3000 μέρες

Conceptions, Experiences and Explorations to relive the heady days of Life and ameliorate the World!

Δημοψήφισμα 2015 - Οι άνθρωποι πάνω από τα "όχι" και τα "ναι".

Θα πρέπει να κατανοήσουμε λίγο και τον συνάνθρωπό μας. Πολλοί αναρωτιούνται, γιατί υπάρχουν τόσοι συμπολίτες μας που θα ψηφίσουν "ναι", όταν εκείνοι που το προωθούν είναι σύσσωμο το παλιό κατεστημένο, το οποίο εδώ και 40 χρόνια μας έφερε σε αυτήν την κατάσταση. Άλλοι, γιατί να ψηφίσουμε "όχι", όταν αυτό "ισοδυναμεί με χρεοκοπία", όπως διατείνονται σύσσωμα τα ιδιωτικά ΜΜΕ.

Προσωπικά συνταυτίζομαι πλήρως με τον ειρμό του κειμένου του Νίκου Παπαδογιάννη: http://www.gazzetta.gr/p…/article/767526/i-spasmeni-sfentona.

Να εξηγηθώ. Αν μου δινόταν εδώ στο εξωτερικό η ευκαιρία να ψηφίσω, θα μπορούσα να ψήφιζα "ναι" για πολλούς λόγους και μάλιστα έχω πολύ περισσότερα να χάσω από τη ζωή μου με ένα "όχι". Και φοβάμαι πως, αν και αυτή η κυβέρνηση μπορεί είναι έντιμη στις προθέσεις της για τη διαπραγμάτευση του χρέους, είναι εντούτοις λόγω της μικρής της ηλικίας (πέντε μόλις μήνες) άπειρη στην πολιτική και μια στραβοτιμονιά της θα μπορούσε να ρίξει το πλοίο στα βράχια.

Αλλά αρκεί ένας και μόνος λόγος από μόνος του για να ψήφιζα το "όχι" στη θέση του "ναι". Δεν μπορώ την διαφθορά και όλο αυτό το διεφθαρμένο κατεστημένο που την υποστηρίζει. Δεν θέλω να δω ξανά στην εξουσία όλους εκείνους τους πολιτικούς που μας έφτασαν ως εδώ. Τρέμω στην ιδέα ότι αύριο θα έχουμε ξανά μια κυβέρνηση με Παπαδήμο, Σαμαρά, Άδωνι, Βορίδη, Πάγκαλο, Βενιζέλο, Παπανδρέου, Καραμανλή, Σιμήτη και όλοι αυτοί θα μου το παίζουν "σωτήρες της πατρίδας". Και θα υπογράψουν ό,τι τους σερβίρουν, και η ζωή μου μέρα με τη μέρα θα χειροτερεύει.

Υπόγραψαν το 2011 το μεσοπρόθεσμο, σβήνοντας μου οποιοδήποτε όνειρο και ελπίδα είχα ότι μια μέρα θα επέστρεφα στην Ελλάδα. Όσοι είναι μηχανικοί, ξέρουν τι εννοώ. Είναι δυνατόν να είσαι άνεργος μηχανικός και καλείσαι να πληρώνεις 400 ευρώ τον μήνα στην ασφάλιση, τα οποιά αν δεν έχεις να τα πληρώσεις δεν θα έχεις ασφάλιση, αλλά έτσι κι αλλιώς θα τα χρωστάς στο μέλλον; Και που αυτό το ποσό αυξάνεται με τα χρόνια ασφάλισης: Σε μερικά χρόνια από σήμερα αν θέλω να επιστρέψω στην Ελλάδα θα πρέπει να πληρώνω κοντά στα 600 ευρώ τον μήνα. Είτε είμαι άνεργος είτε εργάζομαι. Ακόμα και σε σούπερ μάρκετ να θελήσω να δουλεύω για 300 ευρώ μέχρι να βρώ εργασία μηχανικού, που κι αυτή είναι ένα επιπλέον θέμα, ο εργοδότης μου θα πρέπει να πληρώνει 600 ευρώ στο ΤΣΜΕΔΕ τον μήνα ασφάλιση για μένα. Γιατί να προσλάβει εμένα;

Σκέφτομαι γιατί όλα αυτά... Βέβαια, έχω περάσει πολύ πιο μεγάλες δυσκολίες στη ζωή μου, μικρός έζησα σε φτωχογειτονιά και είδα πως είναι η φτώχεια, έφηβος με πολλή δουλειά μέσα σε δυσκολίες, νέος σε χαμόσπιτο με μούχλα και νερό να στάζει από το ταβάνι, τον περισσότερο καιρό χωρίς ένα κατοστάρικο δραχμές στην τσέπη μου και ξέρω τι πάει να πει "ανέχεια", "πείνα" και "φτώχια". Μα αυτά δεν με πτόησαν ποτέ, γιατί πάντα προχωρούσα στη ζωή μου, όπως και οι συμπατριώτες μου, γιατί πάντα υπήρχε η ελπίδα για κάτι καλύτερο. Όλα αυτά τα δύσκολα θα προτιμούσα να τα ζήσω ξανά, αν ήξερα ότι ως λαός ενωμένος έχουμε ελπίδα να ορθοποδήσουμε και κάθε νέα μέρα που έρχεται να κάνουμε βήματα προόδου. Προσωπικά προτιμώ να παλέψω μέσα στις δυσκολίες μαζί με ανθρώπους σιγά-σιγά ψημένους στη ζωή, παρά να ζήσω σε ένα περιβάλλον βολέματος, διαφθοράς και συνεχούς φόβου για το αύριο. Ίσως γι' αυτό είμαι και στο εξωτερικό.

Και θαυμάζω πολύ εκείνους τους ανθρώπους που παλεύουν με τη διαφθορά. Με εμπνέουν. Γνωρίζω ανθρώπους που συντηρούν την οικογένειά τους με έναν μόνο μισθό, με μία σύνταξη, κι όμως δεν φοβούνται. Αν αύριο χρεοκοπούσε η χώρα για οποιοδήποτε λόγο, τότε θα ήταν στον δρόμο χωρίς τα βασικά για να ζήσουν. Μα έχουν ήδη πεινάσει και ξέρουν ότι αν χρειαστεί θα πεινάσουν ξανά. Και εκείνο που τους φοβίζει πραγματικά, είναι ότι ως λαός έχουμε χάνουμε τη συνοχή μας, την ανθρωπιά μας, το φιλότιμο. Αν το σκεφτεί κανείς καλά, αυτά ήταν που μας κρατούσαν τόσα χρόνια ζωντανούς. Τα κράτη της βόρειας Ευρώπης έχουν επιδόματα επιβίωσης, ενώ εμείς τους γονείς μας, τους συγγενείς, τους φίλους μας, τον γείτονα μας που στη δύσκολη στιγμή θα μας προσφέρει με τρόπο ώστε να μην μας πληγώσει την περηφάνεια ένα πιάτο φαί. Αν χάσουμε και τα τελευταία από όλα αυτά, τι θα μας έχει απομείνει ως λαό; Γιατί να λεγόμαστε Έλληνες;

Μα κατανοώ και εκείνους που λένε "ναι". Πιστεύω ότι οι περισσότεροι δεν θέλουν και αυτοί το παλιό κατεστημένο και τη διαφθορά που αυτό εκπροσωπεί, αλλά τους έχουν κατατρομάξει και έχουν αγωνία και φόβο. Φυσικά δεν εννοώ τους βολεμένους. Εννοώ τον απλό κόσμο. Αυτόν που δούλεψε μια ζωή και έχει δύο οικονομίες στην άκρη. Που έχτισε ένα σπίτι με δυσκολίες. Που πάλεψε τίμια και αυτός μαζί με τον κόσμο του "όχι" για να έχει αξιοκρατικά μια εργασία. Που συντηρεί και αυτός με έναν μισθό ή μια σύνταξη μια ολόκληρη οικογένεια. Αν δεν ήμουν στο εξωτερικό και είχα άλλη διαδρομή στη ζωή μου ή ήμουν σε κάποια άλλη κατάσταση, όπως με ένα άρρωστο παιδί σε κάποιο νοσοκομείο, ίσως να είχα κατατρομάξει και εγώ. Αλλά τώρα είμαι στο εξωτερικό και δεν βλέπω τις ειδήσεις που σερβίρουν τα κανάλια. Αν κάποιος έχει γνωρίζει τι είναι το "δόγμα του σοκ", θα διαπιστώσει ότι για ακόμα μια φορά εφαρμόζεται πλήρως στη χώρα μας. Δυστυχώς, είμαστε για ακόμη μια φορά ένα πειραματόζωο.

Η μητέρα μου στην Ελλάδα μπήκε και αυτήν στην ταλαιπωρία να πάει στην ουρά στην τράπεζα, αν και ηλικιωμένη πλέον, αλλά αυτό δεν ήταν που τη στεναχώρησε. Στεναχωρήθηκε με το γεγονός ότι μαλώνουμε ως λαός μεταξύ μας. Μου είπε στο τηλέφωνο: "Τι κάνουν οι δικοί μας εδώ; Θα μας βλέπουν έξω οι ξένοι και θα ντρέπονται για εμάς...".

Για τους φίλους που θα ψηφίσουν "ναι", και πιστεύουν ακόμη ότι με το "όχι" η χώρα θα χρεοκοπήσει, θα σας παρακαλέσω πριν πάτε να ψηφίσετε να δείτε την ομιλία του Σαμαρά για το μεσοπρόθεσμο στις 28/6/2011, τέσσερα χρόνια πριν. Θα την βρείτε εδώ: https://youtu.be/4-juM8-xaqQ Σ' αυτήν την ομιλία είναι κατά του μνημονίου. Στο δεύτερο σκέλος της ομιλίας του αναφέρεται στα διλήμματα "μεσοπρόθεσμο ή δραχμή", όπως και "μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία", και υποστηρίζει ότι "πρόκειται για προπαγανδιστική εκστρατεία φόβου". Όχι ότι θα αλλάξει την απόφασή σας, την οποία και τη σέβομαι απολύτως. Απλώς, ευελπιστώ να σας κάνει να κατανοήσετε για ποιον λόγο ο διπλανός σας συνάνθρωπος θα ψηφίσει αύριο "όχι".

Για τους φίλους που θα ψηφίσουν "όχι", σκεφτείτε κανένας απλός άνθρωπος δεν ψηφίζει "ναι" με την καρδιά του. Υπάρχει φόβος για το αύριο και η αντίληψη ότι "θα χάσουν και τα λίγα που έχουν". Ο φόβος δεν ξεπερνιέται μέσα σε μια εβδομάδα και θέλει χρόνο να καλμάρουν οι ψυχές. Με το να τσακωνόμαστε και να φωνάζουμε, κανείς μας δεν θα αλλάξει γνώμη.

Ο καθένας μας ψηφίζει όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα, με βάση αυτό που πιστεύει καλό για τον ίδιο και την κοινωνία και κανείς μας κατά βάθος δεν είναι λάθος είτε "ναι" ψηφίσει είτε "όχι". Σεβασμός, λοιπόν, στην προσωπική άποψη.

Καλή δύναμη σε όλους μας!

Ημέρες δημοψηφίσματος (Ιούλιος 2015)

Κι όμως ο θάνατος είναι κάτι που γίνεται. πως πεθαίνει
ένας άντρας;
Κι όμως κερδίζει κανείς το θάνατό του, το δικό του θάνατο,
που δεν ανήκει σε κανέναν άλλον
και τούτο το παιχνίδι είναι η ζωή.

(Γιώργος Σεφέρης - από το ποίημα "Η Τελευταία Μέρα")

Ημέρες δημοψηφίσματος Ιούλη 2015...
Εδώ είναι το νέο μνημόνιο:
http://www.ypes.gr/…/f0ff9297-f516-40ff-a…/oe092-22-4277.pdf
(Μελετήστε το υπεύθυνα!)
Που ψηφίζουμε; Εδώ είναι η επίσημη σελίδα του υπουργείου εσωτερικών:
http://www.ypes.gr/services/eea/eeagr/eea.htm
Άραγε, τι καλούμαστε να ψηφίσουμε αύριο; Και με ποιον στόχο; Ο καθένας μας έχει τη δικιά του ερμηνεία.

Μερικές αυθόρμητες παρατηρήσεις εκ μέρους μου πάνω στο κείμενο (πέρα από το ΝΑΙ ή το ΌΧΙ):

1. Εδώ και πέντε χρόνια σε κανένα μνημόνιο δεν αναφέρεται πώς ακριβώς θα ξεχρεώσουμε το δημόσιο χρέος μας. Μιλάμε για ένα χρέος πάνω από 300 δις ευρώ. Όλα τα μέτρα που πάρθηκαν έως σήμερα, αφορούν σε αποπληρωμή τόκων και μόνο τόκων. Με το χρέος να συνεχίζει να αυξάνεται ραγδαία... Δεν θα έπρεπε να υπάρχει μια ολοκληρωμένη πρόταση που να περιλαμβάνει και χρονοδιάγραμμα για το πότε το χρέος θα γίνει βιώσιμο; (Προσοχή: Βιώσιμο σημαίνει χρέος στο 110% του ΑΕΠ, δηλαδή και πάλι εξάρτηση από τις αγορές). Σύμφωνα με την επίσημη έκθεση του ΔΝΤ που βγήκε στη δημοσιότητα μόλις πριν δύο μέρες, ακόμα και με αυτά τα μέτρα το χρέος μας δεν θα είναι βιώσιμο ούτε σε είκοσι χρόνια και απαιτείται κούρεμα και νέα χρηματοδότηση (η επίσημη έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα βρίσκεται εδώ: http://www.imf.org/external/pubs/cat/longres.aspx?sk=43044.0). Μάλιστα στην επίσημη αυτή έκθεση αναφέρεται: «Ακόμη και με πρόσθετη χρηματοδότηση έως το 2018, το χρέος θα παραμείνει πολύ υψηλό για δεκαετίες και ιδιαίτερα ευάλωτοο σε σοκ», και προστίθεται: «Με δεδομένη την ευάλωτη δυναμική του χρέους, χρειάζονται περαιτέρω παραχωρήσεις για να αποκατασταθεί η βιωσιμότητα του χρέους. Μια εκδοχή είναι η παράταση της περιόδου χάριτος στα 20 χρόνια και της περιόδου εξομάλυνσης στα 40 χρόνια σε ό,τι αφορά τα υφιστάμενα δάνεια της ΕΕ. Παράλληλα απαιτείται νέα δανειοδότηση από τον επίσημο τομέα, με αντίστοιχους όρους, προκειμένου να καλυφθούν οι χρηματοδοτικές ανάγκες έως το 2018».

Αναρωτιέμαι: Κάποια στιγμή, δεν θα πρέπει να νοικοκυρευτούμε και να απαιτήσουμε δυναμικά να ξεχρεώσουμε το χρέος μας; Μια ζωή θα ζούμε με δανεικά άλλων; Γιατί εδώ και πέντε χρόνια μνημονιακής πολιτικής η τρόικα και οι θεσμοί, αλλά και οι κυβερνήσεις μας, δεν έχουν καταρτίσει μια σοβαρή πρόταση αποπληρωμής του χρέους μαζί με τα απαιτούμενα μέτρα και τις πολιτικές που πρέπει να ληφθούν από εμάς τους Έλληνες πολίτες και τις κυβερνήσεις μας, έτσι ώστε και το χρέος μας να αποπληρώνουμε και ανάπτυξη και δουλειές να ανοίξουν;

2. Σύμφωνα με το μνημόνιο, στη σελίδα 23 λέει: "Οι αρχές δεσμεύονται για την ιδιωτικοποίηση όλων των περιουσιακών στοιχείων που κατέχει το ΤΑΙΠΕΔ (μέσα στο 2015)". Αυτά τα περιουσιακά στοιχεία μπορείτε να τα δείτε σε αυτό το λινκ: http://www.hradf.com/…/attach…/properties-transferred-el.pdf . Το μνημόνιο τα κοστολογεί σε 6,3 δις. Παραλίες, κτίρια και οικόπεδα φιλέτα. Χρήματα που δεν πάνε στην αποπληρωμή του χρέους, αλλά στην αποπληρωμή τόκων για το χρέος.

Αναρωτιέμαι: Δεν θα μπορούσαμε εμείς ως κράτος, ως Έλληνες, να τα αξιοποιήσουμε αυτά καλύτερα και να παραμείνουν ελληνικά; Δεν θα ήταν προτιμότερο το κράτος να νοικιάσει αυτήν την περιουσία, παρά να την πουλήσει; Και είναι δυνατόν το κόστος όλων αυτών να αποτιμάται σε μερικά δις ευρώ; Ελληνική γη; Και άντε και τα πουλήσαμε.. ποιος μας εγγυάται αύριο ότι δεν θα πρέπει να αναγκαστούμε να πουλήσουμε και άλλη γη;

3. Ως προς τον τουρισμό και τον φόρο 23% (σελίδα 6), αναρωτιέμαι αν αυτός ο φόρος θα βοηθήσει τον ελληνικό τουρισμό, όταν καμία άλλη ανταγωνίστρια χώρα δεν έχει τέτοιους φόρους. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτήν τη στιγμή η "βαριά βιομηχανία" μας είναι ο τουρισμός. Πώς θα προσεγγίσουμε ξένους τουρίστες; Δεν λέω, όταν κάποιοι επιχειρηματίες έχουν τιμές υπερβολικά ακριβές, αυτό είναι λάθος. Αλλά, αν πραγματικά θελήσουν όλοι οι επιχειρηματίες που ασχολούνται με τον τουρισμό να έχουν φθηνές, ανταγωνιστικές τιμές, πώς θα το πετύχουν αυτό, όταν ο φόρος είναι τόσο ψηλός; Η κοινή λογική λέει ότι για να έχεις ανταγωνιστικό τουρισμό θα πρέπει ο φόρος να είναι χαμηλός και να υπάρχει έλεγχος στη φοροδιαφυγή. Ποια λογική υπάρχει εδώ σε αυτόν τον φόρο;

4. Πολλές από τις προτάσεις που περιλαμβάνει το κείμενο είναι αυτονόητες και σωστές και θα έπρεπε οι κυβερνήσεις που έχουμε εδώ και 41 χρόνια να τις έχουν εφαρμόσει (π.χ. έλεγχοι στην αδήλωτη εργασία, καταπολέμηση της διαφθοράς,...).

Αναρωτιέμαι: Γιατί εδώ και 41 χρόνια δεν έχουν εφαρμοστεί αυτά; Πώς θα τα αντιμετωπίσουμε; Εδώ και πέντε χρόνια τα μνημόνια δεν το έχουν πετύχει αυτό... Τι πρέπει να γίνει για να το πετύχουμε εμείς οι ίδιοι ως Έλληνες, ως ελληνικός λαός, αφού στην ουσία αυτό είναι εγγενής παθογένεια, ουσιαστικά δικό μας πρόβλημα;

Αυτά. Δεν θέλω να σκεφτώ άλλα, με έχουν κουράσει πολύ τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Πιο πολύ απ' όλα ο διχασμός και ο εμφύλιος του "ναι" και του "όχι". Για τους φίλους που με ρωτούν τι θα ψήφιζα αν ήμουν στην Ελλάδα, πιστεύω ότι ταυτίζομαι πλήρως με αυτά που γράφει ο δημοσιογράφος Νίκος Παπαδογιάννης στο κείμενο του: http://www.gazzetta.gr/plus/article/767526/i-spasmeni-sfentona (Προσοχή: Υπάρχει ειρμός στο κείμενο, δεν μπορεί να διαβαστεί αποσπασματικά, απαιτείται πλήρης ανάγνωση για να βγάλει κάποιος συμπέρασμα!).

Υπάρχουν πολλοί καλοί άνθρωποι που έχω την τύχη να γνωρίζω και να είμαι φίλος τους που θα ψηφίσουν άλλοι το "ναι" και άλλοι το "όχι". Ο καθένας μας είτε έχει τρομοκρατηθεί είτε έχει φτάσει σε μια κατάσταση που δεν έχει πια τίποτα να φοβηθεί. Για αυτούς και για όλους εμάς που δεν είμαστε πολιτικοί, μεγάλοι εργολάβοι, μεγαλοεπιχειρηματίες και πλούσιοι με καταθέσεις στο εξωτερικό, οτιδήποτε και να ψηφίσουμε είμαστε στην κατάσταση "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα". Με ένα τέτοιο χρέος είμαστε χρεοκοπημένοι εδώ και πολλά χρόνια με τα μνημόνια να φαντάζουν σαν συνταγογράφηση απλής ασπιρίνης σε θεραπευτική αγωγή ανίατης νόσου. Απλώς τώρα είναι η στιγμή που ξυπνάμε και αρχίζουμε να το συνειδητοποιούμε. Και το μεγαλύτερο όλων κακό είναι ότι μας έχουν βάλει να τσακωνόμαστε και να μαλώνουμε μεταξύ μας (διαίρει και βασίλευε), ενώ στην πραγματικότητα όλοι μας βγαίνουμε χαμένοι και δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε...

Ας δούμε όλοι μας μαζί από εδώ και πέρα ως ελληνικός λαός τι θα κάνουμε. Ίσως θα πρέπει από την Ύβρη να περάσουμε στη Νέμεση και κατόπιν στην Κάθαρση. Γιατί, αυτά που συμβαίνουν εδώ και τόσα χρόνια μου φέρνουν πάντα στο μυαλό αυτά το αγαπημένα ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη:

Οι σύντροφοι στον Άδη
νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς Ὑπερίονος Ἠελίοιο
ἤσθιον· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ.
ΟΔΥΣΣΕΙΑ


Αφού μας μέναν τα παξιμάδια
τι κακοκεφαλιά
να φάμε στην ακρογιαλιά
του Ήλιου τ' αργά γελάδια

που το καθένα κι ένα κάστρο
για να το πολεμάς
σαράντα χρόνους και να πας
να γίνεις ήρωας και άστρο!

Πεινούσαμε στης γης την πλάτη,
σα φάγαμε καλά
πέσαμε εδώ στα χαμηλά
ανίδεοι και χορτάτοι.

(Γιώργος Σεφέρης, Στροφή, 1931)


Ἡ τελευταία μέρα

Ἦταν ἡ μέρα συννεφιασμένη. Κανεὶς δὲν ἀποφάσιζε
φυσοῦσε ἕνας ἀγέρας ἀλαφρύς: «Δὲν εἶναι γρέγος εἶναι
    σιρόκος» εἶπε κάποιος.
Κάτι λιγνὰ κυπαρίσσια καρφωμένα στὴν πλαγιὰ κι ἡ
   θάλασσα
γκρίζα με λίμνες φωτεινές, πιὸ πέρα.

Οἱ στρατιῶτες παρουσίαζαν ὅπλα σὰν ἄρχισε νὰ ψιχαλίζει.
«Δὲν εἶναι γρέγος εἶναι σιρόκος» ἡ μόνη ἀπόφαση ποὺ
   ἀκούστηκε.

Κι ὅμως τὸ ξέραμε πὼς τὴν ἄλλη αὐγὴ δὲ θὰ μᾶς ἔμενε
τίποτε πιά, μήτε ἡ γυναίκα πίνοντας πλάι μας τὸν ὕπνο
μήτε ἡ ἀνάμνηση πὼς ἤμασταν κάποτες ἄντρες,
τίποτε πιὰ τὴν ἄλλη αὐγή.

«Αὐτὸς ὁ ἀγέρας φέρνει στὸ νοῦ τὴν ἄνοιξη» ἔλεγε ἡ
   φίλη
περπατώντας στὸ πλευρό μου κοιτάζοντας μακριὰ «τὴν
   ἄνοιξη
ποὺ  ἔπεσε  ξαφνικὰ τὸ   χειμώνα  κοντὰ  στὴν   κλειστὴ
   θάλασσα.
Τόσο  ἀπροσδόκητα. Πέρασαν τόσα χρόνια. Πῶς θὰ
   πεθάνουμε;»

Ἕνα νεκρώσιμο ἐμβατήριο τριγύριζε μὲς στὴν ψιλὴ βροχή.
Πῶς πεθαίνει ἕνας ἄντρας; Παράξενο κανένας δὲν τὸ
   συλλογίστηκε.
Κι ὅσοι τὸ σκέφτηκαν ἦταν σὰν ἀνάμνηση ἀπὸ παλιὰ
   χρονικὰ
τῆς ἐποχῆς τῶν Σταυροφόρων ἢ τῆς  ἐν - Σαλαμίνι - ναυ-
   μαχίας.

Κι ὅμως ὁ θάνατος εἶναι κάτι ποὺ γίνεται- πῶς πεθαίνει
   ἕνας ἄντρας;

Κι ὅμως κερδίζει κανεὶς τὸ θάνατό του, τὸ δικό του θά-
   νατο, ποὺ δὲν ἀνήκει σὲ κανέναν ἄλλον
καὶ τοῦτο τὸ παιχνίδι εἶναι ἡ ζωή.

Χαμήλωνε τὸ φῶς πάνω ἀπὸ τὴ συννεφιασμένη μέρα, κα-
   νεὶς δὲν ἀποφάσιζε.
Τὴν ἄλλη αὐγὴ δὲ θὰ μᾶς ἔμενε τίποτε- ὅλα παραδομένα-
   μήτε τὰ χέρια μας-
κι οἱ γυναῖκες μας ξενοδουλεύοντας στὰ κεφαλόβρυσα καὶ
   τὰ παιδιά μας
στὰ λατομεῖα.

Ἡ φίλη μου τραγουδοῦσε περπατώντας στὸ πλευρό μου
    ἕνα τραγούδι σακατεμένο:
«Τὴν ἄνοιξη, τὸ καλοκαίρι, ραγιάδες...»
Θυμότανε κανεὶς γέροντες δασκάλους ποὺ μᾶς ἄφησαν
    ὀρφανούς.
Ἕνα ζευγάρι πέρασε κουβεντιάζοντας:
«Βαρέθηκα τὸ δειλινό, πᾶμε στὸ σπίτι μας
πᾶμε στὸ σπίτι μας ν᾿ ἀνάψουμε τὸ φῶς».

(Γιώργος Σεφέρης, Ἀθήνα, Φεβ. ῾39)


Πηγές - Σύνδεσμοι
  • Νίκος Παπαδογιάννης, "η σπασμένη σφεντόνα", διαδικτυακή εφημερίδα gazetta.gr, Πέμπτη, 02 Ιουλίου 2015, http://www.gazzetta.gr/plus/article/767526/i-spasmeni-sfentona
  • Υπουργείο Εσωτερικών, επίσημη σελίδα για τον τόπο ψήφου, http://www.ypes.gr/services/eea/eeagr/eea.htm
  • Η πρόταση για το νέο μνημόνιο, http://www.ypes.gr/…/f0ff9297-f516-40ff-a…/oe092-22-4277.pdf
  • ΤΑΙΠΕΔ, περιουσιακά στοιχεία, http://www.hradf.com/…/attach…/properties-transferred-el.pdf 
  • Επίσημη έκθεση του ΔΝΤ για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, Greece: Preliminary Draft Debt Sustainability Analysis, July 02 2015, http://www.imf.org/external/pubs/cat/longres.aspx?sk=43044.0
  • Ο Οδυσσέας και ο Σεφέρης, Τάσος Κουράκης, από τα παρεκκλίνοντα.

Blog Archive

Πρώτη ενημέρωση!

Νέα & ψυχαγωγία!

Τεχνολογικά blogs

  • Οι οθόνες Philips στην IFA 2017 - Οι επισκέπτες του Hall 22 στην έκθεση IFA θα ανακαλύψουν τη νέα συναρπαστική γκάμα οθονών της Philips που συμπεριλαμβάνει μια εκτεταμένη συλλογή κυρτών οθ...
    Πριν από 1 μήνα

Χαμόγελο

Χαμόγελο
Στηρίξτε το Χαμόγελο του παιδιού!

Socrates

Socrates
From Düsseldorf with love!
Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω, τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο... Κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία. Μην γυρνάς την πλάτη, μην ζεις στο ψέμα. Πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία. Σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία...
(ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ)

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Ενδιαφέροντα Blogs

Αξιόλογα Blogs & Sites!