3000 μέρες

Conceptions, Experiences and Explorations to relive the heady days of Life and ameliorate the World!

Ένα αντίο στη Ματίνα

Τη Ματίνα δεν έτυχε να τη γνωρίσω προσωπικά, ήταν η καλύτερη φίλη μιας καλής μου φίλης. Είχα ακούσει πάρα πολλά θετικά για αυτόν τον άνθρωπο και ήθελα κάποια στιγμή όταν θα ήμουν κάτω στην Αθήνα να μου δινόταν η ευκαιρία να τη συναντήσω. Δυστυχώς, πριν περίπου μια εβδομάδα την χτύπησε ένα αυτοκίνητο εν ώρα υπηρεσίας στην Αργυρούπολη. Δύο αυτοκίνητα έκαναν κόντρα μέρα μεσημέρι σε έναν πολυσύχναστο δρόμο μπροστά από σχολείο και κολυμβητήριο. Η Ματίνα εκείνη την ώρα στέκονταν στο πεζοδρόμιο της διασταύρωσης των οδών Κύπρου & Αναπαύσεως, προσπαθώντας να βοηθήσει παιδιά του καλοκαιρινού camp να διασχίσουν το δρόμο. Βλέποντας τα αυτοκίνητα να έρχονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα έβαλε το σώμα της μπροστά από τα παιδιά. Δυστυχώς, το ένα από τα δύο αυτοκίνητα καβάλησε το πεζοδρόμιο, πήρε σβάρνα όλα τα κολονάκια και μια πινακίδα κυκλοφορίας και χτύπησε σοβαρά τη Ματίνα. Πολύ βαριά τραυματισμένη νοσηλευόταν μέρες στην εντατική του Ευαγγελισμού. Είχε πολλαπλά κατάγματα στο σώμα και το κεφάλι της, σοβαρή εσωτερική αιμορραγία και ήταν σε κώμα. Τελικά χθες το μεσημέρι έχασε την άνιση μάχη και έφυγε για άλλους τόπους μακρινούς. Πήγε να συναντήσει τον άνδρα της τον Φώτη, ο οποίος έφυγε και αυτός από τη ζωή νωρίς. Οι φίλοι, οι συγγενείς, οι συνάδερφοι της έχουν να πουν τα καλύτερα λόγια γι' αυτήν. Όχι μόνο τώρα που έφυγε. Μιλούσαν πάντα για έναν άνθρωπο με ανθρωπιά, όμορφο, ζωντανό, με θετική ενέργεια και χαμόγελο στα χείλη. Μια πραγματική φίλη. Έναν από εκείνους τους ανθρώπους που τόση ανάγκη έχει η κοινωνία μας για να προοδεύσει. Από την πρώτη στιγμή που μπήκε στο νοσοκομείο, εκατοντάδες δικοί της άνθρωποι στάθηκαν στο πλευρό της. Είτε δίπλα της στο νοσοκομείο, όπως η άμοιρη η μάνα της, είτε αναγκαστικά από μακριά να σπάνε τα τηλέφωνο ρωτώντας πως πάει η Ματίνα. Ένα ευρύ δίκτυο ανθρώπων να συνομιλεί και να προσεύχεται καθημερινά για την κατάστασή της.

Στη σχολή σκύλων-οδηγών τυφλών "Λάρα". Η Ματίνα (δεύτερη κοπέλα πάνω αριστερά) ήταν εθελόντρια και η εκφωνήτρια της σχολής στις εκδηλώσεις.

Σκέφτομαι πόσες Ματίνες υπάρχουν σε αυτόν τον κόσμο. Και πόσες φεύγουν από τη ζωή έτσι απρόβλεπτα κάθε μέρα. Λένε πως η ζωή είναι "άδικη", αλλά ολοένα και περισσότερο συνειδητοποιώ ότι μάλλον δεν είναι έτσι. Η ζωή δεν είναι ούτε άδικη ούτε δίκαιη. Δεν λογαριάζει καλές ή κακές προσωπικότητες. Όπως και ο θάνατος. Αυτά είναι απλώς φυσικά, βιολογικά φαινόμενα. Εμείς οι άνθρωποι ως κοινωνίες είμαστε εκείνοι που ορίζουμε τι είναι δίκαιο και τι είναι άδικο. Και σε αυτήν την περίπτωση, φερθήκαμε άδικα στη Ματίνα. Στο σημείο εκείνο της διάβασης για το κολυμβητήριο θα έπρεπε τουλάχιστον να υπάρχουν σαμαράκια για να κόβουν την ταχύτητα των οδηγών. Όπως και μπροστά από κάθε σχολείο. Και η κοινωνία μας θα έπρεπε να αντιμετωπίσει την οδική παραβατικότητα πιο σοβαρά. Δεν γίνεται δύο ψυχοπαθείς νεαροί να κάνουν κόντρες σε τέτοιον δρόμο, με τέτοιες ταχύτητες και μάλιστα μέρα μεσημέρι. Γιατί να συμβαίνει κάτι τέτοιο, τι φταίει τελικά; Είναι, μήπως, η έλλειψη σωστής αγωγής και παιδείας, οι εξετάσεις για το δίπλωμα που ενδιαφέρονται περισσότερο αν μπορείς να παρκάρεις με τρεις κινήσεις από το αν είσαι ανάλγητος φονιάς μπροστά στο τιμόνι, οι νόμοι αυτού του κράτους που δεν εφαρμόζονται, οι χρονοβόρες διαδικασίες εκδίκασης των υποθέσεων, η αποθάρρυνση των πολιτών να αναλάβουν ομαδικές πρωτοβουλίες εξαιτίας της εντύπωσης ότι κράτος είτε αδιαφορεί είτε υπολειτουργεί; Ότι και να φταίει, η Ματίνα έφυγε. Εμείς, θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί ξανά; Σήμερα ήταν η Ματίνα, αύριο στη θέση της ένας άλλος φίλος, ένας άλλος συγγενής μας.

Εύχομαι στη Ματίνα καλό παράδεισο. Να συναντήσει τον Φώτη και να έχουν γαλήνη οι ψυχές τους εκεί ψηλά. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στους συγγενείς, τους φίλους, τους συναδέρφους και όλους αυτούς που την αγαπούσαν και θα την αγαπούν για πάντα. Κρίμα που έφυγε από κοντά μας ένας τέτοιος άνθρωπος.


Η κηδεία της θα τελεστεί αύριο Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016, στις 11:30 πμ στην εκκλησια / κοιμητηρι του Ελληνικού.


Πηγές - Αναφορές

The Only Reason We're Alive

Ο μόνος λόγος που είμαστε ζωντανοί. Αυτό το μικρό animation αφορά όλους αυτούς που είτε είναι ήδη σε σχέση είτε ψάχνουν να βρουν σύντροφο. Κανένας μας δεν χρειάζεται να περιμένει ως τα 85 του για να νοιώσει την αγάπη.

This is for everyone in love and for everyone looking for love. None of us should have to wait until we're 85.




Poem written and performed by: IN-Q
Produced by: Moving Art
Marketed and Distributed by: Shareability http://shareability.com
Animation Produced by: Acme Filmworks by Tara Beyhm and Ron Diamond
Animation Direction by: Sarah Van den Boom
Animation by: Sarah Van den Boom, Gitanjali Rao, Sangita Khatu
Music by: Murray Hidary
Music Edited by: Charlie Bond

Πηγές

Δέκα χρόνια μετά

Ημέρα μνήμης σήμερα. Δέκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη μέρα που έφυγε ο Άγγελος. Σαν ψέμα. Η ζωή είναι παράξενη, απρόβλεπτη. Όπως και η αποχώρηση από αυτήν. Μου λείπει ο Άγγελος, ο καλός μου φίλος, ο όμορφος και ευγενικός αυτός άνθρωπος με την αγνή ψυχή, τον παιδικό αυθορμητισμό, το οξύ πνεύμα, τη ζεστή παρέα...
Η ζωή μας άλλοτε μας χαρίζει αγγέλους, άλλοτε μας τους παίρνει από κοντά μας. Και όταν είναι δίπλα μας, τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουμε το πόσο σημαντικοί και σπουδαίοι είναι, παρά μόνο όταν τους χάνουμε. Πόσο κρίμα.

https://aggelosmpatas.blogspot.com

Blog Archive

Πρώτη ενημέρωση!

Νέα & ψυχαγωγία!

Τεχνολογικά blogs

Χαμόγελο

Χαμόγελο
Στηρίξτε το Χαμόγελο του παιδιού!

Socrates

Socrates
From Düsseldorf with love!
Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω, τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο... Κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία. Μην γυρνάς την πλάτη, μην ζεις στο ψέμα. Πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία. Σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία...
(ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ)

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Ενδιαφέροντα Blogs

Αξιόλογα Blogs & Sites!