3000 μέρες

Conceptions, Experiences and Explorations to relive the heady days of Life and ameliorate the World!

Δημοψήφισμα 2015 - Οι άνθρωποι πάνω από τα "όχι" και τα "ναι".

Θα πρέπει να κατανοήσουμε λίγο και τον συνάνθρωπό μας. Πολλοί αναρωτιούνται, γιατί υπάρχουν τόσοι συμπολίτες μας που θα ψηφίσουν "ναι", όταν εκείνοι που το προωθούν είναι σύσσωμο το παλιό κατεστημένο, το οποίο εδώ και 40 χρόνια μας έφερε σε αυτήν την κατάσταση. Άλλοι, γιατί να ψηφίσουμε "όχι", όταν αυτό "ισοδυναμεί με χρεοκοπία", όπως διατείνονται σύσσωμα τα ιδιωτικά ΜΜΕ.

Προσωπικά συνταυτίζομαι πλήρως με τον ειρμό του κειμένου του Νίκου Παπαδογιάννη: http://www.gazzetta.gr/p…/article/767526/i-spasmeni-sfentona.

Να εξηγηθώ. Αν μου δινόταν εδώ στο εξωτερικό η ευκαιρία να ψηφίσω, θα μπορούσα να ψήφιζα "ναι" για πολλούς λόγους και μάλιστα έχω πολύ περισσότερα να χάσω από τη ζωή μου με ένα "όχι". Και φοβάμαι πως, αν και αυτή η κυβέρνηση μπορεί είναι έντιμη στις προθέσεις της για τη διαπραγμάτευση του χρέους, είναι εντούτοις λόγω της μικρής της ηλικίας (πέντε μόλις μήνες) άπειρη στην πολιτική και μια στραβοτιμονιά της θα μπορούσε να ρίξει το πλοίο στα βράχια.

Αλλά αρκεί ένας και μόνος λόγος από μόνος του για να ψήφιζα το "όχι" στη θέση του "ναι". Δεν μπορώ την διαφθορά και όλο αυτό το διεφθαρμένο κατεστημένο που την υποστηρίζει. Δεν θέλω να δω ξανά στην εξουσία όλους εκείνους τους πολιτικούς που μας έφτασαν ως εδώ. Τρέμω στην ιδέα ότι αύριο θα έχουμε ξανά μια κυβέρνηση με Παπαδήμο, Σαμαρά, Άδωνι, Βορίδη, Πάγκαλο, Βενιζέλο, Παπανδρέου, Καραμανλή, Σιμήτη και όλοι αυτοί θα μου το παίζουν "σωτήρες της πατρίδας". Και θα υπογράψουν ό,τι τους σερβίρουν, και η ζωή μου μέρα με τη μέρα θα χειροτερεύει.

Υπόγραψαν το 2011 το μεσοπρόθεσμο, σβήνοντας μου οποιοδήποτε όνειρο και ελπίδα είχα ότι μια μέρα θα επέστρεφα στην Ελλάδα. Όσοι είναι μηχανικοί, ξέρουν τι εννοώ. Είναι δυνατόν να είσαι άνεργος μηχανικός και καλείσαι να πληρώνεις 400 ευρώ τον μήνα στην ασφάλιση, τα οποιά αν δεν έχεις να τα πληρώσεις δεν θα έχεις ασφάλιση, αλλά έτσι κι αλλιώς θα τα χρωστάς στο μέλλον; Και που αυτό το ποσό αυξάνεται με τα χρόνια ασφάλισης: Σε μερικά χρόνια από σήμερα αν θέλω να επιστρέψω στην Ελλάδα θα πρέπει να πληρώνω κοντά στα 600 ευρώ τον μήνα. Είτε είμαι άνεργος είτε εργάζομαι. Ακόμα και σε σούπερ μάρκετ να θελήσω να δουλεύω για 300 ευρώ μέχρι να βρώ εργασία μηχανικού, που κι αυτή είναι ένα επιπλέον θέμα, ο εργοδότης μου θα πρέπει να πληρώνει 600 ευρώ στο ΤΣΜΕΔΕ τον μήνα ασφάλιση για μένα. Γιατί να προσλάβει εμένα;

Σκέφτομαι γιατί όλα αυτά... Βέβαια, έχω περάσει πολύ πιο μεγάλες δυσκολίες στη ζωή μου, μικρός έζησα σε φτωχογειτονιά και είδα πως είναι η φτώχεια, έφηβος με πολλή δουλειά μέσα σε δυσκολίες, νέος σε χαμόσπιτο με μούχλα και νερό να στάζει από το ταβάνι, τον περισσότερο καιρό χωρίς ένα κατοστάρικο δραχμές στην τσέπη μου και ξέρω τι πάει να πει "ανέχεια", "πείνα" και "φτώχια". Μα αυτά δεν με πτόησαν ποτέ, γιατί πάντα προχωρούσα στη ζωή μου, όπως και οι συμπατριώτες μου, γιατί πάντα υπήρχε η ελπίδα για κάτι καλύτερο. Όλα αυτά τα δύσκολα θα προτιμούσα να τα ζήσω ξανά, αν ήξερα ότι ως λαός ενωμένος έχουμε ελπίδα να ορθοποδήσουμε και κάθε νέα μέρα που έρχεται να κάνουμε βήματα προόδου. Προσωπικά προτιμώ να παλέψω μέσα στις δυσκολίες μαζί με ανθρώπους σιγά-σιγά ψημένους στη ζωή, παρά να ζήσω σε ένα περιβάλλον βολέματος, διαφθοράς και συνεχούς φόβου για το αύριο. Ίσως γι' αυτό είμαι και στο εξωτερικό.

Και θαυμάζω πολύ εκείνους τους ανθρώπους που παλεύουν με τη διαφθορά. Με εμπνέουν. Γνωρίζω ανθρώπους που συντηρούν την οικογένειά τους με έναν μόνο μισθό, με μία σύνταξη, κι όμως δεν φοβούνται. Αν αύριο χρεοκοπούσε η χώρα για οποιοδήποτε λόγο, τότε θα ήταν στον δρόμο χωρίς τα βασικά για να ζήσουν. Μα έχουν ήδη πεινάσει και ξέρουν ότι αν χρειαστεί θα πεινάσουν ξανά. Και εκείνο που τους φοβίζει πραγματικά, είναι ότι ως λαός έχουμε χάνουμε τη συνοχή μας, την ανθρωπιά μας, το φιλότιμο. Αν το σκεφτεί κανείς καλά, αυτά ήταν που μας κρατούσαν τόσα χρόνια ζωντανούς. Τα κράτη της βόρειας Ευρώπης έχουν επιδόματα επιβίωσης, ενώ εμείς τους γονείς μας, τους συγγενείς, τους φίλους μας, τον γείτονα μας που στη δύσκολη στιγμή θα μας προσφέρει με τρόπο ώστε να μην μας πληγώσει την περηφάνεια ένα πιάτο φαί. Αν χάσουμε και τα τελευταία από όλα αυτά, τι θα μας έχει απομείνει ως λαό; Γιατί να λεγόμαστε Έλληνες;

Μα κατανοώ και εκείνους που λένε "ναι". Πιστεύω ότι οι περισσότεροι δεν θέλουν και αυτοί το παλιό κατεστημένο και τη διαφθορά που αυτό εκπροσωπεί, αλλά τους έχουν κατατρομάξει και έχουν αγωνία και φόβο. Φυσικά δεν εννοώ τους βολεμένους. Εννοώ τον απλό κόσμο. Αυτόν που δούλεψε μια ζωή και έχει δύο οικονομίες στην άκρη. Που έχτισε ένα σπίτι με δυσκολίες. Που πάλεψε τίμια και αυτός μαζί με τον κόσμο του "όχι" για να έχει αξιοκρατικά μια εργασία. Που συντηρεί και αυτός με έναν μισθό ή μια σύνταξη μια ολόκληρη οικογένεια. Αν δεν ήμουν στο εξωτερικό και είχα άλλη διαδρομή στη ζωή μου ή ήμουν σε κάποια άλλη κατάσταση, όπως με ένα άρρωστο παιδί σε κάποιο νοσοκομείο, ίσως να είχα κατατρομάξει και εγώ. Αλλά τώρα είμαι στο εξωτερικό και δεν βλέπω τις ειδήσεις που σερβίρουν τα κανάλια. Αν κάποιος έχει γνωρίζει τι είναι το "δόγμα του σοκ", θα διαπιστώσει ότι για ακόμα μια φορά εφαρμόζεται πλήρως στη χώρα μας. Δυστυχώς, είμαστε για ακόμη μια φορά ένα πειραματόζωο.

Η μητέρα μου στην Ελλάδα μπήκε και αυτήν στην ταλαιπωρία να πάει στην ουρά στην τράπεζα, αν και ηλικιωμένη πλέον, αλλά αυτό δεν ήταν που τη στεναχώρησε. Στεναχωρήθηκε με το γεγονός ότι μαλώνουμε ως λαός μεταξύ μας. Μου είπε στο τηλέφωνο: "Τι κάνουν οι δικοί μας εδώ; Θα μας βλέπουν έξω οι ξένοι και θα ντρέπονται για εμάς...".

Για τους φίλους που θα ψηφίσουν "ναι", και πιστεύουν ακόμη ότι με το "όχι" η χώρα θα χρεοκοπήσει, θα σας παρακαλέσω πριν πάτε να ψηφίσετε να δείτε την ομιλία του Σαμαρά για το μεσοπρόθεσμο στις 28/6/2011, τέσσερα χρόνια πριν. Θα την βρείτε εδώ: https://youtu.be/4-juM8-xaqQ Σ' αυτήν την ομιλία είναι κατά του μνημονίου. Στο δεύτερο σκέλος της ομιλίας του αναφέρεται στα διλήμματα "μεσοπρόθεσμο ή δραχμή", όπως και "μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία", και υποστηρίζει ότι "πρόκειται για προπαγανδιστική εκστρατεία φόβου". Όχι ότι θα αλλάξει την απόφασή σας, την οποία και τη σέβομαι απολύτως. Απλώς, ευελπιστώ να σας κάνει να κατανοήσετε για ποιον λόγο ο διπλανός σας συνάνθρωπος θα ψηφίσει αύριο "όχι".

Για τους φίλους που θα ψηφίσουν "όχι", σκεφτείτε κανένας απλός άνθρωπος δεν ψηφίζει "ναι" με την καρδιά του. Υπάρχει φόβος για το αύριο και η αντίληψη ότι "θα χάσουν και τα λίγα που έχουν". Ο φόβος δεν ξεπερνιέται μέσα σε μια εβδομάδα και θέλει χρόνο να καλμάρουν οι ψυχές. Με το να τσακωνόμαστε και να φωνάζουμε, κανείς μας δεν θα αλλάξει γνώμη.

Ο καθένας μας ψηφίζει όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα, με βάση αυτό που πιστεύει καλό για τον ίδιο και την κοινωνία και κανείς μας κατά βάθος δεν είναι λάθος είτε "ναι" ψηφίσει είτε "όχι". Σεβασμός, λοιπόν, στην προσωπική άποψη.

Καλή δύναμη σε όλους μας!

Ημέρες δημοψηφίσματος (Ιούλιος 2015)

Κι όμως ο θάνατος είναι κάτι που γίνεται. πως πεθαίνει
ένας άντρας;
Κι όμως κερδίζει κανείς το θάνατό του, το δικό του θάνατο,
που δεν ανήκει σε κανέναν άλλον
και τούτο το παιχνίδι είναι η ζωή.

(Γιώργος Σεφέρης - από το ποίημα "Η Τελευταία Μέρα")

Ημέρες δημοψηφίσματος Ιούλη 2015...
Εδώ είναι το νέο μνημόνιο:
http://www.ypes.gr/…/f0ff9297-f516-40ff-a…/oe092-22-4277.pdf
(Μελετήστε το υπεύθυνα!)
Που ψηφίζουμε; Εδώ είναι η επίσημη σελίδα του υπουργείου εσωτερικών:
http://www.ypes.gr/services/eea/eeagr/eea.htm
Άραγε, τι καλούμαστε να ψηφίσουμε αύριο; Και με ποιον στόχο; Ο καθένας μας έχει τη δικιά του ερμηνεία.

Μερικές αυθόρμητες παρατηρήσεις εκ μέρους μου πάνω στο κείμενο (πέρα από το ΝΑΙ ή το ΌΧΙ):

1. Εδώ και πέντε χρόνια σε κανένα μνημόνιο δεν αναφέρεται πώς ακριβώς θα ξεχρεώσουμε το δημόσιο χρέος μας. Μιλάμε για ένα χρέος πάνω από 300 δις ευρώ. Όλα τα μέτρα που πάρθηκαν έως σήμερα, αφορούν σε αποπληρωμή τόκων και μόνο τόκων. Με το χρέος να συνεχίζει να αυξάνεται ραγδαία... Δεν θα έπρεπε να υπάρχει μια ολοκληρωμένη πρόταση που να περιλαμβάνει και χρονοδιάγραμμα για το πότε το χρέος θα γίνει βιώσιμο; (Προσοχή: Βιώσιμο σημαίνει χρέος στο 110% του ΑΕΠ, δηλαδή και πάλι εξάρτηση από τις αγορές). Σύμφωνα με την επίσημη έκθεση του ΔΝΤ που βγήκε στη δημοσιότητα μόλις πριν δύο μέρες, ακόμα και με αυτά τα μέτρα το χρέος μας δεν θα είναι βιώσιμο ούτε σε είκοσι χρόνια και απαιτείται κούρεμα και νέα χρηματοδότηση (η επίσημη έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα βρίσκεται εδώ: http://www.imf.org/external/pubs/cat/longres.aspx?sk=43044.0). Μάλιστα στην επίσημη αυτή έκθεση αναφέρεται: «Ακόμη και με πρόσθετη χρηματοδότηση έως το 2018, το χρέος θα παραμείνει πολύ υψηλό για δεκαετίες και ιδιαίτερα ευάλωτοο σε σοκ», και προστίθεται: «Με δεδομένη την ευάλωτη δυναμική του χρέους, χρειάζονται περαιτέρω παραχωρήσεις για να αποκατασταθεί η βιωσιμότητα του χρέους. Μια εκδοχή είναι η παράταση της περιόδου χάριτος στα 20 χρόνια και της περιόδου εξομάλυνσης στα 40 χρόνια σε ό,τι αφορά τα υφιστάμενα δάνεια της ΕΕ. Παράλληλα απαιτείται νέα δανειοδότηση από τον επίσημο τομέα, με αντίστοιχους όρους, προκειμένου να καλυφθούν οι χρηματοδοτικές ανάγκες έως το 2018».

Αναρωτιέμαι: Κάποια στιγμή, δεν θα πρέπει να νοικοκυρευτούμε και να απαιτήσουμε δυναμικά να ξεχρεώσουμε το χρέος μας; Μια ζωή θα ζούμε με δανεικά άλλων; Γιατί εδώ και πέντε χρόνια μνημονιακής πολιτικής η τρόικα και οι θεσμοί, αλλά και οι κυβερνήσεις μας, δεν έχουν καταρτίσει μια σοβαρή πρόταση αποπληρωμής του χρέους μαζί με τα απαιτούμενα μέτρα και τις πολιτικές που πρέπει να ληφθούν από εμάς τους Έλληνες πολίτες και τις κυβερνήσεις μας, έτσι ώστε και το χρέος μας να αποπληρώνουμε και ανάπτυξη και δουλειές να ανοίξουν;

2. Σύμφωνα με το μνημόνιο, στη σελίδα 23 λέει: "Οι αρχές δεσμεύονται για την ιδιωτικοποίηση όλων των περιουσιακών στοιχείων που κατέχει το ΤΑΙΠΕΔ (μέσα στο 2015)". Αυτά τα περιουσιακά στοιχεία μπορείτε να τα δείτε σε αυτό το λινκ: http://www.hradf.com/…/attach…/properties-transferred-el.pdf . Το μνημόνιο τα κοστολογεί σε 6,3 δις. Παραλίες, κτίρια και οικόπεδα φιλέτα. Χρήματα που δεν πάνε στην αποπληρωμή του χρέους, αλλά στην αποπληρωμή τόκων για το χρέος.

Αναρωτιέμαι: Δεν θα μπορούσαμε εμείς ως κράτος, ως Έλληνες, να τα αξιοποιήσουμε αυτά καλύτερα και να παραμείνουν ελληνικά; Δεν θα ήταν προτιμότερο το κράτος να νοικιάσει αυτήν την περιουσία, παρά να την πουλήσει; Και είναι δυνατόν το κόστος όλων αυτών να αποτιμάται σε μερικά δις ευρώ; Ελληνική γη; Και άντε και τα πουλήσαμε.. ποιος μας εγγυάται αύριο ότι δεν θα πρέπει να αναγκαστούμε να πουλήσουμε και άλλη γη;

3. Ως προς τον τουρισμό και τον φόρο 23% (σελίδα 6), αναρωτιέμαι αν αυτός ο φόρος θα βοηθήσει τον ελληνικό τουρισμό, όταν καμία άλλη ανταγωνίστρια χώρα δεν έχει τέτοιους φόρους. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτήν τη στιγμή η "βαριά βιομηχανία" μας είναι ο τουρισμός. Πώς θα προσεγγίσουμε ξένους τουρίστες; Δεν λέω, όταν κάποιοι επιχειρηματίες έχουν τιμές υπερβολικά ακριβές, αυτό είναι λάθος. Αλλά, αν πραγματικά θελήσουν όλοι οι επιχειρηματίες που ασχολούνται με τον τουρισμό να έχουν φθηνές, ανταγωνιστικές τιμές, πώς θα το πετύχουν αυτό, όταν ο φόρος είναι τόσο ψηλός; Η κοινή λογική λέει ότι για να έχεις ανταγωνιστικό τουρισμό θα πρέπει ο φόρος να είναι χαμηλός και να υπάρχει έλεγχος στη φοροδιαφυγή. Ποια λογική υπάρχει εδώ σε αυτόν τον φόρο;

4. Πολλές από τις προτάσεις που περιλαμβάνει το κείμενο είναι αυτονόητες και σωστές και θα έπρεπε οι κυβερνήσεις που έχουμε εδώ και 41 χρόνια να τις έχουν εφαρμόσει (π.χ. έλεγχοι στην αδήλωτη εργασία, καταπολέμηση της διαφθοράς,...).

Αναρωτιέμαι: Γιατί εδώ και 41 χρόνια δεν έχουν εφαρμοστεί αυτά; Πώς θα τα αντιμετωπίσουμε; Εδώ και πέντε χρόνια τα μνημόνια δεν το έχουν πετύχει αυτό... Τι πρέπει να γίνει για να το πετύχουμε εμείς οι ίδιοι ως Έλληνες, ως ελληνικός λαός, αφού στην ουσία αυτό είναι εγγενής παθογένεια, ουσιαστικά δικό μας πρόβλημα;

Αυτά. Δεν θέλω να σκεφτώ άλλα, με έχουν κουράσει πολύ τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Πιο πολύ απ' όλα ο διχασμός και ο εμφύλιος του "ναι" και του "όχι". Για τους φίλους που με ρωτούν τι θα ψήφιζα αν ήμουν στην Ελλάδα, πιστεύω ότι ταυτίζομαι πλήρως με αυτά που γράφει ο δημοσιογράφος Νίκος Παπαδογιάννης στο κείμενο του: http://www.gazzetta.gr/plus/article/767526/i-spasmeni-sfentona (Προσοχή: Υπάρχει ειρμός στο κείμενο, δεν μπορεί να διαβαστεί αποσπασματικά, απαιτείται πλήρης ανάγνωση για να βγάλει κάποιος συμπέρασμα!).

Υπάρχουν πολλοί καλοί άνθρωποι που έχω την τύχη να γνωρίζω και να είμαι φίλος τους που θα ψηφίσουν άλλοι το "ναι" και άλλοι το "όχι". Ο καθένας μας είτε έχει τρομοκρατηθεί είτε έχει φτάσει σε μια κατάσταση που δεν έχει πια τίποτα να φοβηθεί. Για αυτούς και για όλους εμάς που δεν είμαστε πολιτικοί, μεγάλοι εργολάβοι, μεγαλοεπιχειρηματίες και πλούσιοι με καταθέσεις στο εξωτερικό, οτιδήποτε και να ψηφίσουμε είμαστε στην κατάσταση "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα". Με ένα τέτοιο χρέος είμαστε χρεοκοπημένοι εδώ και πολλά χρόνια με τα μνημόνια να φαντάζουν σαν συνταγογράφηση απλής ασπιρίνης σε θεραπευτική αγωγή ανίατης νόσου. Απλώς τώρα είναι η στιγμή που ξυπνάμε και αρχίζουμε να το συνειδητοποιούμε. Και το μεγαλύτερο όλων κακό είναι ότι μας έχουν βάλει να τσακωνόμαστε και να μαλώνουμε μεταξύ μας (διαίρει και βασίλευε), ενώ στην πραγματικότητα όλοι μας βγαίνουμε χαμένοι και δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε...

Ας δούμε όλοι μας μαζί από εδώ και πέρα ως ελληνικός λαός τι θα κάνουμε. Ίσως θα πρέπει από την Ύβρη να περάσουμε στη Νέμεση και κατόπιν στην Κάθαρση. Γιατί, αυτά που συμβαίνουν εδώ και τόσα χρόνια μου φέρνουν πάντα στο μυαλό αυτά το αγαπημένα ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη:

Οι σύντροφοι στον Άδη
νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς Ὑπερίονος Ἠελίοιο
ἤσθιον· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ.
ΟΔΥΣΣΕΙΑ


Αφού μας μέναν τα παξιμάδια
τι κακοκεφαλιά
να φάμε στην ακρογιαλιά
του Ήλιου τ' αργά γελάδια

που το καθένα κι ένα κάστρο
για να το πολεμάς
σαράντα χρόνους και να πας
να γίνεις ήρωας και άστρο!

Πεινούσαμε στης γης την πλάτη,
σα φάγαμε καλά
πέσαμε εδώ στα χαμηλά
ανίδεοι και χορτάτοι.

(Γιώργος Σεφέρης, Στροφή, 1931)


Ἡ τελευταία μέρα

Ἦταν ἡ μέρα συννεφιασμένη. Κανεὶς δὲν ἀποφάσιζε
φυσοῦσε ἕνας ἀγέρας ἀλαφρύς: «Δὲν εἶναι γρέγος εἶναι
    σιρόκος» εἶπε κάποιος.
Κάτι λιγνὰ κυπαρίσσια καρφωμένα στὴν πλαγιὰ κι ἡ
   θάλασσα
γκρίζα με λίμνες φωτεινές, πιὸ πέρα.

Οἱ στρατιῶτες παρουσίαζαν ὅπλα σὰν ἄρχισε νὰ ψιχαλίζει.
«Δὲν εἶναι γρέγος εἶναι σιρόκος» ἡ μόνη ἀπόφαση ποὺ
   ἀκούστηκε.

Κι ὅμως τὸ ξέραμε πὼς τὴν ἄλλη αὐγὴ δὲ θὰ μᾶς ἔμενε
τίποτε πιά, μήτε ἡ γυναίκα πίνοντας πλάι μας τὸν ὕπνο
μήτε ἡ ἀνάμνηση πὼς ἤμασταν κάποτες ἄντρες,
τίποτε πιὰ τὴν ἄλλη αὐγή.

«Αὐτὸς ὁ ἀγέρας φέρνει στὸ νοῦ τὴν ἄνοιξη» ἔλεγε ἡ
   φίλη
περπατώντας στὸ πλευρό μου κοιτάζοντας μακριὰ «τὴν
   ἄνοιξη
ποὺ  ἔπεσε  ξαφνικὰ τὸ   χειμώνα  κοντὰ  στὴν   κλειστὴ
   θάλασσα.
Τόσο  ἀπροσδόκητα. Πέρασαν τόσα χρόνια. Πῶς θὰ
   πεθάνουμε;»

Ἕνα νεκρώσιμο ἐμβατήριο τριγύριζε μὲς στὴν ψιλὴ βροχή.
Πῶς πεθαίνει ἕνας ἄντρας; Παράξενο κανένας δὲν τὸ
   συλλογίστηκε.
Κι ὅσοι τὸ σκέφτηκαν ἦταν σὰν ἀνάμνηση ἀπὸ παλιὰ
   χρονικὰ
τῆς ἐποχῆς τῶν Σταυροφόρων ἢ τῆς  ἐν - Σαλαμίνι - ναυ-
   μαχίας.

Κι ὅμως ὁ θάνατος εἶναι κάτι ποὺ γίνεται- πῶς πεθαίνει
   ἕνας ἄντρας;

Κι ὅμως κερδίζει κανεὶς τὸ θάνατό του, τὸ δικό του θά-
   νατο, ποὺ δὲν ἀνήκει σὲ κανέναν ἄλλον
καὶ τοῦτο τὸ παιχνίδι εἶναι ἡ ζωή.

Χαμήλωνε τὸ φῶς πάνω ἀπὸ τὴ συννεφιασμένη μέρα, κα-
   νεὶς δὲν ἀποφάσιζε.
Τὴν ἄλλη αὐγὴ δὲ θὰ μᾶς ἔμενε τίποτε- ὅλα παραδομένα-
   μήτε τὰ χέρια μας-
κι οἱ γυναῖκες μας ξενοδουλεύοντας στὰ κεφαλόβρυσα καὶ
   τὰ παιδιά μας
στὰ λατομεῖα.

Ἡ φίλη μου τραγουδοῦσε περπατώντας στὸ πλευρό μου
    ἕνα τραγούδι σακατεμένο:
«Τὴν ἄνοιξη, τὸ καλοκαίρι, ραγιάδες...»
Θυμότανε κανεὶς γέροντες δασκάλους ποὺ μᾶς ἄφησαν
    ὀρφανούς.
Ἕνα ζευγάρι πέρασε κουβεντιάζοντας:
«Βαρέθηκα τὸ δειλινό, πᾶμε στὸ σπίτι μας
πᾶμε στὸ σπίτι μας ν᾿ ἀνάψουμε τὸ φῶς».

(Γιώργος Σεφέρης, Ἀθήνα, Φεβ. ῾39)


Πηγές - Σύνδεσμοι
  • Νίκος Παπαδογιάννης, "η σπασμένη σφεντόνα", διαδικτυακή εφημερίδα gazetta.gr, Πέμπτη, 02 Ιουλίου 2015, http://www.gazzetta.gr/plus/article/767526/i-spasmeni-sfentona
  • Υπουργείο Εσωτερικών, επίσημη σελίδα για τον τόπο ψήφου, http://www.ypes.gr/services/eea/eeagr/eea.htm
  • Η πρόταση για το νέο μνημόνιο, http://www.ypes.gr/…/f0ff9297-f516-40ff-a…/oe092-22-4277.pdf
  • ΤΑΙΠΕΔ, περιουσιακά στοιχεία, http://www.hradf.com/…/attach…/properties-transferred-el.pdf 
  • Επίσημη έκθεση του ΔΝΤ για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, Greece: Preliminary Draft Debt Sustainability Analysis, July 02 2015, http://www.imf.org/external/pubs/cat/longres.aspx?sk=43044.0
  • Ο Οδυσσέας και ο Σεφέρης, Τάσος Κουράκης, από τα παρεκκλίνοντα.

Φακός οθόνης: Πως τρολάρεις έναν φίλο προγραμματιστή!

Πριν λίγο καιρό ο καλός φίλος ο Βλαδίμηρος είπε να ασχοληθεί με το Android και έτσι έγραψε για εξάσκηση το πρώτο του μικρό προγραμματάκι. Η εφαρμογή αφορούσε έναν φακό οθόνης και η περιγραφή της στο Google Play είναι η εξής:


Φακός οθόνης
Kiourtzidis Vladimiros - 27 Φεβρουαρίου 2015

https://play.google.com/store/apps/details?id=eu.xrisima.microtorch

Εξαιρετικά απλός, γρήγορος και πολύ μικρός σε μέγεθος (μόλις 8KB) φακός οθόνης.
Η εφαρμογή αυτή καλύπτει την οθόνη με λευκό χρώμα και αυξάνει την φωτεινότητα στο 100%
Η Εφαρμογή αυτή είναι απλή, προορίζεται για τις συσκευές χωρίς φλας, χωρίς διαφημίσεις και δεν απαιτεί καμία άδεια.Για την ενεργοποίησε τον φακό απλά ανοίξτε την εφαρμογή.
Για την απενεργοποίηση απλά κλείστε την εφαρμογή.
Χαρακτηριστικά:
-Δωρεάν
-Πολύ μικρό μέγεθος 8 Kilobytes!!!!
-Εξαιρετικά απλή και γρήγορη εφαρμογή.
-Χωρίς διαφημίσεις
-Χωρίς άδειες

Η εφαρμογή αυτή είναι, βέβαια, πολύ απλή σε σχέση με τις προγραμματιστικές δυνατότητες του Βλαδίμηρου. Μετά από μερικές μέρες, ο φίλος μας μας ανακοίνωσε στο Facebook ότι η εφαρμογή του είχε αντίκρυσμα και ότι σύμφωνα με τα στατιστικά υπήρξε ένα άτομο στο Νεπάλ που την κατέβασε. Φυσικά, άδραξα αμέσως την ευκαιρία και τον τρόλαρα. Ιδού το σχόλιο που έκανα στην ίδια σελίδα:


Εκτός από καλός προγραμματιστής, ο Βλαδίμηρος έχει καλή αποδοχή του χιούμορ. Του άρεσε το σχόλιό μου και γέλασε μ' αυτό. Άλλωστε αυτή επιβάλλεται να είναι και η ουσία του τρολαρίσματος: Να φέρνει γέλιο και στις δύο πλευρές. Τα φιλιά μου, λοιπόν, στον καλό μου φίλο τον Βλαδίμηρο και καλή συνέχεια στον προγραμματισμό!


Πηγές - Αναφορές


Περί συντροφικότητας - Τέσσερις προσεγγίσεις


Μέσα στους τελευταίους μήνες κάποιοι στενοί μου φίλοι χώρισαν ξαφνικά εκεί που δεν το περίμενε κανείς. Μέσα στη γενική συζήτηση επί του θέματος του χωρισμού άρχισα να διαπιστώνω ότι στη σημερινή εποχή οι άνθρωποι χωρίζουν πάρα πολύ εύκολα, ακόμα και λίγο πριν το γεγονός του γάμου. Πρόκειται για μια τάση της εποχής, μια επιδημία λόγω της κρίσης ή αυτό πάντα συνέβαινε σε αυτόν το βαθμό και απλώς σήμερα δημοσιοποιείται πιο εύκολα μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και τα μέσα κοινωνικής επικοινωνίας;

Παρακάτω παρουσιάζω τέσσερις προσεγγίσεις για τις συντροφικές σχέσεις σήμερα. Τα κείμενα και τα βίντεο έχουν αρκετό ενδιαφέρον και ίσως και να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και τις προσωπικές μας σχέσεις.

Το πρώτο κείμενο είναι από το προσωπικό ιστολόγιο της Δέσποινας Παλαμάρη (http://tantra-yoga-events.blogspot.gr). Παρεμπιπτόντως, το ιστολόγιο της μου αρέσει, έχει ωραία κείμενα και απόψεις για τη ζωή. Έχω διαβάσει αμέτρητα τέτοια κείμενα και έχω κάνει άλλες τόσες συζητήσεις για αυτό το θέμα. Ήθελα να γράψω ένα άρθρο, αλλά το κείμενο και μου άρεσε και με κάλυψε πλήρως στα προσωπικά συμπεράσματα, τόσο πολύ που το θεωρώ περιττό να γράψω κάτι άλλο ή κάτι παραπάνω. Αξίζει να διαβαστεί και ίσως όχι απλώς μια φορά.


Αναζητώντας τον τέλειο σύντροφο 
(της Δέσποινας Παλαμάρη)

Οι περισσότεροι από εμάς ψάχνουν τον τέλειο σύντροφο και πιστεύουν ότι αν τον βρουν όλα θα φτιάξουν στη ζωή τους. Με ένα μαγικό τρόπο θα δημιουργήσουν την τέλεια συντροφική σχέση και θα βιώσουν μέσα σε αυτήν χαρά, ομορφιά και πληρότητα. Πόσο κοντά ή μακριά από την αλήθεια όμως είναι αυτή η πεποίθηση;
Αυτό που διακρίνω μέσα σε αυτή τους την αναζήτηση είναι ότι για άλλη μια φορά αυτοί οι άνθρωποι ψάχνουν κάτι έξω από αυτούς για να τους οδηγήσει σε μια ισορροπημένη και αρμονική ζωή. Σε μια ¨ολόκληρη¨ ζωή…
Κι αναρωτιέμαι πως μπορεί να γίνει αυτό όταν κρατούν συγκεκριμένη στάση ζωής διατηρώντας ανέπαφο το προσωπείο συναναστροφών τους, όταν δεν θέλουν να σηκωθούν ούτε χιλιοστό από την καρέκλα του βολέματος τους, όταν αρνούνται να αντικρύσουν τον εαυτό τους, όταν δεν ρισκάρουν να ζήσουν…

Ο εκάστοτε σύντροφος που επιλέγουμε να βάλουμε στην ζωή μας είναι ο τέλειος σύντροφος για μας εκείνη τη χρονική περίοδο. Είναι εκείνος που έρχεται για να μας καθρεφτίσει τις αδυναμίες και τις δυνατότητες μας. Να πατήσει τα κατάλληλα κουμπάκια για να ξυπνήσει τις θαμμένες πληγές που υπάρχουν μέσα μας και να μας κάνει να δούμε τον εαυτό μας έτσι, όπως είναι στην πραγματικότητα, βγάζοντας μας από την πλάνη αυτού που νομίζουμε ότι είμαστε…
Πόσοι όμως από εμάς θέλουν πραγματικά να αντικρύσουν τον εαυτό τους;
Ότι απαντήσεις και να δώσουμε η ζωή η ίδια έρχεται να μας απαντήσει: Ελάχιστοι! Άλλωστε για αυτό οι περισσότεροι άνθρωποι χωρίζουν χωρίς να εμβαθύνουν καθόλου στο πως ήταν οι ίδιοι μέσα στην σχέση. Πάντα τους απασχολεί πως ήτανε ο άλλος, τι έκανε ο άλλος, τι έδωσε ο άλλος, τι απαιτήσεις είχε ο άλλος, το πόσο τους πλήγωσε ο άλλος…
Πάντα ο άλλος… πάντα κάποιος άλλος…
Και δεν αναρωτιούνται ποτέ: «Γιατί κάλεσα άραγε αυτόν τον άνθρωπο να έρθει στη ζωή μου; Τι έχει να μου πει; Ποιο μάθημα ζωής ήρθε να μου δώσει;»

Σίγουρα όλες οι σχέσεις δεν είναι ίδιες. Υπάρχουν σύντροφοι που έρχονται σε  μια σχέση για να μας στηρίξουν, άλλοι για να μας δοκιμάσουν, άλλοι για να μας κάνουν να βγάλουμε τον καλύτερο ή τον χειρότερο εαυτό μας και όλοι για να μας χαρίσουν, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, πολύτιμες εμπειρίες που θα μας βοηθήσουν να ωριμάσουμε συναισθηματικά, και να ανθίσουμε εσωτερικά.
Υπάρχει περίπτωση σε κάποιες σχέσεις ο  σύντροφος να μας εξαπατά, να μας λέει συνέχεια ψέματα, να μας  ζηλεύει και είναι κτητικός, να είναι χειριστικός απέναντι μας ή ακόμα μπορεί και να έχει βίαιη συμπεριφορά. Όπως όμως και να φέρεται εκείνος, εμείς είμαστε αυτοί που του επιτρέπουμε ή όχι να συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε την συμπεριφορά του, τα λόγια του, όμως μπορούμε να ελέγξουμε το τι αποδεχόμαστε και τι όχι.
Αν επιτρέπουμε τέτοιες συμπεριφορές, ή αν απλά δεχόμαστε ένα συγνώμη και παραμένουμε σε μια βαλτωμένη  σχέση, που δεν προάγει κανέναν από τους δυο, είναι καλό να δούμε πόσο πολύ αγαπάμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, τι θεωρούμε αγάπη και τι όχι και πόσο αυτή η αγάπη ταυτίζεται με τη βία; Πόσο εύκολα ή δύσκολα μπορούμε να θέσουμε τα όρια μας και πόσο η συμπεριφορά μας εξαρτάται από την ανάγκη της ¨ψευδαίσθησης¨ της αγάπης στη ζωή μας. Και τελικά χρειάζεται να αναρωτηθούμε ποια κομμάτια του εαυτού μας ήρθε αυτός ο σύντροφος για να φέρει, από το σκοτάδι στο φως, έτσι ώστε, όταν τα αντικρύσουμε και τα προσεγγίσουμε, να μπορέσουμε να τα μεταμορφώσουμε…

Ακόμη μπορεί σε κάποιες σχέσεις ο σύντροφος να θεωρεί την ελευθερία ύψιστο ιδανικό και εμείς την ¨ελεύθερη¨ συμπεριφορά του να την εκλαμβάνουμε σαν αδιαφορία και έλλειψη αγάπης,  γιατί στην ουσία δεν έχουμε μάθει να βιώνουμε τον εαυτό μας με ελευθερία, αλλά έχουμε κλειστεί πίσω από προσωπεία εξάρτησης. Προσωπεία που ίσως κρύβουν πληγές απόρριψης ή εγκατάλειψης που έχουμε βιώσει σαν παιδιά.
Και αντί να βάλουμε τον ενήλικα εαυτό μας να συναντήσει το παιδί μέσα μας και να του μιλήσει δίνοντας του την ασφάλεια και την αγάπη που χρειάζεται, αντί να συναντήσουμε τον πληγωμένο εαυτό μας επιτρέποντας του να μας μιλήσει και να πει τι θέλει από μας ώστε να γιατρευτούν οι πληγές του παρελθόντος, κρυβόμαστε πίσω από  τη γκρίνια, την μουρμουρά και την ανώριμη εγωική συμπεριφορά.

Υπάρχει όμως και η περίπτωση που κάποιος  σύντροφος σε μια σχέση μπορεί να μας δίνει απεριόριστη αγάπη, θαυμασμό και σεβασμό όμως εμείς να μην είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε αυτά τα δώρα γιατί δεν έχουμε μάθει να αντικρίζουμε το φως μέσα μας. Να μην πιστεύουμε ότι είμαστε αξιολάτρευτα πλάσματα που αξίζουν την αγάπη και να βρίσκουμε χίλιες δυο δικαιολογίες για να μην αφεθούμε στο να λιώσουμε μέσα στην απεραντοσύνη της Αγάπης…

Τόσες πολλές διαφορετικές περιπτώσεις σχέσεων με κοινό όμως παρονομαστή. Το ¨αποφεύγω να δω τον εαυτό μου¨ που σημαίνει ότι στην ουσία αυτός που αποφεύγει να γνωρίσει τον εαυτό του δεν θέλει  να μεγαλώσει, δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη του  και προτιμά να σέρνεται από τη μια σχέση στην άλλη αντί να φροντίσει να φτιάξει μια υγιή σχέση με τον εαυτό του ώστε να ζήσει επιτέλους σαν ελεύθερος άνθρωπος…

Αν ένας άνθρωπος που δεν έχει βρει τις ισορροπίες στη ζωή του, που αρνείται να ανακαλύψει τον εαυτό του, ψάξει να βρει την ευτυχία μέσα στον έρωτα τότε θα βιώσει διπλά τη δυστυχία γιατί θα βρει κάποιον άλλον, εξίσου δυστυχισμένο που θα ψάχνει κι αυτός με τη σειρά του κάποιον για να του δώσει χαρά, ευτυχία. Όταν δυο δυστυχίες συναντιούνται, δεν μπορούν να μεταμορφωθούν σε ευτυχία. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να γίνουν μια διπλή δυστυχία.
Μόνο ο άνθρωπος που είναι απελευθερωμένος από το παρελθόν του, που έχει ανακτήσει τις ισορροπίες στη ζωή του που βιώνει την αγάπη, την ελευθερία και την χαρά σε οποιαδήποτε συνθήκη μπορεί να μπει μέσα στον έρωτα μετατρέποντας την ευτυχία του σε ευδαιμονία. Και αυτός ο άνθρωπος  δεν αναζητά τον τέλειο σύντροφο, δεν ψάχνει για τίποτα, απλά αφήνετε γεμάτος εμπιστοσύνη να ¨κυλήσει¨ στη Ζωή  ευγνωμονώντας την για την κάθε στιγμή που του προσφέρει…



Ένα, επίσης, σπουδαίο βίντεο που αξίζει να δει κανείς είναι το When is One Ready to Settle Down? από την ιστοσελίδα http://www.theschooloflife.com. Αν και στα αγγλικά, το πεντάλεπτο αυτό βίντεο μας εξηγεί ποιες είναι οι κύριες προϋποθέσεις για οποιονδήποτε άνθρωπο που έχει κατασταλάξει στη ζωή του για να μπει πλέον σε μια σοβαρή, ώριμη σχέση. Σύμφωνα με το βίντεο τα κριτήρια αυτά είναι έξι:

1. Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ο συντροφός μας δεν είναι τέλειος, αλλά έχει και αυτός, όπως και εμείς, ελαττώματα και ατέλειες.
2. Έχουμε πάψει να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ο σύντροφός μας έχει την ικανότητα να μας κατανοήσει και να μας καταλάβει αυτόματα, μόνο και μόνο επειδή είναι σύντροφός μας. Δεν φτάνει να αγαπάς κάποιον για να τον κατανοήσεις, πρέπει να τον γνωρίσεις κιόλας συμβιώνοντας μαζί του αρκετό καιρό.
3. Έχουμε επίγνωση ότι κάποιες στιγμές μπορεί να "τρελαθούμε" και να βγούμε εκτός ελέγχου. Είμαστε ώριμοι όταν νοιώθουμε ντροπή για αυτό και είμαστε έτοιμοι να απολογηθούμε κάθε στιγμή.
4. Έχουμε σταματήσει να επιζητούμε πάντα να μας αγαπούν και κλίνουμε πολύ περισσότερο στο να δίνουμε αγάπη εμείς οι ίδιοι. Αφοσιωνόμαστε, δηλαδή, στο να αγαπάμε. Όταν έχουμε περισσότερο ανάγκη να μας αγαπούν, τότε έχουμε μείνει ακόμη στην παιδική μας συναισθηματική κατάσταση και δεν έχουμε γίνει ακόμη ενήλικες συναισθηματικά.
5. Είμαστε προετοιμασμένοι για διαχείριση. Η σχέση και η συμβίωση είναι σαν μια μικρή επιχείρηση και απαιτεί κάθε στιγμή χρόνο, ενέργεια, ομαδική εργασία και συνενόηση.
6. Είμαστε προετοιμασμένοι κάθε στιγμή να μαθαίνουμε. Επίσης, έχουμε αποδεχτεί και δεν φοβόμαστε το γεγονός ότι ο σύντροφός μας και θέλει να μας αλλάξει. Μάλιστα, η τάση του αυτή είναι απαραίτητη για να μάθουμε καινούρια πράγματα για εμάς και να βελτιώσουμε τους εαυτούς μας.





Για τους ανθρώπους που ήδη είναι σε μια σχέση καιρό η ερευνήτρια Esther Perel έρχεται να θέσει τα παρακάτω ερωτήματα: Γιατί λοιπόν το καλό σεξ ξεθωριάζει τόσο συχνά ακόμη και σε ζευγάρια που συνεχίζουν ν' αγαπιούνται όσο ποτέ; Γιατί ή καλή επαφή δεν εγγυάται το καλό σεξ, αντίθετα με την κοινή αντίληψη; Η επόμενη ερώτηση θα έπρεπε να είναι: «Μπορούμε να ποθούμε, αυτό που ήδη έχουμε;» Αυτή είναι η ερώτηση κλειδί, σωστά; Και γιατί το απαγορευμένο είναι τόσο ερωτικό; Τι είναι αυτό που κάνει την παράβαση να ισχυροποιεί τόσο πολύ τον πόθο; Γιατί το σεξ παράγει μωρά, και τα μωρά είναι η ερωτική καταστροφή των ζευγαριών; Είναι κάτι σαν μοιραίο ερωτικό χτύπημα, έτσι δεν είναι; Κι όταν αγαπάμε, πώς νιώθουμε; Κι όταν ποθούμε, σε τι διαφέρει;

Όλα αυτά και περισσότερα άλλα προσπαθεί να τα απαντήσει στην παρουσίασή της με τίτλο "The secret to desire in a long-term relationship" τον Φεβρουάριο του 2013 στο TEDSalon της Νέας Υόρκης. Η ομιλία είναι περίπου είκοσι λεπτά και έχει ελληνικούς υπότιτλούς. Θα διαφωτίσει, ίσως, αρκετές απορίες ζευγαριών που ζουν μαζί αρκετό καιρό και θέλουν να εμβαθύνουν τη σχέση τους.





Τέλος, ένα από τα πιο ωραία βίντεο που έτυχε να δω τον περασμένο χρόνο είναι αυτό του Michael από το vsauce. Ο φίλος μας εδώ κάνει μια πολύ καλή ανάλυση για αυτό που αποκαλούμε friend Zone, του έρωτα χωρίς ανταπόκριση δηλαδή, που μένει στο επίπεδο της "φιλίας" και δεν προχωράει σε σχέση επειδή μόνο ο ένας από τους δύο ανθρώπους είναι ερωτευμένος. Γίνεται εκτενής ανάλυση, ακόμα και σε επιστημονικό επίπεδο, όπως π.χ. με την αναφορά στο αξίωμα του Bateman.




Στο τέλος ο Michael αναφέρεται στο γεγονός ότι στη σημερινή εποχή μάλλον αυτό που είναι πιο δύσκολο να κατακτήσουμε είναι οι πραγματικές φιλίες:

...Now, because we choose mates that are so similar to ourselves, this vital exposure to new honest ideas often has to come from friends. A resource that is diminishing in our society. And so, although it is disappointing to be friend-zoned, in a way it might be where that other person and all of us actually need you the most.

Τροφή για σκέψη!



Πηγές - Αναφορές
  1. Αναζητώντας τον τέλειο σύντροφο, Δέσποινα Παλαμάρη, 26/10/2015, από το προσωπικό της ιστολόγιο http://tantra-yoga-events.blogspot.gr/2014/10/blog-post_26.html
  2. When is One Ready to Settle Down? - The school of life, http://tinyurl.com/o28mut7 - από την ιστοσελίδα http://www.theschooloflife.com
  3. Esther Perel: The secret to desire in a long-term relationship - TEDSalon NY2013, Filmed Feb 2013, http://www.ted.com/talks/esther_perel_the_secret_to_desire_in_a_long_term_relationship
  4. The Science of Friend Zone, vsauce, http://youtu.be/IGK2KprU-To



Lumiere Brother - Fiction (2008)

Ας γράψω και για λίγη μουσική... Λοιπόν, το fiction του Lumiere Brother είναι από τα πιο ολοκληρωμένα CD που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Είχα το CD έξι χρόνια τώρα και δεν το είχα ακούσει καθόλου. Το ξέθαψα πριν έναν μήνα, είπα "γιατί όχι;" και μέχρι σήμερα δεν έχω σταματήσει να το ακούω κάθε μέρα. Μια ευχάριστη έκπληξη από έναν ακόμα φανταστικό Έλληνα δημιουργό!



Μ' αρέσει όλο το CD. Περισσότερες πληροφορίες για το CD θα βρείτε εδώ:http://www.discogs.com/Lumiere-Brother-Fiction/release/3260533




 Υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξή του στο trollradio.gr. Την άκουσα και αμέσως κατάλαβα ότι "πίσω από ένα υπέροχο CD βρίσκεται συνήθως ένας ωραίος άνθρωπος!". Αξίζει η ακρόασή της. Το δεύτερο άλμπουμ "Twenty One" ακούγεται και αυτό πολλά υποσχόμενο. Μένει κάποια στιγμή να το ακούσω!



Ο καλλιτέχνης είναι ο Θανάσης Χριστοδούλου. Μερικά στοιχεία για τον Lumiere Brother, σύμφωνα με τη συνέντευξη:

To 2007 ξεκίνησε να δημιουργεί καθαρή indie ποπ βασισμένη κυρίως στο πιάνο και όχι στην κιθάρα που τον είχε ακολουθήσει στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του ως ιδρυτικό μέλος της indie rock μπάντας των Serpentine (2000-2007).

Το ντεμπούτο album του, "Fiction", κυκλοφόρησε το 2009 και ήταν εμπνευσμένο από τις ατμοσφαιρικές Γαλλικές ταινίες των 60s, τα παράξενα παραμύθια του Tim Burton και τα προσωπικά βιώματά του από τη νεανική χαρά της ζωής.

Η μουσική του Lumiere Brother είναι μια πρόσκληση σ΄ ένα κινηματογραφικό ταξίδι με πρωταγωνιστή τον ακροατή. Οι πιο χαρακτηριστικές επιρροές του εμπεριέχουν τις φωνητικές αρμονίες των Beatles, την κλασική ποπ των ELO, τις περιπετειώδεις ζωές του Oscar Wilde και του Antoine De Saint-Exypery και τους εύθραυστους ήχους πιάνου του Satie και του Debussy.

Το δεύτερο album του, με τίτλο "Twenty One", μόλις κυκλοφόρησε(26/3/13) και αποτελεί την αφορμή για να τα πούμε από κοντά, την Τρίτη 2 Απριλίου 2013, 20.00 -- 21.00, από την διαδικτυακή συχνότητα του Trollradio.gr και την εκπομπή «Ελληνική Σκηνή Στον Αέρα» με την Κλειώ Γκόλνα και Γιάννη Παλαβούρα.

 Μερικά ακόμα μουσικά κομμάτια για ακρόαση:

Small Waltz For a French Girl
https://www.youtube.com/watch?v=pzq7QWf3RDM

Lumiere Brother - Kate's summer (Official Video)
https://www.youtube.com/watch?v=Vr9dq4RGFoI

Lumiere Brother - Phonographs [Official video HD]
https://www.youtube.com/watch?v=OU3benwr-28

My toys are lost
https://www.youtube.com/watch?v=JmJVXCCkr8k

Lumiere Brother - Photos on the wall [Official video - HD]
https://www.youtube.com/watch?v=0ktWs4AZehM

Sleeping in airports
https://www.youtube.com/watch?v=6XN-f0HnRgg


Καλή ακρόαση!


Πηγές - Υλικό
  • Ο LUMIERE BROTHER στον Trollradio.gr - https://www.youtube.com/watch?v=lfxV-N89h2E 
  • Πληροφορίες για το άλμπουμ: http://www.discogs.com/Lumiere-Brother-Fiction/release/3260533


City Lifestreams - Dusseldorf

Παίζοντας με τη σκέψη εδώ και αρκετόν καιρό να δημιουργήσω ένα φωτογραφικό project με θέμα διάφορες πόλεις που μ' αρέσουν, σκέφτηκα να ξεκινήσω με το Ντίσελντορφ.

Κατοικώντας σχεδόν δύο χρόνια στο Ντίσελντορφ έχω κατά καιρούς βγάλει αρκετές φωτογραφίες από την πόλη. Παρ' όλα αυτά, οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από τον περασμένο μήνα. Κάποια στιγμή θα δημιουργήσω και άλλα άλμπουμ.

Η μηχανή που χρησιμοποίησα είναι μια DSLR Pentax K-500.

Εύχομαι να σας αρέσουν.




Η ΓΑΤΑ (της Μαρίας Περτσινίδου)


Άλλο ένα παραμύθι της Μαρίας Περτσινίδου...


        Η ΓΑΤΑ

Μια γάτα όμορφη και παρδαλή με άσπρο, μαύρο, καφετί
κούκλα, σας λέω, αληθινή προβάλλει μέσα στην αυλή.

Σκέφτομαι πως δεν μπορεί σίγουρα θα 'χει αφεντικό
όμως πως βρέθηκε μόνη της εδώ;

Κι όλο συνέχεια νιαουρίζει και γύρω
απ' εμένα τριγυρίζει.

Κάθομαι κάτω την φωνάζω, μιλάω γλυκά να μη τρομάζει
όμως αυτή δεν πλησιάζει κι απόσταση με κοιτάζει.

Δεν μπορεί σίγουρα κάτι θα θέλει
αφού συνεχώς φωνάζει και μου φαίνεται πως κλαίει.

Και τότε κατάλαβα τι θέλει
η καημενούλα απ' την πείνα της πεθαίνει.

Ακούω τη μάνα μου να με φωνάζει
που τέτοια ώρα το πρωινό μου ετοιμάζει.

Λέω στη γάτα, εσύ μην φύγεις, στάσου εκεί
κι γώ φεύγω αλλά θα γυρίσω σαν αστραπή.

Μπαίνω στα γρήγορα στο σπίτι
η μάνα μου στο τόστ το βούτυρο αλείφει.

Μάνα της λέω, σήμερα θέλω μπέικον και μορταδέλα
βάλε και κανα δυο λουκάνικα να γίνει τρέλα!

Η μάνα μου ξεκαρδίζεται με τούτη την ατάκα
που να 'ξερε πως όλα αυτά θα πάνε για τη γάτα.

Η Κάρμεν η σκυλίτσα μας που ήταν ξαπλωμένη
σαν άκουσε λουκάνικο τινάζεται όρθια και περιμένει.

Βρε κοίταξε τώρα μπελά που έχω πιάσει
αν δεν της δώσω τίποτα απ' το κακό θα σκάσει.

Όμως σήμερα η γάτα έχει προτεραιότητα
και θα της προσφέρω το γεύμα της με επισημότητα.

Τρέχω να βγώ όμως η Κάρμεν τρέχει ξοπίσω
κι έτσι αναγκάστηκα ένα λουκάνικο να της χαρίσω.

Ευτυχώς η γάτα είναι ακόμα εκεί στέκει και περιμένει
κατάλαβε τι κουβαλάω και με κοιτά ξελιγωμένη.

Πάω κοντά της κι όμως παρ' όλη την πείνα της απομακρύνεται,
καταλαβαίνω το φόβο της για τον οποίο αυτή δεν ευθύνεται.

Κάποιοι την τρόμαξαν κι ίσως την έχουν χτυπήσει
γι΄αυτό προτιμά απ΄την πείνα της καλύτερα να ζήσει.

Κατάλαβα οτι δεν πρόκειται ποτέ να πλησιάσει
γι' αυτό τ' αφήνω καταγής να 'ρθει και να χορτάσει.

Κι γώ απομακρύνομαι για να της δώσω θάρρος
και της μιλάω πολύ γλυκά, "έλα μη σε προλάβει άλλος".

Η μυρωδιά του τόστ την έχει συγκλονίσει
κι όλες τις φοβίες της τις έχει εκμηδενίσει.

Ορμάει και σε χρόνο μηδέν το τόστ καταβροχθίζει
και με κοιτάζει σαν να μου λέει ευχαριστώ και γλυκονιαουρίζει.

Τότε κι γώ με προσοχή πάω να πλησιάσω
μ' αυτή κρατάει απόσταση φοβάται μην την πιάσω.

Έτσι το πρώτο πρωινό κάναμε γνωριμία
και η γάτα έφυγε χωρίς ούτε μια χειραψία.

Κι γώ όλο χαρά μπαίνω μέσα στο σπίτι
και λέω στη μάνα μου, "μάνα δεν χόρτασα έχει κανα φυστίκι;"

Η μάνα μου τρελάθηκε γιατί αυτό δεν έχει ξαναγίνει
να τρώω τόστ υπέρδιπλο που νηστικό μ' αφήνει.

Σίγουρα κάτι κατάλαβε όμως για να μην με προσβάλλει
τρέχει αμέσως γρήγορα φυστίκια να μου βάλει.

Οι ώρες σήμερα είναι ατελείωτες αργεί για να νυχτώσει
θέλω την νύχτα να σκεφτώ ώσπου να ξημερώσει.

Έχω αγωνία αν θα 'ρθει η γάτα την ίδια ώρα
ή μήπως ήταν περαστική κι εδώ τελειώνουν όλα.

Επιτέλους ξημέρωσε κι ήρθε η ώρα να ξυπνήσω
ντύνομαι στα γρήγορα και τρέχω να τη συναντήσω.

Δεν περιγράφεται η χαρά μου όταν την αντικρύζω
αφού και τώρα που σας μιλώ απ' τη συγκίνηση δακρύζω.

Την βλέπω να 'ρχεται κοντά κουνώντας την ουρά της
και με τα νιαουρίσματα δεν κρύβει τη χαρά της.

Απλώνω το χέρι μου σιγά-σιγά μη φοβηθεί και φύγει
μ' αυτή το χέρι μου ακουμπά και το κορμί της τρίβει.

Τρελαίνομαι απ' τη χαρά χαιδεύω τα μάγουλα της
κι αυτή δεν κρύβει τη χαρά με θέλει πια κοντά της.

Τέτοια στιγμή μοναδική δεν έχω ξαναζήσει
αυτό που τώρα μ' ανησυχεί είναι αν η Κάρμεν την αγαπήσει.

Γιατί το αποφάσισα να μείνει εδώ μαζί σας
κι αν η Κάρμεν αρνηθεί τότε θα μείνει στην αυλή μας.

Θα της κάνω σπιτάκι όμορφο, ισάξιο με την ομορφιά της
κι απο μένα θα 'χει καθημερινά ότι επιθυμεί η καρδιά της.

Ξάφνου ανοίγει η πόρτα μας και η Κάρμεν ξεπροβάλλει
ξοπίσω και η μάνα μου που φαίνεται πως όλα τα είχε καταλάβει.

Η Κάρμεν μένει άναυδη και η μάνα μου δεν γκρινιάζει
κι ακούω με μεγάλη μου χαρά τη γάτα να φωνάζει.

"Έλα κουκλίτσα μου κοντά η Κάρμεν θέλει παρέα
είναι κι αυτή τόσο καλή όσο κι συ ωραία".

Η Κάρμεν δεν κρύβει τη χαρά κουνάει την ουρά της
και η γάτα που το κατάλαβε τρέχει αμέσως κοντά της.

Αυτό που έγινε τώρα εδώ δεν έχει ξαναγίνει
με πνίγει η συγκίνηση και η μάνα μου δάκρυα χύνει.

Έτσι αγαπημένοι φίλοι μου απόκτησα μια φίλη
που θέλει χάδια και φιλιά και ποτέ μόνο δεν μ' αφήνει.


ΤΕΛΟΣ


Πηγή: http://chronodiadromi.blogspot.de/2014/07/blog-post.html

Blog Archive

Πρώτη ενημέρωση!

Νέα & ψυχαγωγία!

Τεχνολογικά blogs

  • Οι οθόνες Philips στην IFA 2017 - Οι επισκέπτες του Hall 22 στην έκθεση IFA θα ανακαλύψουν τη νέα συναρπαστική γκάμα οθονών της Philips που συμπεριλαμβάνει μια εκτεταμένη συλλογή κυρτών οθ...
    Πριν από 1 μήνα

Χαμόγελο

Χαμόγελο
Στηρίξτε το Χαμόγελο του παιδιού!

Socrates

Socrates
From Düsseldorf with love!
Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω, τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο... Κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία. Μην γυρνάς την πλάτη, μην ζεις στο ψέμα. Πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία. Σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία...
(ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ)

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Ενδιαφέροντα Blogs

Αξιόλογα Blogs & Sites!