώ τα έγραψα τότε όλα αυτά. Εγώ ήμουν. Και δεν αποκλείεται - είναι μάλλον σίγουρο - να γράφω και σήμερα πράγματα, τα οποία θα τα κοιτάζω αύριο και θα σκέφτομαι το ίδιο. 
Αυτό που έχω καταλάβει, είναι ότι είναι πολύ δύσκολο ο καθένας μας να ξεφύγει από λάθος σκέψεις, πλάνες κοινωνικής συμμόρφωσης και ελέγχου, αρρωστημένες συμπεριφορές και την επιρροή από τα πάθη και τα προσωπικά "κολλήματά" του. Μπορώ, όμως, να προσπαθήσω να τα περιορίσω όλα αυτά, όσο πιο πολύ μπορώ. Να μαθαίνω να ελέγχω τις σκέψεις και τα γραπτά μου. Τις πράξεις μου, τη συμπεριφορά μου, τις ιδέες και τους στόχους μου. Μαθαίνοντας να δίνω βάρος στο ευρύ feedback των ανθρώπων που με παρατηρούν και με ζουν και θέλουν να μου πουν τι βρίσκουν σωστό και λάθος στα παραπάνω. Χωρίς να εξαρτώμαι από αυτό, αλλά και χωρίς να μην του δίνω τη βαρύτητα που του πρέπει. Και να μην ξεχνώ ότι η αρμονία ανάμεσα σε αυτά τα δύο είναι δυναμική, πάντα αλλάζει. 

Η υπερβολική ενασχόληση με την πολιτική με αλλοτριώνει.
Ένα καλό παράδειγμα άρθρων μου και γραπτών μου που δεν μου αρέσουν είναι τα περισσότερα εκείνα στα οποία ασχολούμαι με την ελληνική πολιτική, προσπαθώντας να υποστηρίξω όσο μπορώ την πολιτική μου άποψη εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Είναι λάθος. Ακόμα περισσότερο, όταν αυτό γίνεται στο προσωπικό μου μπλοκ. Είναι σαν μια "μόλυνση". 
Ναι, εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολιτικά όντα και σίγουρα υπάρχει νόημα στην ενασχόληση με την πολιτική και με τα θέματα της κοινωνίας μας. Αλλά, όταν αυτό γίνεται υπέρμετρα, όταν κυρίως το πάθος και τα συναισθήματα είναι οδηγοί της πένας, τότε μαζί μ' αυτά θα αναδυθούν και ο μικρός δικτάτορας και φασίστας που κρύβονται μέσα μας, όπως κάποτε είχε επισημάνει ο αείμνηστος Χατζιδάκις. Η παιδεία μας, οι τρόποι μας, η αγωγή μας, όλα αυτά τότε πάνε περίπατο. 
Και εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση δεν κανόνα. Ζώντας στο εξωτερικό ήθελα τόσο πολύ να επιστρέψω στην Ελλάδα που μπέρδεψα τα πολιτικά ζητήματα με τα κομματικά. Την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού με την κομματική αλλαγή. Τύφλα και πόλωση. Χωρίς να βλέπω, ότι αυτοί που κυβερνούν τη χώρα μου δεν είναι τα κόμματα, αλλά μια μεγάλη κάστα συγκεκριμένων ανθρώπων. Αυτή η κάστα είναι βαθιά ριζωμένη παντού μέσα στην ελληνική κοινωνία από τότε που γεννήθηκε το ελληνικό κράτος, σε όλους τους τομείς και τις εμφάσεις της, και δεν ξεριζώνεται έτσι εύκολα. Θέλει να περάσουν δεκαετίες, να αλλάξουν οι συνθήκες μέσα και έξω από την Ελλάδα, να επέλθει με κάποιον τρόπο η κατάλληλη παιδεία και σιγά-σιγά να αρχίσουμε να ωριμάζουμε ως κοινωνία. Και εγώ να θέλω να τα προλάβω όλα αυτά μέσα σε μερικούς μήνες ή χρόνια. Δεν ξέρω, αν η απόγνωση της γνώσης ότι όλα αυτά δεν γίνονται μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, ήταν εκείνη που με οδήγησε να γράψω τόσο πολωμένα, προσπαθώντας να κρυφτώ από την τελευταία. Ή να την πολεμήσω, ελπίζοντας στο αδύνατο. Τι σημασία έχει, όμως, αυτό, όταν έφτασα να "μολύνω" το ιστολόγιό μου με πολιτικό-κομματικά κείμενα; Υπήρξαν και υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι με διαφορετικές απόψεις από τις δικές μου πάνω στην πολιτική. Αυτό θα έπρεπε να μας φέρει πιο κοντά για να συζητήσουμε τις διαφορές μας, παρά να μας απομακρύνει και να μας κάνει να μην μιλάμε μεταξύ μας.
Λάθος, λοιπόν, μεγάλο τα πολλά άρθρα για την πολιτική εδώ μέσα. Αυτό το ιστολόγιο δεν είναι και δεν πρέπει να είναι πολιτικό.

Υπάρχει πολλή παραπληροφόρηση και περιττή πληροφορία εκεί έξω.
Πάρα πολλά fake news και hoaxes, πάρα πολύ άκριτη αναμετάδοση ειδήσεων, χωρίς πηγές ή χωρίς έλεγχο αυτών όταν αυτές δηλώνονται. Και εγώ σίγουρα έχω πέσει στην παγίδα της γρήγορης αναμετάδοσης κάποιας είδησης, τουλάχιστον στις αρχές του ιστολογίου. Τα τελευταία χρόνια είμαι πολύ πιο προσεκτικός και προσπαθώ πάντα να δηλώνω τις πηγές αυτών που γράφω. Βλέπω, όμως, ότι κάποτε πόσταρα και θέματα τα οποία σήμερα θεωρούνται τετριμμένα ή ασήμαντα για να αφιερώσει κάποιος έστω και λίγο χρόνο για αυτά. Βέβαια, τότε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ήταν στο ξεκίνημά τους και δεν είχαμε κορεστεί από όλα αυτά. Κάθε ανάρτηση ίσως είχε και κάτι καινούριο να μας πει, ακόμα και τετριμμένο. Ύστερα από τόσα χρόνια έχουμε "μπουχτίσει" από κάθε είδους ανάρτηση μπορεί να υπάρξει. Το facebook και άλλα τέτοια μέσα είναι υπερφορτωμένα με τα ίδια και τα ίδια. Μόνο το twitter έχει κάτι καινούριο να μου πει, αλλά και αυτό ψάχνοντας αρκετά να βρω σε ποιους λογαριασμούς θα στραφώ. Συνειδητοποιώ ότι έχουμε μπερδέψει τη χρήσιμη γνώση με τη βιαστική γρήγορη πληροφορία.
Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που έχω σταματήσει εδώ και καιρό να ποστάρω "για να ποστάρω" ή "για να προλάβω να διαδώσω την πληροφορία". Τώρα, αν έχω κάτι να γράψω, θα σκεφτώ αν αυτό έχει νόημα να γραφτεί. Κι αν ξεχάσω να το γράψω, πάλι δεν πειράζει. Δεν είμαι εγώ αυτός που πρέπει να το γράψει πρώτος, κάποιος άλλος θα το γράψει στη θέση μου. Ο κόσμος συνεχίζει να προχωράει, ακόμα και χωρίς εμένα. Μα, αν είναι να γράψω κάτι, τουλάχιστον να έχει κάτι να πει. Έστω σε εμένα τον ίδιο. Έστω για την πάρτη μου, που λέει και ο λαός μας.

Τα ιστολόγια είναι υπέροχα. Τουλάχιστον για εμάς προσωπικά.
Σχεδόν δώδεκα χρόνια και βλέπω τη διαδρομή. Έχω facebook από το 2007. Και λογαριασμούς και σε άλλα μέσα. Αλλά το ιστολόγιο είναι κάτι πιο προσωπικό, πιο όμορφο. Ειδικά, όταν γράφεις εσύ ο ίδιος, όπως όταν θα έγραφες ένα ημερολόγιο ή ένα βιβλίο. Είναι κάτι πιο ζεστό, κάτι που μένει πιο πολύ σε σχέση με τον γρήγορο συρμό π.χ. του facebook. Το βλέπω και σε άλλα ιστολόγια προσωπικής φύσεως. Τα λατρεύω! Μ' αρέσει να διαβάζω αυτά που γράφουν οι άνθρωποι σε αυτά, έρχομαι πιο κοντά τους, νοιώθω και εγώ ένα μικρο κομμάτι αυτού του ψηφιακού-κοινωνικού οικοσυστήματος. Γιατί τα ιστολόγιά μας είναι ανοιχτά στον έξω κόσμο, σαν φάροι ακτινοβολούν στα πελάγη των social media, φανερώνοντας τις ακτογραμμές του πραγματικού κόσμου, των πραγματικών ανθρώπων. Κάτι απ' όλα αυτά κάνει και το twitter, όπου και εκεί οι άνθρωποι γράφουν ανοιχτά και φανερά αυτό που θεωρούν είδηση. Αλλά εκεί χάνεσαι πιο εύκολα στην περιττή και φευγαλέα πληροφορία. 

Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος, αλλάζω συνεχώς.
Κοιτάζοντας μέσω του ιστολογίου πίσω στο παρελθόν αντιλαμβάνομαι ότι συνεχώς αλλάζω, δεν είμαι ποτέ ο ίδιος άνθρωπος που νομίζω ότι είμαι. 
Υπάρχει ο μύθος-γρίφος με το "πλοίο του Θησέα". Μια προέκταση αυτού είναι και το φιλοσοφικό, και πρακτικό, ερώτημα του "ποιοι είμαστε πραγματικά". Κάποια στιγμή θα αναφερθώ ακόμα περισσότερο και σ' αυτό. Σημασία έχει ότι ακόμα και υλικά δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν πριν δώδεκα χρόνια. Το σώμα μου αλλάζει κάθε μέρα. Τα συναισθήματά μου, οι ιδέες μου, τα πιστεύω μου, οι σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους, όλα αυτά εξελίσσονται, δεν μένουν ποτέ σταθερά. Πριν προλάβω να αποκτήσω συνείδηση του εαυτού μου, αυτός έχει προχωρήσει παρακάτω, έχει αλλάξει ακόμα μία φορά. Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη μου, και ίσως και η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση, είναι να πιστεύω ότι υπάρχει σταθερότητα σε όλα αυτά. Όχι, κάθε στιγμή πεθαίνει ένα απειροελάχιστο μέρος του εαυτού μου και ακριβώς εκείνη την ίδια την στιγμή γεννιέται ένα καινούριο. Μόνο σαν περάσει ο καιρός μπορώ να δω, πόσο πολύ αυτή η αλλαγή του συνόλου όλων αυτών μικρών κομματιών παζλ του εαυτού μου έχει αλλάξει αυτό που βλέπω σε μένα. Τα ημερολόγια, τα ιστολόγια, οι παλιές μου φωτογραφίες, όλα αυτά είναι πολύτιμα εργαλεία για να το δω αυτό. Το να προσπαθώ κάθε στιγμή ακατάπαυστα να μάθω ποιος είμαι πραγματικά εκείνη τη δεδομένη στιγμή, απέναντι σε αυτό που πιστεύω ότι είμαι, είναι ένα δρόμος σοφίας. Το να το κατορθώνω, όποτε αυτό είναι εφικτό, είναι ουσία ζωής.

Τα κείμενα δεν είναι μόνο κείμενα.
Όποτε διαβάζω κάποιο παλιό κείμενο, θυμάμαι και την εποχή και το μέρος όπου το έγραψα. Κατά κάποιον τρόπο τηλεμεταφέρομαι εκεί και γίνονται ταυτόχρονα και αναγνώστης και συγγραφέας. Ανάλογα με το πόσο πολύ έχω αλλάξει νοιώθω άλλοτε την οικειότητα και άλλοτε την απόσταση από εκείνο το σημείο του χωροχρόνου. Προσπαθώ να μπω μέσα στο παλιό σώμα. Ποτέ δεν είναι πια το ίδιο. Κάποιες φορές κολυμπάω μέσα σε αυτό. Άλλες με σφίγγει, με πνίγει. Τα κείμενα είναι τότε σαν παλιά, παρατημένα ρούχα που δεν έχουν πλυθεί, που φέρουν πάνω τους τις παλιές μυρωδιές από αυτά που είχαμε ζήσει τότε. Αρώματα από ανθρώπους που τους ζήσαμε και μας έζησαν, μυρωδιές από μέρη που βαδίσαμε, οσμές από τον δικό μας ιδρώτα και τα δάκρυα του καθημερινού μόχθου, τις εμπειρίες και γδαρσίματα των καιρών. Η λεβάντα που μύριζα καθώς έγραφα μέσα στη δροσιά κάποιου ανοιξιάτικου πρωινού, ο ήλιος που δύοντας  έλουζε το δωμάτιο της φοιτητικής εστίας τότε που ήμουν στην Ολλανδία, το χιόνι που έπεφτε και το παρακολουθούσα αφηρημένος να ντύνει τις γραμμές του τραμ καθώς σκεφτόμουν την επόμενη πρόταση που θα έγραφα, το αεράκι που έμπαινε στο δωμάτιο το φθινόπωρο μετά τη βροχή... αναμνήσεις σφικτά δεμένες με τα κείμενά μου μέσα στο μυαλό μου. Τα κείμενα δεν είναι μόνο κείμενα.

Λέξεις για το μέλλον.
Ευγνωμοσύνη! Για όλα τα όμορφα πράγματα που έζησα, που ζω και θα ζήσω στη ζωή μου. Θέλω να την εκφράσω, θέλω να πω ευχαριστώ παντού και σε όλους τους ανθρώπους για όλα αυτά! Καλοσύνη, ανθρωπιά, αγάπη, αλληλεγγύη! Όπου υπάρχουν, όπου φανερώνονται, θέλω να γράφω για αυτά. Για να τα ζω στο παρόν, για να τα θυμάμαι στο μέλλον. Συγνώμη, λυπάμαι! Για όλα εκείνα τα λάθη που έχω κάνει και στεναχώρησα εμένα, αγαπημένους μου ανθρώπους, αλλά και  ανθρώπους που πέρασαν για μια στιγμή στη ζωή μου και έτυχε να μην γνωριστούμε ποτέ. Άσε τη ζωή να κυλήσει! Ναι, δεν έχει νόημα να πιέζω τα πράγματα και τους ανθρώπους, πιστεύοντας ότι έτσι "θα είναι καλύτερα για όλους μας". Η ζωή δεν θέλει πίεση, αλλά ηρεμία, αρμονία και απλότητα. Και έμπρακτη αποδοχή της ιδιαιτερότητας και της διαφορετικότητας των άλλων ανθρώπων. Εδώ, τώρα! Τώρα ζω, όχι στο μέλλον, όχι στο παρελθόν. Όσα πέρασαν, πέρασαν και όσα είναι να 'ρθουν θα έρθουν.
Για τα παραπάνω θέλω να γράφω στο μέλλον. 

Σίγουρα υπάρχουν και άλλα στα οποία θα ήθελα να αναφερθώ. Προς το παρόν μου φτάνει που έγραψα τουλάχιστον αυτά που ήθελα να γράψω. Αισθάνομαι όμορφα που καταπιάστηκα ξανά με το ιστολόγιό μου! :)


Γιατί πρέπει να βγεις ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει

Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού,  ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club.  Όπου και να την βρεις φρόντισε να είναι με το χαμόγελο στα χείλη και σιγουρέψου ότι αυτό γίνεται πλατύτερο όταν η παρέα της στρέφει αλλού την προσοχή της.  Στην πορεία, απασχόλησε την με ελαφριά κουβεντούλα, διάλεξε «πεσιματικές» ατάκες χαμογελώντας αμυδρά και με νόημα.  Και ενώ η νύχτα μπαίνει για τα καλά οδήγησε την στην πόρτα της εξόδου.  Μην δώσεις σημασία στην όποια αβάσταχτη κούραση μπορεί προς στιγμήν να σε λυγίζει. Φίλησε την κάτω από την τρεμάμενη λάμψη της λάμπας του δρόμου ενώ βρέχει, όπως έχεις δει στις ταινίες, υποκρινόμενος ωστόσο ότι η σκηνή δεν έχει και κάποια ιδιαίτερη σημασία. Πήγαινε την στο διαμέρισμα σου και απάλλαξε τον εαυτό σου από τον ψυχαναγκασμό του «κάνω έρωτα». Απλά πήδηξε την.   

Στη πορεία άσε το βιαστικό συμβόλαιο που υπέγραψες –ούτε που κατάλαβες πως-  να εξελιχθεί αργά και βασανιστικά σε σχέση. Βρες κοινά ενδιαφέροντα και θέματα προς συζήτηση όπως το σούσι ή η μουσική. Φρόντισε να κτίσεις γύρω από αυτό ένα πολύ γερό οικοδόμημα, πασπαλισμένο με την αίσθηση της αίγλης του ιερού χώρου στον οποίο καταφεύγεις κάθε φορά  που η ατμόσφαιρα μεταξύ σας γίνεται χλιαρή και τα βράδια ατελείωτα. Μην σκέφτεσαι ιδιαίτερα και άσε απλώς τους μήνες να περνούν. Πρότεινε της να συζήσετε και άφησε στην ίδια την ευθύνη της διακόσμησης. Αναλώσου σε ανούσιους καβγάδες τύπου «κλείνουμε την κωλοκουρτίνα στην ντουσιέρα για να μην πιάσει μάκα» και άσε να περάσει ένας χρόνος χωρίς να το πάρεις χαμπάρι.  Από εδώ και εμπρός ξεκίνα να παίρνεις χαμπάρι. 

Στο μυαλό σου στριφογυρνάει η ιδέα ότι είναι μάλλον καιρός να παντρευτείτε, αλλιώς όλη η ιστορία θα είναι χαμένος χρόνος.  Κάλεσε την λοιπόν για δείπνο σε ένα υπερπολυτελές εστιατόριο με ονειρική θέα πολύ εκτός των οικονομικών σου δυνατοτήτων. Με μακάριο ύφος ζήτησε από το σερβιτόρο να της φέρει ένα ποτήρι σαμπάνια αφού έχει βάλει μέσα ένα αξιοπρεπές δακτυλίδι. Όταν το προσέξει κάνε της πρόταση με όσο ενθουσιασμό και ειλικρίνεια μπορείς να επιστρατεύσεις.  Μην σε νοιάξει ιδιαίτερα αν νοιώσεις την καρδιά σου να χτυπά σαν ταμπούρλο. Το ίδιο ισχύει ακόμα και αν δεν μπορείς να την νοιώσεις καθόλου. Εάν μεσολαβήσει χειροκρότημα κάνε σαν να μην τρέχει τίποτα. Αν κλάψει, χαμογέλασε σαν να είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου.  Αν δεν κλάψει κάνε το ίδιο.   Άσε τα χρόνια να περνούν δίχως να δίνεις ιδιαίτερη σημασία. Ασχολήσου με την καριέρα σου, αγόρασε ένα σπίτι, κάνε δύο εντυπωσιακά παιδιά. Προσπάθησε να τα μεγαλώσεις καλά. Σταδιακά μπορείς να αρχίσεις να νοιώθεις αποτυχημένος. Απώλεσε λοιπόν την ύπαρξη σου μέσα σε μια βαρετή μονοτονία, σε μια μονοδιάστατη θλίψη. Πέρασε την κρίση της μέσης ηλικίας. Γέρασε. Στοχάσου πάνω στην ελλιπή πραγματοποίηση των στόχων σου. Κάποιες φορές νοιώσε ευχαριστημένος αλλά κυρίως νοιώσε κενός και ελαφρύς. Κατά την διάρκεια περιπάτων νοιώσε σαν να μην υπάρχει πια επιστροφή ή σαν να είσαι έτοιμος να σε πάρει ο άνεμος.  Στο τέλος συμβιβάσου με μια θανατηφόρα ασθένεια και αποδήμησε εις Κύριον αλλά…μόνο αφού έχεις συνειδητοποιήσει ότι με το κορίτσι που δεν διάβαζε η καρδιά σου δεν σκίρτησε ποτέ από οποιοδήποτε πάθος, και κανένας δεν θα γράψει την ιστορία της ζωής σας. Κατά τον ίδιο τρόπο, θα πεθάνει και αυτή μόνο με την αμυδρή και μέτριας έντασης θλίψη ότι η ικανότητα της να αγαπάει έπεσε στο κενό.     

Κάνε αυτά τα πράγματα, γαμώτο, γιατί τίποτα δεν είναι χειρότερο από ένα κορίτσι που διαβάζει. Κάνε τα, σου λέω, γιατί μια ζωή στο καθαρτήριο είναι καλύτερη από μια ζωή στην κόλαση. Κάνε τα γιατί το κορίτσι αυτό είναι γνώστρια του λεξιλογίου που μπορεί να περιγράψει αυτή την ακαθόριστη δυσαρέσκεια ως μια ανεκπλήρωτη ζωή.  Ένα λεξιλόγιο που αναλύει την εσωτερική ομορφιά του κόσμου και την κάνει δυνατή αναγκαιότητα αντί για φαντασιακή αναζήτηση. Το κορίτσι που διαβάζει έχει πρόσβαση σε ένα λεξιλόγιο που μπορεί να διακρίνει μεταξύ της απατηλής και απαθούς ρητορικής κάποιου που δεν μπορεί να την αγαπήσει, και της άναρθρης απελπισίας κάποιου που την αγαπάει πολύ. Ένα λεξιλόγιο που, γαμώτο, κάνει την κενού περιεχομένου σοφιστεία μου ένα φτηνό κόλπο. 

Κάνε τα γιατί το κορίτσι που διαβάζει κατανοεί σύνταξη. Η λογοτεχνία την έχει διδάξει ότι οι στιγμές τρυφερότητας έρχονται σε σποραδικά αλλά αναγνωρίσιμα διαλείμματα. Γνωρίζει επίσης πολύ καλά ότι η ζωή δεν έχει γραμμική πορεία,  και θεωρεί δεδομένο ότι η παρακμή ρέει στην ίδια κατεύθυνση με την απογοήτευση. Ένα κορίτσι που έχει εμβαθύνει στη σύνταξη του λόγου αναγνωρίζει στις ακανόνιστες διστακτικές παύσεις ανάμεσα σε δύο ανάσες τη φύση του ψέματος. Επίσης, αντιλαμβάνεται τη διαφορά της μεμονωμένης στιγμής θυμού από την μόνιμη συνήθεια κάποιου να είναι πικρός και κυνικός ανεξάρτητα λόγου ή αιτίας· αυτή η συνήθεια θα παραμείνει ζωντανή και όταν έχει πακετάρει τα πράγματα της, έχει αποχαιρετήσει απρόθυμα, έχει αποφασίσει ότι πρόκειται για παύση και όχι για τελεία και…προφανώς θα συνεχίζεται εις τον αιώνα τον αιώνων αμήν. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το συντακτικό που ταιριάζει στο ρυθμό και στους κυματισμούς ενός «αγαθού» βίου. 

 Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει γιατί το κορίτσι που διαβάζει γνωρίζει τη σημαντικότητα της πλοκής, μπορεί να εντοπίσει που τελειώνει ο πρόλογος καθώς και τις αιχμηρές εντάσεις της κορύφωσης. Τις νοιώθει στο πετσί της. Το κορίτσι που διαβάζει θα είναι υπομονετική σε μια διακοπή της δράσης, θα επισπεύσει τη λύση. Μα πάνω απ’ όλα γνωρίζει την αναπόφευκτη βαρύτητα του τέλους. Βρίσκεται στο στοιχείο της. Έχει αποχαιρετήσει χιλιάδες ήρωες με ένα σούβλισμα θλίψης όλο κ’ όλο στην καρδιά. 

Μην βγεις ραντεβού με ένα κορίτσι που διαβάζει γιατί τα κορίτσια αυτά είναι που αφηγούνται τις ιστορίες. Εσύ και ο Τζόυς, εσύ και ο Ναμπόκοφ, εσύ και η Γουλφ. Εσύ στη βιβλιοθήκη, στο διάδρομο αναμονής του μετρό, στη γωνία του καφέ, στο παράθυρο του δωματίου σου. Εσύ που αιωνίως κάνεις την ζωή μου αφόρητη. Το κορίτσι που διαβάζει έχει βγάλει έξω το τεφτέρι της ζωής της και είναι γεμάτο νόημα. Προσέχει οι αφηγήσεις της να είναι πλούσιες, το υποστηρικτικό καστ χρωματιστό και η γραμματοσειρά έντονη. Εσύ, το κορίτσι που διαβάζει, με κάνεις να θέλω να είμαι όλα αυτά που δεν είμαι. Αλλά είμαι αδύναμος και θα σε απογοητεύσω, αφού αυτό που έχεις ονειρευτεί είναι καλύτερο από αυτό που είμαι. Δεν θα δεχόσουν ποτέ τη ζωή για την οποία μιλούσα προηγουμένως. Δεν θα δεχόσουν τίποτα λιγότερο από πάθος, τελειότητα και μια ζωή άξια να αφηγηθεί. Αυτό ήταν. Τελείωσα μαζί σου κορίτσι που διαβάζει. Και μην ξεχάσεις με το επόμενο τραίνο να πάρεις και τον Χεμινγκγουέι μαζί σου. Σε μισώ. Δεν φαντάζεσαι πόσο πολύ σε μισώ.


Το κείμενο είναι του Charles Warnke, μεταφρασμένο στα ελληνικά από τη Σταυρούλα Χρυσοχόου. 

Πηγές:
https://www.lifo.gr/team/bookroom/30208
https://thoughtcatalog.com/charles-warnke/2011/01/dont-date-a-girl-who-reads


Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ, Πάμπλο Νερούδα

Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου κοντά στη θάλασσα, στο νησί. Ήσουν άγρια και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό. Ίσως πολύ αργά ενώθηκαν τα όνειρά μας, στα ψηλά ή στα βαθιά, στα ψηλά σαν κλαδιά που κουνάει ο ίδιος άνεμος, στα χαμηλά σαν κόκκινες ρίζες που αγγίζονται. Ίσως το όνειρό σου χωρίστηκε από το δικό μου και στη σκοτεινή θάλασσα με έψαχνε όπως πρώτα όταν δεν υπήρχες ακόμα, όταν χωρίς να σε διακρίνω έπλεα στο πλάι σου, και τα μάτια σου έψαχναν αυτό που τώρα - ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό - σου δίνω με γεμάτα χέρια, γιατί εσύ είσαι το κύπελλο που περίμενε τα δώρα της ζωής μου. Κοιμήθηκα μαζί σου όλη τη νύχτα, ενώ η σκοτεινή γη γυρίζει με ζωντανούς και νεκρούς, και σαν ξύπνησα ξάφνου καταμεσής στη σκιά το μπράτσο μου τύλιγε τη μέση σου. Ούτε η νύχτα, ούτε ο ύπνος μπόρεσαν να μας χωρίσουν. Κοιμήθηκα μαζί σου και ξύπνησα με το στόμα σου βγαλμένο από τον ύπνο να μου δίνει τη γεύση από τη γη, από τη θάλασσα, από τα φύκια, από το βάθος της ζωής σου, και δέχτηκα το φιλί σου μουσκεμένο από την αυγή σαν να έφθανε από τη θάλασσα που μας περιβάλλει.

(Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ, Πάμπλο Νερούδα)

Κωνσταντίνος Κριτζάς

Ένας νεαρός άνθρωπος, καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο από τα οκτώ του χρόνια λόγω μυοπάθειας, έφύγε και αυτός από τη ζωή. Λαμπρό παράδειγμα θέλησης για ζωή και πρόοδο. Κατόρθωσε ύστερα από πολύ κόπο να περάσει στη νομική σχολή και είχε όνειρο να ασχοληθεί με την εγκληματολογία.

Στο παρακάτω βίντεο από μια περσινή του συνέντευξή του στο "Ανδριανή Crete TV", ο Κωνσταντίνος μας αποκαλύπτει την γλυκιά προσωπικότητά του. Μπορεί το σώμα του να πάσχει, αλλά το πρόσωπό του είναι όμορφο.

Οι σχολές στην Ελλάδα δεν παρέχουν υποστήριξη για τη φυσική πρόσβαση σε αυτές ατόμων με κινητικές δυσκολίες. Και ο τρόπος που είναι παρκαρισμένα τα αυτοκίνητα και μποτιλιαρισμένα τα πεζοδρόμια είναι απάνθρωπος.




Κρίμα που δεν είχε την ευκαιρία να πηγαίνει καθημερινά στη σχολή του. Σίγουρα θα είχε κάνει πολλούς φίλους εκεί.

Ο Κωνσταντίνος είναι η απτή απόδειξη ότι κάθε ανθρώπινη κοινωνία πρέπει να περιλαμβάνει οπωσδήποτε και ανθρώπους σαν και αυτόν για να είναι πρακτικά ολοκληρωμένη.


Πηγές
  • Κωνσταντίνος Κριτζάς, ένα μικρός "ήρωας" της ζωής - https://www.youtube.com/watch?v=q68-fk7p0ao


Blog Archive

Αναγνώστες

Πρώτη ενημέρωση!

Νέα & ψυχαγωγία!

Χαμόγελο

Χαμόγελο
Στηρίξτε το Χαμόγελο του παιδιού!

Socrates

Socrates
From Düsseldorf with love!
Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω, τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο... Κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία. Μην γυρνάς την πλάτη, μην ζεις στο ψέμα. Πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία. Σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία...
(ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ)

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Ενδιαφέροντα Blogs

Αξιόλογα Blogs & Sites!