3000 μέρες

Conceptions, Experiences and Explorations to relive the heady days of Life and ameliorate the World!

Οι Penn & Teller αποκαλύπτουν ένα μαγικό κόλπο.

Δείτε τον τρόπο εκτέλεσης αυτού του είδους ταχυδακτυλουργικού κόλπου.

Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος - Επεισόδιο

Πηγη: Κείμενα μαζί: Μια συνεργατική προσπάθεια για ψηφιοποίηση κειμένων της νεοελληνικής λογοτεχνίας, http://www.sarantakos.com/keimenamazi.html.

Έχουμε μια απίστευτη γλώσσα. Είναι χρέος μας να τη διατηρήσουμε ζωντανή και να την καλλιεργήσουμε ακόμα περισσότερο!


Το δρομάκι ήταν ήσυχο, σαν απελπισμένο και ορφανεμένο. Μεγάλες λακκούβες καταμεσής του, γεμάτες νερό της βροχής, θαμποφέγγιζαν κάτω από το αρρωστεμένο ηλιόφωτο, που πάσκιζε να ξεσκίσει την πηχτή συννεφιά. Στην πέρα γωνιά, εκεί που άρχιζε η άσφαλτος του μεγάλου δρόμου, σωριασμένα σκουπίδια, κουρέλια, χαρτιά κι αποκαΐδια και σάπιες φλούδες, ανάδιναν τη βαριά και ξινή μυρουδιά τους. Το κορίτσι κοντά στο παράθυρο προσπαθούσε να συνεφέρει κάποιο κουρέλι με τη βελόνα του. Ένα χειμωνιάτικο πουλάκι στάθηκε στα σκουπίδια, τσίμπησε μια φλούδα και πήγε να κοιτάξει τον κόσμο πάνω από 'να γερμένο κεραμίδι.

Απελπισμένο κι ορφανεμένο ήταν το δρομάκι. Κι έτυχε τότε να 'ρθει και ν' ανασάνει εκεί δα χάμου ο άνθρωπος που περπατούσε από τα βαθιά χαράματα, φέρνοντας λογής λογής φρύγανα και σαρίδια από το βουνό. Μια παλιοκασόνα με δυο ρόδες στο πλάι ήταν το έχει του· τη ζεύτηκε ο ίδιος και το παιδί ίσαμε δεκατεσσάρω χρονώ, την έσπρωχνε από πίσω. Κι ίδρωναν κι αγκομαχούσαν κι οι δυο. Το μεγάλο παιδί έρεβε δυο μήνες στη φυλακή – μέρα τη μέρα καρτερούσε την εχτέλεση, που θα το λύτρωνε από τα δεινά του. Τα βάσανά του ήταν αμολόγητα, τι βελόνες στα νύχια και τι αναμμένες εφημερίδες και τι σούρσιμο πάνω στα χαλίκια με την κοιλιά – μα εκείνο δεν άνοιγε το στόμα του, μήτε που παραπονιόταν, μήτε που μετάνιωνε για τίποτε, μόνο καρτερούσε ήσυχα την ώρα που θα ‘παιρναν ένα τέλος όλα τούτα, μ’ ένα βόλι στην καρδιά, μ’ ένα βόλι στο καθάριο μέτωπο της θυσίας. Ο χειμώνας ήταν βαρύς, η ντουλάπα με τις ψαλιδισμένες εφημερίδες άδεια, το τζάκι σβηστό – μια μούχλα και μια υγρασία, κάτι σαν την ανάσα της πείνας, είχε κατακάτσει απάνω σ’ όλα και δεν έλεγε να ξεσηκωθεί από κει. Έτσι ο γέρος τ’ αποφάσισε να πάει να μάσει χόρτα και ξύλα. Τόσοι και τόσοι έκαναν κάθε μέρα το ίδιο. Ξεκινούσαν για το βουνό με τα πόδια γυμνά, μ' ένα τσουβάλι στην πλάτη, με μια κασόνα ξεγοφιασμένη· σαν τύχαινε και μπορούσαν να βοηθήσουν και τα παιδιά, στον πηγεμό τα βάζανε μέσα και τα σούρνανε -κι ύστερα έσπρωχναν κι εκείνα στο γυρισμό από πίσω. Μα ο δρόμος ήταν μακρύς - Θε μου, τι ατέλειωτους δρόμους έχει η γη σου! Κι εκεί έξω τα χωράφια πρασίνιζαν, τα νεράκια μουρμούριζαν, μα η συννεφιά ήταν πάντα βαριά και πηχτή, σαν μια πίκρα που πλάκωνε την καρδιά. Θρήνος σ' έπιανε να κοιτάς τα σπαραγμένα πεύκα, τ' αποκαΐδια, τους μαύρους λόφους που ξεμάκραιναν ίσαμε τη θάλασσα. Οι λοτόμοι ξεστήθιαζαν τις ανηφοριές, ξεχέρσωναν τις λαγκαδιές. Ήταν άλλης λογής άνθρωποι τούτοι! Γέμιζαν τα κάρα τους με τα χοντρά άλογα από το πράσινο δάσος και φεύγανε, φεύγανε τραγουδώντας. Και την άλλη μέρα ξανά· και δεν άφηναν δέντρο για δέντρο, μονάχα τη γη σακατεμένη -και τη νύχτα να τη δέρνει αλύπητα η βροχή και, σα να μην την καταπίνει, σαν να τη βγάζει από τα σπλάχνα της η ίδια, μια θάλασσα δάκρυα και μια λάσπη γλιστερή που γέμιζε πατημασιές, καθώς ανοιχτές λαβωματιές πάνω σ' ένα καταπληγιασμένο κορμί. Και τότε το πάθος των ανθρώπων έσμιγε με το πάθος της γης- χορτάρι δεν πρόφταινε να φυτρώσει κι ο πεινασμένος το συμμάζευε στο σακούλι του τρέμοντας μην τον ξεκρίνει από πουθενά και τον διώξει σαν το τυραγνισμένο σκυλί ο δυνάστης λοτόμoς. Μα, όσο και να πεις, ήταν μια παρηγοριά αυτή η στέρηση που έδενε τον άνθρωπο με τα πράματα κι η πίστη, πως κάποια μέρα πίσω από εκείνους τους λόφους θ' ανέβαινε ένας ήλιος φλογάτος και θα ξυπνούσαν οι τάφοι κι από στεριές κι από θάλασσες θα ξεχυνόταν το καινούριο τραγούδι, μια μέρα χαρούμενη, που δεν θα 'χε πια τελειωμό.

Το καροτσάκι βρισκόταν παρατημένο σύρριζα στο στενό πεζοδρόμιο. Ο άνθρωπος σφούγγιζε τον ιδρώτα του με το κουρελιασμένο μανίκι και το παιδί ξεκουραζόταν κοντά στο παράθυρο, κάτου από το κορίτσι με την ασταμάτητη βελόνα. Το σακούλι με τα χόρτα ήταν γεμάτο και το καροτσάκι ήταν γεμάτο - θα μπορούσαν όπως όπως να την περάσουν και τη μέρα τούτη και τώρα που ανακάλυψαν το βουνό η ελπίδα δεν ήταν χαμένη. Το παιδί ξέκρινε κιόλας μια φρέσκια φλούδα πορτοκαλιού στα σκουπίδια και χίμηξε να την αρπάξει, σαν να φοβόταν μην τύχει και βρεθεί περαστικός στο ειρηνεμένο δρομάκι και του την πάρει. Κάθισε κει δα πέρα και ξεσκάλιζε· βρήκε κι ένα κόκαλο, πασαλειμμένο παχιά λάσπη και το 'πλυνε στη λακκούβα καταμεσής, στο νερό της βροχής, και το τραγάνιζε ευτυχισμένο. Σ' ένα ξεκοιλιασμένο κουτί κονσέρβας φέγγιζε κάτι σαν υποψία λαδιού και το συμμάζεψε κι εκείνο και το 'δειχνε στον πατέρα του σαν πλούσιο βρετίκι, χάρισμα μοίρας πονόψυχης. Ήταν μια σοβαρή δουλειά να ψάχνεις, ολοένα να ψάχνεις στο σωρό τα σκουπίδια και ν' απλώνεις το χέρι ολοένα βαθύτερα και να πασπατεύεις ζητώντας το θησαυρό, που δεν τ' αποφάσιζε να βρεθεί -μα κιόλας κάτι του 'λεγε του καθενός πως υπάρχει.

Κι ήταν ολότελα δοσμένο σε τούτη τη δουλειά το παιδί· και δεν άκουσε τίπoτα. Μήτε ο πατέρας άκουσε τίποτε, προσπαθώντας να ζευτεί πάλι το καροτσάκι και να ξεκινήσει για πάρα πέρα. Έπαιρνε και να μεσημεριάζει και συλλογιόταν πως θα έπρεπε στο σπίτι ν' ανάψουν φωτιά να ζεσταθούνε και μια σταλιά και να βράσουν τα χόρτα. Κάποιος γείτονας του είχε πει τις προάλλες πως έριχνε μέσα στο τσουκάλι πεντέξι ελιές και το χόρτο έπαιρνε τη μυρουδιά του λαδιού και νοστίμιζε. Σαν δύσκολο πράμα να βρεις τι ελιές! Μα μπορεί στο τέλος ο γείτονας να 'χε ακόμα καμπόσες. Όλα τυχαίνουν -και τα πιο απίστευτα- σε τούτο τον κόσμο καμιά φορά! Δε συλλογιόταν άλλο τίποτε από τούτο, καθώς ζευόταν το καροτσάκι σαν έπεσαν μονομιάς στο δρομάκι οι λαστιχένιοι τροχοί κι ένα σούσουρο έκαμε το πουλί, που στεκόταν ακόμα στο κεραμίδι του, να πετάξει αλλοπαρμένο πέρα στην άσφαλτο, μακριά. Πίσω από το κρύσταλλο, στ' αυτοκίνητο, άστραψε ένα φαρδύ κατακόκκινο πρόσωπο, οργισμένο. Καθόταν κι ένα κορίτσι δίπλα του και μασούσε μια σοκολάτα χαμογελώντας. Το καροτσάκι σείστηκε σύγκορμο, μα ήταν κολλημένο γερά στη λάσπη και δεν έλεγε να ξεκινήσει από κει. Κι ο άνθρωπος ζεμένoς αγκομαχούσε και τιναζόταν κι εκείνος σύγκορμος και στέριωνε τα πόδια ολάνοιχτα πίσω και πάσκιζε να τραβήξει μπροστά με το φαγωμένο κορμί τεντωμένο σαν ένα τόξο και τ' αριά άσπρα γένια του ξαναγέμισαν ιδρώτα μονομιάς και τα μάτια του συννέφιασαν και δεν μπορούσαν τίποτε πια να ξεκρίνουν. Το χοντρό πρόσωπο μούγκριζε πίσω από το κρύσταλλο και φοβέριζε και βλαστημούσε σ' άγνωρη γλώσσα. Είχε γίνει πια γαλαζοκόκκινο και γαλάζωνε ολοένα, κι ο κοντός λαιμός ανασηκωνόταν ανυπόμονος μπροστά σε τούτο το εμπόδιο τ' αναπάντεχο. Το κορίτσι μασούσε τη σοκολάτα του και χασκογελούσε. «Τι χαριτωμένος γινόταν αυτός ο Φριτς, όταν θύμωνε!» Μα το πράμα δε βάσταξε πολύ. Ο Φριτς κατέβηκε από τ' αυτοκίνητο αλαφιασμένος· οι μπότες του άστραψαν καλογυαλισμένες, άστραψαν τα μάτια του σκοτεινά και τα χείλη του μούγκριζαν, μούγκριζαν. Το 'πιασε το γεροντάκι, λιγνό σαν το φρύγανο, και το ‘στησε στον τοίχο πλάι στο παράθυρο του κοριτσιού που ανατρόμαξε και κρύφτηκε μέσα κι άρχισε να το δέρνει το γεροντάκι, να το χτυπάει όπου έβρισκε με γροθιές και κλοτσιές κι ολοένα να φρενιάζει περισσότερο. Το παιδί σωριάστηκε πάνω στα σκουπίδια και βάλθηκε να κλαίει τρομαγμένο και να κοιτάζει και να μην μπορεί να κουνήσει από τον τόπο του. Το γεροντάκι δεν έβλεπε πάρεξ δυο ασημένιους αϊτούς, ένα περιλαίμιο που ανεβοκατέβαινε μπροστά του -κι ένιωθε δυο χοντρά, ζεστά κομμάτια σάρκας να πέφτουν απάνω του σαν το φλογισμένο σίδερο· μα μήτε βόγκηξε μήτε άρθρωσε λέξη. Τo κορίτσι κατάπιε τη σοκολάτα του και ξεφώνισε: «Ντας ιστ γκενούχ, λίμπλιχε Φριτς, ντας ιστ γκενούχ!» Οι μπότες ξεμάκρυναν. Το χοντρό πρόσωπο είχε ξανάβρει τον εαυτό του, κάτι σαν γαλήνη και σαν ικανοποίηση. Ανέβασε το αυτοκίνητο σύρριζα στον τοίχο, στο αντικρινό πεζοδρόμιο, και πέρασε θριαμβευτικά, γεμίζοντας βαριά μυρουδιά μπενζίνας τ' ορφανεμένο δρομάκι.

Το κορίτσι με τη βελόνα άνοιξε την πόρτα, έπλυνε το πρόσωπο του γέρου με κρύο νερό, το σκούπισε με καθάρια πετσέτα· ήρθανε κι οι άλλες γειτόνισσες κι έφερε η μια ένα κομμάτι, ένα ελάχιστο κομμάτι ψωμί κι η άλλη το μπουκαλάκι με το ρούμι και πάσκιζαν να συνεφέρουν τον άνθρωπο που κακοπάθησε. Μα κάτω από τα μάτια το πετσί ήταν γαλαζόμαυρο και φουσκωμένο, λες κι από στιγμή σε στιγμή θα 'σκαζε και θα 'τρεχε από εκεί μέσα όλο το δάκρυ που δεν έβγαινε από την καρδιά. Το παιδί μπόρεσε τότε πια ν' ανασηκωθεί κι έπιασε τα χέρια του πατέρα και τα φιλούσε και του πασπάτευε το κορμί και γλυκά και θαρρετά του μιλούσε, σαν να γεννιόταν την ώρα εκείνη ένας αδάμαστος άντρας μέσα του. Ύστερα στάθηκε ολόρθο και κοίταξε πέρα κι είδε τη λάσπη σημαδεμένη από τα λάστιχα κι έβαλε όλη του την ψυχή στη ματιά· κι ήταν σαν να γέμισε το δρομάκι αχούς αναστάσιμους και ν' άνθισε η γης μονομιάς, μέσα στην καρδιά του χειμώνα, και τα χελιδόνια να σπάθισαν το γαλάζιο του ασυννέφιαστου ουρανού. Γιατί την ώρα εκείνη ένα βασανισμένο κι ανυποψίαστο παιδί έγινε λεύτερος άνθρωπος και κατάλαβε ποιο είναι το χρέος του.

Το τέλος των λατινοελληνικών (greeklish)!

O πρώτος μου υπολογιστής ήταν μια Amiga 500 πριν δύο δεκαετίες. Δεν είχε υποστήριξη ούτε ελληνικών ούτε ελληνικών χαρακτήρων. Αλλά και όταν ήμουν φοιτητής το 1998 οι υπολογιστές της σχολής μας και κυρίως οι εφαρμογές και οι υπηρεσίες του Διαδικτύου δεν υποστήριζαν ελληνικές γραμματοσειρές. Αυτή η κατάσταση άρχισε να αλλάζει μετά το 2002 με την έλευση των Windows XP, του Google και των διαδικτυακών εφαρμογών Web 2.0.
Μέχρι τότε, όμως, αναγκαστήκαμε τότε όλοι μας να χρησιμοποιήσουμε τα λατινοελληνικά, δηλαδή τα greeklish. Για να συμμετάσχεις στο IRC, να στείλεις ένα email στο ΥΑΗΟΟ ή να επικοινωνήσεις με TELNET, τα λατινοελληνικά (greeklish) ήταν απαραίτητα. Ήταν ένα αναπόσπαστο εργαλείο στην καθημερινή χρήση του υπολογιστή μας.

Μα ας επιστρέψουμε, όμως, στη σημερινή εποχή και ας διερωτηθούμε την αναγκαιότητα των λατινοελληνικών (greeklish). Σχεδόν όλοι οι υπολογιστές, τα σύγχρονα λειτουργικά συστήματα και οι υπηρεσίες/εφαρμογές του Διαδικτύου υποστηρίζουν την ελληνική γραμματοσειρά, τουλάχιστον μέσω της κωδικοποίησης χαρακτήρων (character encoding) UTF-8. Ακόμα και τα κινητά τηλέφωνα και πολλές άλλες ηλεκτρονικές συσκευές υποστηρίζουν στη συντριπτική τους πλειοψηφία τους ελληνικούς χαρακτήρες. Συνεπώς, θεωρείται αδιανόητο κάποιος να γράφει ακόμα και σήμερα σε λατινοελληνικά (greeklish), όταν δύναται να χρησιμοποιήσει το ελληνικό πληκτρολόγιο. Τι είναι αυτό, λοιπόν, που μας κάνει να συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε τα λατινοελληνικά (greeklish);

Στο παραπάνω ερώτημα θα απαντούσε σίγουρα μια εκτενής κοινωνιολογική και επιστημονική έρευνα/μελέτη κάποιου πανεπιστημίου ή ερευνητικής ομάδας. Ωστόσο, έχω την πεποίθηση ότι τα λατινοελληνικά (greeklish) υπάρχουν ακόμα κυρίως λόγω της λεξιπενίας και της γλωσσικής ένδειας που χαρακτηρίζει σήμερα ένα σημαντικό ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού. Αυτό δεν σημαίνει οπωσδήποτε πως κάποιος που χρησιμοποιεί αυτήν τη μορφή γραφής έχει γλωσσικό πρόβλημα. Σίγουρα όχι. Από την άλλη μεριά, όμως, κάποιος που αντιμετωπίζει γλωσσικό πρόβλημα και δεν ενδιαφέρεται να βελτιωθεί γλωσσικώς, είναι πολύ πιθανόν να διαθέτει στο «οπλοστάσιό» του τα λατινοελληνικά (greeklish).

Η χρήση των λατινοελληνικών (greeklish) στη σύγχρονη επικοινωνία είναι πλέον ξεπερασμένη και χωρίς νόημα. Αυτό έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό σε ολοένα μεγαλύτερο αριθμό συνειδητοποιημένων Ελλήνων. Σχεδόν όλες οι ιστοσελίδες θεματικών συζητήσεων (forum) έχουν απαγορεύσει τη χρήση τους. Ολοένα και περισσότερος κόσμος που τα χρησιμοποιούσε στο παρελθόν επιλέγει πλέον συνειδητά να τα σταματήσει και στη θέση τους να γράφει με ελληνικούς χαρακτήρες και ορθή ορθογραφία.

Ο τελευταίος είναι και ο σημαντικότερος λόγος, φρονώ, που τα λατινοελληνικά (greeklish) αρχίζουν να ξεθωριάζουν. Η ακαλαισθησία τους δεν προκύπτει τόσο πολύ από την αποκλειστική χρήση του λατινικού αλφάβητου, όσο από την ανορθογραφία τους. Μάλιστα, οι τελευταίες έγκυρες μελέτες φέρνουν στο φως της δημοσιότητας συγκλονιστικά στοιχεία για τις «βλάβες» που μπορούν να προκαλέσουν τα λατινοελληνικά (greeklish) στη γλωσσική ικανότητα τόσο του χρήστη τους, όσο και του αποδέκτη τους. Τα λατινοελληνικά (greeklish) βλάπτουν την ορθογραφία. Καταργούν τους κανόνες της με την έλλειψη τονισμού και των σημείων στίξης, τη χρήση αγγλικών σημείων στίξης, ενώ ενισχύουν τα ορθογραφικά λάθη (π.χ. ο αντί για ω), τα φωνητικά λάθη (κυρίως στους φθόγγους π.χ. κς αντί για ξ), τη σύντμηση λέξεων (π.χ. tespa αντί τέλος πάντων, tpt αντί για τίποτα, dld αντί για δηλαδή κ.α.), τη λάθος χρήση χρόνου ή προσώπου στα ρήματα, τη λάθος πτώση στα ουσιαστικά και την αντικατάσταση λέξης με άλλη, με εντελώς διαφορετική σημασία. Με το πέρασμα του χρόνου η γλωσσική ικανότητα του χρήστη τους ολοένα και φθίνει.

Αφού το σκέφτηκα προσεκτικά τον τελευταίο καιρό, θεωρώ και κρίνω φρόνιμο και εγώ με τη σειρά μου να ζητήσω από όλον τον κόσμο που επικοινωνούμε να μην χρησιμοποιούμε τα λατινοελληνικά (greeklish) πια. Και αυτό συνειδητά, διότι μπορούμε να αντιληφθούμε τους λόγους και να συνειδητοποιήσουμε την αξία του ελληνικού αλφάβητου.

Τουλάχιστον, αν το μέσο επικοινωνίας δεν υποστηρίζει ελληνικούς χαρακτήρες, καλό θα ήταν να τηρούνται στο έπακρο οι κανόνες ορθογραφίας και το επίσημο πρότυπο μετατροπής του ελληνικού αλφάβητου στο αντίστοιχο λατινικό. Έτσι τουλάχιστον θα μπορούσε το κείμενο να έχει τον μέγιστο βαθμό αναγνωσιμότητας και να κουράζει λιγότερο, αν και αυτό είναι αναπόφευκτο. Αντί, λοιπόν, κάποιος να γράψει ένα κείμενο χωρίς να προσέχει τους κανόνες ορθογραφίας, καλό είναι να προσπαθήσει τουλάχιστον να συσχετίσει επακριβώς έναν προς έναν τους λατινικούς χαρακτήρες με τους αντίστοιχους ελληνικούς στη χρήση των λατινοελληνικών (greeklish) χρησιμοποιώντας τη "μετατροπή του ελληνικού αλφαβήτου με λατινικούς χαρακτήρες (ΕΛΟΤ 743)", το οποίο είναι το ελληνικό αντίστοιχο του διεθνούς ISO 843:1997.

Θεωρώ ότι ο αναγνώστης μπορεί να αντιληφθεί πόσο ακαλαίσθητη και χωρίς νόημα είναι η χρήση του λατινικού αλφάβητου στην ελληνική γλώσσα. Το τελευταίο εφευρέθηκε με βάση το προϋπάρχον ελληνικό αλφάβητο. Γιατί, λοιπόν, να χρησιμοποιούμε για τη γραφή των ελληνικών μας το λατινικό αλφάβητο, το οποίο γεννήθηκε από το δέος και το θαυμασμό του δυτικού πολιτισμού προς το αντίστοιχο ελληνικό; Έχουμε ένα πανίσχυρο εργαλείο και θα έπρεπε να το χρησιμοποιούμε με περιφάνεια και ενθουσιασμό.


Διαβάστε επίσης:

Πρόβλημα... orthografias. Η χρήση των greeklish από τους νέους βλάπτει σοβαρά τη γλώσσα
Τα greeklish βλάπτουν την ορθογραφία
Τα greeklish και η Ορθογραφία στο Διαδίκτυο
Netschoolbook: Αφιέρωμα στη χρήση των greeklish
Σήμα κινδύνου από σαράντα ακαδημαϊκούς
Wikipedia: Greeklish



Εργαλεία μετατροπής λατινοελληνικών σε ελληνικούς χαρακτήρες:

http://tools.wcl.ece.upatras.gr/degreeklish/index.php

http://services.innoetics.com/greeklish/

http://speech.ilsp.gr/greeklish/greeklishdemo.asp

http://www.e-greeklish.gr/greeklish-to-greek


Update 9 Σεπτεμβρίου, 2013

Ο κύριος Σαραντάκος γράφει σήμερα ένα πολύ καλό κείμενο στο ιστολόγιό του σχετικά με το θέμα των γκρίκλις. Σύμφωνα με τη γνώμη του, τα γκρίκλις δεν αποτελούν απειλή για τη γλώσσα, ενώ ακόμα δεν έχουν γίνει σοβαρές μελέτες που να μας δίνουν στοιχεία για την επιρροή τους στον γραπτό λόγο. Τρία χρόνια αφού έχω γράψει το παρόν άρθρο, θα συμφωνήσω με τον κύριο Σαραντάκο ότι το ελληνικό αλφάβητο είναι ακόμα άτρωτο. Όπως και το γεγονός ότι τα γκρίκλις είναι απαραίτητα στις ηλεκτρονικές συσκευές για λόγους οικονομίας χαρακτήρων. Από την άλλη πλευρά, τα θεωρώ ακαλαίσθητα, ειδικά όταν κάποιος έχει τη δυνατότητα να γράψει με ελληνικούς χαρακτήρες και δεν το κάνει. Επίσης, θα χαρακτήριζα και εγώ με τη σειρά μου "υπερβολικούς" τους χαρακτηρισμούς στην εκστρατεία των Ράδιο Αρβύλα, η οποία ξεκίνησε αργότερα από την εγγραφή αυτού του άρθρου. Παρατηρώ, όμως, ότι στα 3 αυτά χρόνια υπήρξε ένα πολύ δυνατό ρεύμα στη χρήση του ελληνικού αλφαβήτου, π.χ. στα φόρουμς, γεγονός που δείχνει ότι εμείς οι Έλληνες αγαπάμε τη γλώσσα μας.
Παρακάτω παραθέτω το κείμενο του κύριου Σαραντάκου. Η πηγή είναι από την ιστοσελίδα του "Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία" και η διεύθυνση του άρθρου είναι η http://sarantakos.wordpress.com/2013/09/09/pianoboomerang/#more-9625

Πιάνο και μπούμεραγκ

Αναρτήθηκε από τον/την sarant στο 9 Σεπτεμβρίου, 2013

Οι τακτικοί φίλοι του ιστολογίου ξέρουν τι είναι ο Νόμος του Μπούμεραγκ: είναι ο νόμος σύμφωνα με τον οποίο, όταν κάποιος στο Διαδίκτυο θελήσει να καυτηριάσει τα γλωσσικά λάθη ή τις λειψές γνώσεις κάποιου άλλου, γίνεται μια συνωμοσία του σύμπαντος και στην ίδια πρόταση κάνει κι ο ίδιος γλωσσικό λάθος. Ο Νόμος έχει επιβεβαιωθεί δεκάδες, εκατοντάδες ίσως φορές, στο σημερινό όμως άρθρο θα δούμε μια επέκταση του πεδίου εφαρμογής του, αφού φαίνεται ότι ισχύει όχι μόνο στο Διαδίκτυο αλλά και στις εφημερίδες.
Στη χτεσινή Καθημερινή, η γνωστή πιανίστρια Έφη Αγραφιώτη δημοσίευσε μια επιφυλλίδα για θέματα γλώσσας (περίπου), με τον μάλλον μακροσκελή τίτλο Η γλώσσα ως καταφύγιο αισθήσεων με ορθογραφία που δίνει εικόνα και νόημα. Το άρθρο ξεκινάει με μια ακόμα ιερεμιάδα κατά των γκρίκλις, που η αρθρογράφος θεωρεί σωστό να τα γράφει greeklish, παρόλο που τόσο την ενοχλεί το λατινικό αλφάβητο! Και στην πρώτη κιόλας αράδα, ο Νόμος του Μπούμεραγκ βρίσκει μιαν ακόμα πανηγυρική επιβεβαίωση. Παραθέτω όμως ολόκληρο το άρθρο, δεν είναι και μεγάλο.
Greeklish! Η απέραντη κακοποίηση που εχρήσθη κουλτούρα, χωρίς αντίσταση, ικανή να αποτρέψει την επιδρομή του «τίποτα» εναντίον μιας γλώσσας ριζωμένης στις διαδρομές της οικουμένης. Μια γλώσσα καταφύγιο αισθήσεων που η ορθογραφία της έχει εικόνα, νόημα, παραπέμπει και οδηγεί τη λέξη στην έννοια και την έννοια στη λέξη.
Η ανάγκη του διαδικτυακού λόγου, θα πει κάποιος, καθαιρεί την ανάγκη της ορθογραφίας. Εχουμε ωραιότατες ελληνικές γραμματοσειρές και αυτόματη διόρθωση στον υπολογιστή και στα νέα τηλέφωνα, για όσους είναι ανορθόγραφοι. Ανορθόγραφος όμως μετά από δεκάδες ώρες μαθημάτων και φροντιστηριακή υποστήριξη χιλιάδων ευρώ, δικαιολογείται;
Μήπως ούτε το πλούσιο Διαδίκτυο δεν βοηθάει να ζήσουμε καλύτερα; Μήπως όσο μας καλεί στην υπεραπλούστευση τόσο μας απομακρύνει από εμάς τους ίδιους; Μήπως η αδυναμία επικοινωνιακής συνεργασίας, η ανίσχυρη διαπροσωπική σχέση, έχει χορηγό τη μοναξιά; Δείτε προσεκτικά μικρούς και μεγαλύτερους στους δρόμους. Κρατούν το κινητό σαν αξίας συνεργάτη, μιλούν μεγαλόφωνα, σαν να είναι μόνοι, για ώρες λέγοντας πολλές ασυναρτησίες και μάλιστα σε μια γλώσσα φθαρμένη, άσχημη, ακαλαίσθητη που αποτελείται από πενήντα λέξεις και δέκα Ο.Κ.

Μας φταίει ετούτη η θάλασσα των αδιεξόδων που προκύπτει από τα οικονομικά χάλια, μας φταίει που το σύστημα δεν βοηθάει και που η παιδεία δεν είναι αντάξια του ιδανικού. Μόνο που η κρίση στην παιδεία ξεκινάει από τον αμοραλισμό κι αυτός γεννιέται από την αταξία που συμπλέκεται στο κενό εγώ μας.
Ανάγκη ποιοτικής βοήθειας
Την παθητική μας ανυπαρξία πρέπει να πολεμήσουμε κατά μόνας, εκλογικεύοντας την άνευ όρων αποδοχή όσων υπόσχονται να ενεργούν αντί ημών. Η γλώσσα, οι τέχνες και η φύση μπορούν να προσφέρουν εξαιρετικά ποιοτική βοήθεια. Δεν αντιλέγω ότι χρειαζόμαστε παιδεία και στη γλώσσα και στην τέχνη όπου τα πράγματα ακούμπησαν το μηδέν. Οι διαπιστώσεις δεν βελτιώνουν τίποτε. Η παιδεία της τέχνης και η παιδεία της γλώσσας θα μπορούσαν να λειτουργούν σαν αδελφές ψυχές αν οι υπάρχοντες δάσκαλοι ελληνικής είχαν εκπαίδευση στις καλές τέχνες και οι καλλιτέχνες είχαν καλή εκπαίδευση στην ελληνική γλώσσα. Προσωπικά πιστεύω στη δύναμη αυτής της συνεργασίας όσο κι αν ακούγεται ρομαντικό. Πάρα πολλοί δεν θα συμφωνήσουν, ναι.
Ενας Ευρωπαίος βουλευτής είπε κάτι πολύ ενδιαφέρον: «χωρίς την ελληνική γλώσσα είναι σαν να μιλάμε για χρώματα σε τυφλό άνθρωπο». Στο ίδιο περίπου πλάνο, ο Δημήτρης Μητρόπουλος είχε πει: «η γλώσσα της ψυχής και η γλώσσα του νου πρέπει να λειτουργούν μαζί, να δίνουν με λέξεις ήχους με ήχους λέξεις. Στους Ελληνες που έχουν αυτή τη γλώσσα και αυτή την ψυχή, είναι απλό αν προσπαθήσουν. Η ζωή θα γίνει καλύτερη έτσι».
Θα γυρίσω πάλι στον Ελύτη παντρεύοντας τις σκέψεις μου: «Το μυαλό μας κάνει μαιάνδρους απίθανους προκειμένου στο μέλλον να σταδιοδρομήσει στα εργαστήρια, στους ηλεκτρονικούς εγκεφάλους, οπουδήποτε οσφραίνεται όφελος χειροπιαστό». Αλλά «Λίγη ξερή, τριμμένη στα δάχτυλά σου, μέντα σε πάει ολόισια στη σκέψη των Ιώνων. Τα χάδια σου είναι η μετάθεση μιας απαλής μουσικής, με όλα τα andante και τα allegro της, πάνω στην επιδερμίδα. Κι εκείνο το φυτό αντικρύ σου, που διαιρεί άνισα πλην σωστά το χώρο, είναι η αόρατη γεωμετρία που διέπει στο βάθος ολάκερη την οικουμένη. Να, αυτή είναι μια ελευθερία πραγματική, που έχει τη δύναμη τη γενική ν’ αναστέλλει όλες τις επιμέρους αναστολές σου και να σε κάνει, κάθε φορά που τρως μια συναγρίδα ψητή, να τρως κι από λίγο Αιγαίο, με αντίς λεμόνι δυο τρεις οξείς στίχους του Αρχίλοχου» (από τη Μέθοδο του ΑΡΑ).
Η τελευταία παράγραφος είναι παρμένη από κείμενο του Ελύτη, και δεν ξέρω αν έχει πολλή σχέση με τα γκρίκλις -και ασφαλώς καμία με τον Νόμο του Μπούμεραγκ. Στις πρώτες όμως παραγράφους, η κυρία Αγραφιώτη, αφού τα ψάλει στα γκρίκλις και στη γλώσσα του Διαδικτύου, κάνει την εξής ρητορική ερώτηση:
Ανορθόγραφος όμως μετά από δεκάδες ώρες μαθημάτων και φροντιστηριακή υποστήριξη χιλιάδων ευρώ, δικαιολογείται;
Αν κρίνουμε από το μεγαλοπρεπές ορθογραφικό λάθος που έχει κάνει η ιδια στην πρώτη κιόλας γραμμή του κειμένου της (Η απέραντη κακοποίηση που εχρήσθη κουλτούρα), ασφαλώς η ερώτησή της έχει χαρακτήρα αυτοκριτικής -τζάμπα πήγαν τα χιλιάρικα, δεν έμαθε η κυρία Αγραφιώτη ότι άλλο το χρίζω (κυριολεκτικά σημαίνει αλείφω, μεταφορικά “απονέμω τίτλο ή ιδιότητα σε κάποιον/κάτι που δεν τα αξίζει”) και άλλο το χρήζω (έχω ανάγκη από…).
Επιπλέον, η κ. Αγραφιώτη πιάνεται ασυνεπής διότι δεν εφαρμόζει η ίδια τις συμβουλές που δίνει όταν λέει ότι Έχουμε ωραιότατες ελληνικές γραμματοσειρές και αυτόματη διόρθωση στον υπολογιστή και στα νέα τηλέφωνα, για όσους είναι ανορθόγραφοι, Το βάρβαρο “εχρήσθη” το κοκκινίζει ο κ. Σπελ Τσέκερ, διότι δεν μπορεί να υπάρξει τέτοιος τύπος. Το “χρίζει” μπορεί να μπερδευτεί με το “χρήζει”, αλλά τύπος “χρήζομαι” δεν υπάρχει, άρα ούτε και τ. “εχρήσθη” -μακριά από μας.
Αν πάμε στην ουσία του θέματος, τα γκρίκλις (εγώ επιμένω να τα γράφω έτσι), θα αντιγράψω (επικαιροποιώντας το) κάτι που είχα γράψει πριν από δύο χρόνια, όταν είχαμε συζητήσει ξανά το θέμα με αφορμή, τότε, τη γλωσσοσωτήρια εκστρατεία των Ράδιο Αρβύλα.
Δεν νομίζω ότι τα γκρίκλις συνιστούν απειλή για τη γλώσσα μας και ομολογώ ότι βρήκα επιφανειακή, παραπλανημένη και, θα το πω, δημαγωγική την εκστρατεία που έχουν ξεκινήσει οι Ράδιο Αρβύλα. Οι βαριές εκφράσεις που χρησιμοποιούνται στο διαφημιστικό σποτ τους (έγκλημα, καταστροφική συνήθεια, μπορεί να καταργήσει (!) τον ελληνικό γραπτό λόγο) δεν στηρίζονται πουθενά και παραπέμπουν στις χειρότερες στιγμές του κινδυνολογικού κίτρινου Tύπου.
  Μόνο μια έρευνα έχει γίνει για τα γκρίκλις, και αυτή παρουσιάστηκε στρεβλά (και κινδυνολογικά) από τον Tύπο. Οι ίδιοι οι συντελεστές της έρευνας με επόμενη ανακοίνωσή τους (που βέβαια θάφτηκε) τόνισαν ότι «η έρευνα δεν ήταν πανελλαδική και δεν θεωρείται δόκιμο να προβαίνει κανείς σε γενικεύσεις, κινδυνολογώντας με ευκολία για την «απειλή» που δέχεται η ελληνική γλώσσα».
Οπότε, μέχρι να γίνει μια σοβαρή έρευνα, είναι εντελώς αναπόδεικτο ότι «τα γκρίκλις βλάπτουν»· και, έτσι κι αλλιώς, το να λέμε ότι «τα γκρίκλις βλάπτουν τη γλώσσα» δείχνει ότι έχουμε μπερδέψει γλώσσα και γραφή, που βέβαια δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Τα γκρίκλις χρησιμοποιούνται κυρίως σε μέσα όπως το κινητό τηλέφωνο ή σε περιβάλλοντα όπως το twitter και το τσατ, όπου το βασικό ζητούμενο είναι η ταχύτητα. Πρόκειται για σχεδόν προφορικό λόγο, που γι’ αυτό άλλωστε χρησιμοποιεί και στενογραφικά τεχνάσματα. Ούτε καθαυτή η χρήση λατινικού αλφαβήτου, ούτε οι συντμήσεις, του τύπου τεσπα (τέλος πάντων), πρκλ (παρακαλώ), τπτ (τίποτα) αποτελούν κίνδυνο για τη γλώσσα – αρκεί να θυμίσω ότι χρησιμοποιούνται κατά κόρον π.χ. στο στρατό ή ότι χρησιμοποιούνταν επίσης κατά κόρον από τους βυζαντινούς γραφείς· όποιος έχει μελετήσει χειρόγραφα, ξέρει ότι, π.χ. ανος ήταν ο άνθρωπος, ανους το «ανθρώπους» και ανινος το «ανθρώπινος». Κι όμως, η γλώσσα… άντεξε!
Νομίζω όμως ότι υπάρχει και οικονομικός λόγος που ευνοεί τη χρήση των γκρίκλις στα κινητά τηλέφωνα, κι αυτόν τον παραβλέπουν οι Ράδιο Αρβύλα και η κυρία Αγραφιώτη: αν δεν κάνω λάθος, με βάση το πρότυπο GSM, σε ένα γραπτό μήνυμα χωράνε 160 χαρακτήρες των 7 bit (160×7=1120) ή 70 χαρακτήρες των 16 bit (70×16=1120). Αν ξεπεράσεις το όριο αυτό, το μήνυμα χρεώνεται διπλό. Οι λατινικοί χαρακτήρες είναι εφτάμπιτοι, ενώ οι ελληνικοί με πεζά είναι οχτάμπιτοι. Επομένως, με τα γκρίκλις μπορείς να γράψεις υπερδιπλάσιες λέξεις απ’ ό,τι με τα ελληνικά πεζά, κάτι σημαντικό σε συνθήκες οικονομικής κρίσης.
Άλλωστε, αφού η κυρία Έφη Αγραφιώτη κόπτεται για θέματα ορθογραφίας και καλαισθησίας, θα έκανε καλύτερα αν εστίαζε τις προσπάθειές της σε πιο στοχευμένα διαβήματα. Ας πούμε, θα μπορούσε να προσπαθήσει να πείσει τους ιδιοκτήτες εφημερίδων και τηλεοπτικών σταθμών να υιοθετήσουν επιτέλους τα τονούμενα κεφαλαία και όχι άτονα όπως κάνουν τώρα όλες ανεξαίρετα οι εφημερίδες. Πρόκειται για κάτι που κατά την ταπεινή μου γνώμη βλάφτει πολύ περισσότερο από τα γκρίκλις, διότι αλλοιώνει την επίσημη γραφή της ελληνικής σε μέσα επικοινωνίας μεγάλου κύρους, όπως είναι οι εφημερίδες και η τηλεόραση, μια και η μη χρήση του τόνου στα κεφαλαία από τις εφημερίδες και την τηλεόραση δημιουργεί στον έφηβο την εντύπωση ότι η χρήση του τόνου είναι προαιρετική. Μάλιστα, κατά σύμπτωση, το ίδιο το όνομα της κυρίας Αγραφιώτη γράφεται άτονα, άρα ανορθόγραφα, στις εφημερίδες -πώς το άντεξε;
Τέλος, επειδή ο δάσκαλος πρέπει να δίνει ο ίδιος το παράδειγμα, βρίσκω οξύμωρο κάποιος που ενοχλείται από τα γκρίκλις να τα γράφει greeklish, δηλαδή να χρησιμοποιεί το λατινικό αλφάβητο, την κυριαρχία του οποίου υποτίθεται ότι θέλει να καταπολεμήσει!
Υπάρχει και κάτι άλλο στην επιφυλλίδα της κ. Αγραφιώτη με το οποίο διαφωνώ. Εννοώ τη διαβεβαίωση ότι “Ένας Ευρωπαίος βουλευτής είπε κάτι πολύ ενδιαφέρον: «χωρίς την ελληνική γλώσσα είναι σαν να μιλάμε για χρώματα σε τυφλό άνθρωπο»”. Αυτό είναι μύθος, και μάλιστα μύθος ξεσηκωμένος από το Λερναίο κείμενο, το οποίο αναφέρει: Γι’ αυτούς τους λόγους οι Ισπανοί ευρωβουλευτές ζήτησαν να καθιερωθεί η Ελληνική ως η επίσημη της Ευρωπαϊκής Ένωσης διότι το να μιλά κανείς για Ενωμένη Ευρώπη χωρίς την Ελληνική είναι σα να μιλά σε έναν τυφλό για χρώματα. Πρόκειται για τον γνωστό μύθο των “Βάσκων ευρωβουλευτών”, που τον πλασάρει μεταξύ άλλων ο κ. Άδωνης Γεωργιάδης. Από πολύ κακόφημα σοκάκια αντλεί το υλικό της η κ. Αγραφιώτη -μάλλον θα τρίζουν τα κόκαλα του Ελύτη να κάνει παρέα με τους Λερναίους αγύρτες!



Παροιμίες από όλον τον κόσμο.

Εβραϊκές παροιμίες

Η αγάπη έχει γλυκιά γεύση, αλλά μόνο μαζί με ψωμί.
Η μισή αλήθεια είναι ολόκληρο ψέμα.
Ο Θεός δεν μπορούσε να είναι παντού, γι' αυτό έπλασε τις μητέρες.
Εκεί που σας αγαπάνε να πηγαίνετε όχι και πολύ συχνά, εκεί που σας μισούν, μην πάτε ποτέ.
Να μεταχειρίζεσαι τον άλλο σαν να 'ναι ραβίνος. Να φυλάγεσαι απ' αυτόν σαν να 'ναι κλέφτης.
Αλίμονο σ' εκείνον που κανένας δεν αγαπάει, αλλά να φοβάσαι εκείνον που αγαπάνε όλοι.
Να φυλάγεσαι από τ' ακίνητο νερό, το ακίνητο σκυλί, τον ακίνητο εχθρό.
Τα δάκρυα για την ψυχή είναι ό,τι το σαπούνι για το σώμα.
Ο διάβολος ενοχλεί μόνο εκείνους που τον έχουν ενοχλήσει.
Ένας χαζός λέει ό,τι ξέρει κι ένας σοφός ξέρει ό,τι λέει.
Μην ανοίγεις μαγαζί αν δεν ξέρεις να χαμογελάς.
Μη χρεώνεις τίποτα και θα 'χεις πολλούς πελάτες.
Για κάθε απάντηση, υπάρχει μια καινούργια ερώτηση.
Να μη χαρείς για την πτώση του εχθρού σου, αλλά μην τον βοηθήσεις να σηκωθεί.
Ο Θεός έκανε τον άνθρωπο επειδή του αρέσουν οι ιστορίες.
Ο Θεός δεν είναι πλούσιος και αυτό που δίνει στον ένα, το παίρνει απΆ τον άλλον.
Αν δεν αντέχεις το κακό, δεν θα ζήσεις για να δεις το καλό.
Τα λόγια πρέπει να ζυγίζονται, όχι να μετριούνται.
Η ομιλία πηγάζει από τη φύση. Η σιωπή από τη σοφία.
Αν θες τα όνειρά σου να βγουν αληθινά, μην κοιμάσαι.
Προνόησε για το χειρότερο. Το καλύτερο θα προνοήσει μόνο του.
Καλύτερα να ρωτήσεις δέκα φορές παρά να χαθείς μία.
Μην πετάς τον παλιό κουβά, προτού βεβαιωθείς ότι ο καινούργιος κρατάει νερό.
Αν είσαι ξαπλωμένος στο έδαφος, δεν μπορείς να πέσεις.
Να ζυγίζεις το σιτάρι των άλλων με τη δική σου ζυγαριά.
Όταν ο άνθρωπος σκέφτεται, ο Θεός γελάει.
Αν τα πράγματα δεν είναι όπως θα ήθελες, να τα θέλεις όπως είναι.
Αν θέλεις φήμη σοφού, να συμφωνείς με όλους.
Αν οι πλούσιοι μπορούσαν να προσλάβουν κάποιον να πεθάνει γι' αυτούς, οι φτωχοί θα ζούσαν μιαν άνετη ζωή.
Το πιο βαρύ πράγμα στον κόσμο είναι η άδεια τσέπη.
Όταν το φως είναι στραβό, και η σκιά είναι στραβή.
Μερικοί άνθρωποι είναι σαν τα παπούτσια: όσο πιο φτηνοί είναι, τόσο πιο πολύ φωνάζουν.
Αν γελάς όταν δανείζεσαι, θα κλαις όταν ξεπληρώνεις.
Ο Θεός αγαπάει το φτωχό, αλλά βοηθάει τον πλούσιο.

Αγγλικές και Αμερικανικές παροιμίες

Η παλίρροια σηκώνει όλες τις βάρκες.
Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση.
Σκουπίδια βάζεις, σκουπίδια βγάζεις.
Αν δεν μπορείς να ιππεύσεις δύο άλογα ταυτοχρόνως, τότε να φύγεις απ' το τσίρκο.
Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.
Οι πράξεις μιλάνε πιο δυνατά από τα λόγια.
Ο σκύλος γυρνάει στον εμετό του.
Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.
Βάλε ένα ζητιάνο καβάλα, και θα καλπάσει στην κόλαση.
Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι.
Όταν η φτώχεια μπαίνει από την πόρτα, η αγάπη φεύγει από το παράθυρο.
Ό,τι δεν ξέρεις, δεν μπορεί να σε βλάψει.
Η ευγένεια αξίζει πολλά και δεν κοστίζει τίποτε.
Ένα αδρανές μυαλό είναι το εργαστήρι του διαβόλου.
Η φέτα του ψωμιού πέφτει πάντα από την πλευρά που έχει το βούτυρο.
Όπου υπάρχουν μέλισσες, υπάρχει μέλι.
Μια μικρή τρύπα μπορεί να βουλιάξει ένα μεγάλο καράβι.
[Όσα] εύκολα έρχονται, εύκολα χάνονται.
Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες.
Η τελευταία σταγόνα κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει.
Εκείνος που είναι έτοιμος να ορκιστεί, είναι έτοιμος να πει και ψέματα.
Η ποικιλία είναι το αλατοπίπερο της ζωής.
Η ανάγκη είναι η μητέρα της επινόησης.
Κράτησε ένα πράγμα εφτά χρόνια και θα βρεις μια χρήση γι' αυτό.
Όποιος πληρώνει από πριν, δεν εξυπηρετείται σωστά.
Οι καλοί φράχτες κάνουν τους καλούς γείτονες.
Οι απόντες έχουν πάντα άδικο.
Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού, τόσο πιο πολύ φαίνεται ο κώλος της.
Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει.
Οπουδήποτε κάθεται ο Μακγκρέγκορ είναι η κεφαλή του τραπεζιού.
Οι καλύτεροι άνθρωποι δεν είναι παρά άνθρωποι στην καλύτερη τους φάση.
Οι γαλάζιοι λόφοι είναι μακριά από δω.
Όποιος πάει στη θάλασσα από ευχαρίστηση, θα πήγαινε στην κόλαση για να περάσει την ώρα του.
Για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά.
Η φωτιά είναι καλός υπηρέτης αλλά κακός αφέντης.
Ο σύζυγος το μαθαίνει πάντα τελευταίος.
Γελάει καλύτερα, όποιος γελάει τελευταίος.
Δεν υπάρχει πιο ηλίθιος από ένα γέρο ηλίθιο.
Πρέπει να μάθουμε να περπατάμε προτού μπορέσουμε να τρέξουμε.
Μια γυναίκα που σφυρίζει και μια κότα που κράζει δεν κάνουν ούτε για το Θεό ούτε για τον άνθρωπο.
Η πένα είναι πιο δυνατή από το ξίφος.
Αυτός που δικαιολογεί τον εαυτό του, τον κατηγορεί.
Να ελπίζεις για το καλύτερο και να είσαι έτοιμος για το χειρότερο.
Η ελπίδα είναι καλό πρόγευμα αλλά κακό δείπνο.
Κάθε σύννεφο έχει ασημένια φόδρα.
Η αντιξοότητα δημιουργεί περίεργους συντρόφους.
Δεν υπάρχει λόγος να κλαίμε πάνω απ' το χυμένο γάλα.
Το δύσκολο γίνεται μια φορά. Το αδύνατο κρατάει λίγο παραπάνω.
Καταλαβαίνεις ένα μαραγκό από τα ροκανίδια που 'χει πάνω του.
Αν οι επιθυμίες ήταν άλογα, οι ζητιάνοι θα ήταν καβαλάρηδες.
Να χρησιμοποιείς απαλά λόγια και σκληρά επιχειρήματα.
Πάντα παράνυμφος, ποτέ νύφη.
Φρόντισε το μαγαζί σου και το μαγαζί σου θα φροντίσει εσένα.
Η δουλειά πριν τη διασκέδαση.
Ρώτα μια χαζή ερώτηση και θα πάρεις μια χαζή απάντηση.
Δώσε στο διάβολο το μερίδιο του.
Όλα τα ψάρια που θα 'ρθουν στο δίχτυ.
Στην ήρεμη θάλασσα, όλοι είναι καπεταναίοι.
Ο θάνατος πάντα έρχεται ή πολύ νωρίς ή πολύ αργά.
Οι καλοί πεθαίνουν νέοι.
Όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει δρόμος.
Η Εκκλησία είναι ένα αμόνι που έχει χαλάσει πολλά σφυριά.
Ένας πεινασμένος άνθρωπος είναι ένας θυμωμένος άνθρωπος.
Κόκκινος ουρανός το βράδυ, η χαρά του βοσκού. Κόκκινος ουρανός το πρωί, η προειδοποίηση του βοσκού.
Προτιμότερος ο διάβολος που ξέρεις απ' το διάβολο που δεν ξέρεις.
Τα καλά παιδιά έρχονται πάντα δεύτερα.
Η φιλανθρωπία αρχίζει στο σπίτι.
Το αίμα θα αποκαλύψει.
Χρειάζονται τρεις γενιές για να βγει ένας τζέντλεμαν.
Ο κεραυνός δεν χτυπάει το ίδιο μέρος δυο φορές.
Χωρίς πόνο, χωρίς κέρδος.
Κάθε άνθρωπος έχει την τιμή του.
Αγοράζεις γη, αγοράζεις και τις πέτρες. Αγοράζεις κρέας, αγοράζεις και τα κόκαλα.
Τα παιδιά και οι ανόητοι δεν πρέπει να βλέπουν μισοτελειωμένες δουλειές.
Οι σκύλοι γαβγίζουν αλλά το καραβάνι περνά.
Η περιέργεια σκότωσε τη γάτα.
Μίλα για το διάβολο και σίγουρα θα εμφανιστεί.
Μην περνάς τη γέφυρα πριν φτάσεις σ' αυτήν.
Ένα χρυσό κλειδί ανοίγει όλες τις πόρτες.
Αν το καπέλο σου κάνει, φόρα το.
Μια γάτα με γάντια δεν πιάνει ποντίκια.
Μια αλυσίδα αντέχει όσο ο πιο αδύνατος κρίκος της.
Τα χέρια φτιάχτηκαν πριν απ' τα πιρούνια.
Γέλα κι ο κόσμος θα γελάσει μαζί σου. Κλάψε και θα κλάψεις μόνος σου.
Αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, πάνε μαζί τους.
Όποιος είναι δικηγόρος του εαυτού του έχει έναν χαζό για πελάτη.
Το εμπόριο ακολουθεί τη σημαία.
Γιατί ν' αγοράσεις μια αγελάδα, όταν το γάλα είναι τόσο φτηνό.
Η ομορφιά σέρνει από μια τρίχα.
Όσο μεγαλύτερος ο αμαρτωλός, τόσο μεγαλύτερος ο άγιος.
Ο γιος είναι γιος μέχρι να βρει γυναίκα. Η κόρη είναι κόρη σε όλη της τη ζωή.
Μπορείς να οδηγήσεις το άλογο στο νερό, αλλά δεν μπορείς να το αναγκάσεις να πιει.
Μην μετράς τις κότες σου προτού βγουν από τ' αβγό.
Όποιος θέλει να καθίσει σε δυο καρέκλες, πέφτει κάτω.
Το σπίτι κάθε ανθρώπου είναι το κάστρο του.
Η γάτα θα φάει ψάρια αλλά δεν θα βρέξει τα πόδια της.
Ένα πουλί στο χέρι, αξίζει δύο στο δάσος.
Υπάρχει σιγουριά στους αριθμούς.
Καλύτερα να είσαι σίγουρος παρά μετανοιωμένος.
Είναι φτωχή καρδιά αυτή που ποτέ δεν χαίρεται.
Οι παλιές συνήθειες πεθαίνουν δύσκολα.
Όλα τα ωραία πράγματα κάποτε τελειώνουν.
Όλα είναι καλά, όταν τελειώνουν καλά.
Το μικρό είναι όμορφο.
Καλύτερα να γεννηθείς τυχερός παρά πλούσιος.
Η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία.
Ένα μήλο την ημέρα, το γιατρό τον κάνει πέρα.
Αυτός που χορεύει πρέπει να πληρώσει το βιολιτζή.
Ό,τι σάλτσα κάνει για τη χήνα, κάνει και για τη γαρνιτούρα.
Το γρασίδι είναι πάντα πιο πράσινο από την άλλη μεριά του φράχτη.
Ένας παλικαράς είναι πάντα ένας δειλός.
Ο πλούσιος έχει πάγο το καλοκαίρι και ο φτωχός έχει το χειμώνα.
Ένας ηλίθιος και τα λεφτά του σύντομα χωρίζουν.
Πολλά πράγματα χάνονται επειδή δεν τα ζητάς.

Γαλλικές Παροιμίες

Αληθινή αγάπη είναι όταν δεν χρειάζεται να μιλάς.
Είναι η αγάπη που κάνει τον κόσμο να γυρίζει.
Η ευγένεια υποχρεώνει.
Από την έλλειψη ενός καρφιού χάθηκε ένα πέταλο, από την έλλειψη ενός πέταλου, χάθηκε ένα άλογο, από τη έλλειψη ενός αλόγου, χάθηκε ένας άνθρωπος.
Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά.
Μια γυναίκα εγκαταλείπει έναν άντρα μόνον για έναν άλλον άντρα.
Σκύλος που γαβγίζει, δεν δαγκώνει.
Αν η γυναίκα δεν έχει δίκιο, να της ζητήσεις συγνώμη.
Αυτό που θέλει η γυναίκα, ο Θεός το τρέμει.
Δεν μπορούμε να κάνουμε ομελέτα, χωρίς να σπάσουμε τ' αβγά.
Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.
Ο γέρος κυνηγός χρειάζεται νεαρό σκυλί. Ο νέος κυνηγός χρειάζεται γέρικο σκυλί.
Όχι νέα, καλά νέα.
Τίποτε δεν πετυχαίνει σαν την επιτυχία.
Ο καθένας σ' αυτόν τον κόσμο, κουβαλάει το δικό του σταυρό.
Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν έχουν ιστορία.
Η ζωή είναι ένα κρεμμύδι που καθώς το ξεφλουδίζεις κλαις.
Καλύτερα να έχεις δουλειά με τον ίδιο τον Θεό, παρά με τους αγίους του.
Δεν πρέπει κανείς να βγάζει [για να πλύνει] τ' άπλυτά του στη φόρα.
Την εξουσία μπορείς να την εμπιστευτείς μόνο στον άνθρωπο που τη βαριέται και την αποφεύγει.
Όπως έστρωσες, έτσι θα κοιμηθείς.
Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα.

Γερμανικές Παροιμίες

Μην πιστεύεις τίποτε απ' αυτά που ακούς και μόνο τα μισά απ' αυτά που βλέπεις.
Κάθε δευτερόλεπτο αλλάζουν: ο χρόνος, ο άνεμος, η τύχη και η γυναίκα.
Να αλλάζεις και να βελτιώνεσαι είναι δυο διαφορετικά πράγματα.
Φυλαχτείτε από ένα βόδι όταν βρίσκεστε μπροστά του, από ένα γαϊδούρι όταν βρίσκεστε πίσω του και από έναν καλόγερο από όποιαν μεριά κι αν βρίσκεστε.
Αυτός που δεν έχει δοκιμάσει κάτι πικρό, δεν ξέρει τι είναι γλυκό.
Οι δυνατοί έχουν θέληση και οι αδύναμοι έχουν ελπίδα.
Το μήλο κάτω απ' τη μηλιά θα πέσει.
Σ' ένα λαιμό γερασμένο τα μαργαριτάρια κλαίνε.
Μην πετάτε το μωρό μαζί με τα νερά του μπάνιου.
Ο φθόνος ποτέ δεν έκανε έναν άνθρωπο καλύτερο.
Ό,τι λέει κάποιος όταν είναι μεθυσμένος, το έχει σκεφτεί όταν είναι νηφάλιος.

Κινέζικες Παροιμίες

Στον άντρα, ο δρόμος της καρδιάς περνάει απ' το στομάχι.
Το να γνωρίζεις την αλήθεια είναι εύκολο. Το να την ακολουθείς είναι δύσκολο.
Πίσω από έναν ικανό άνθρωπο υπάρχουν πάντα άλλοι ικανοί άνθρωποι.
Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις.
Η αποτυχία είναι η μητέρα της επιτυχίας.
Η αποτυχία δεν είναι να πέφτεις κάτω. Η αποτυχία είναι να μη ξανασηκώνεσαι.
Αυτός που κάνει μια ερώτηση είναι για πέντε λεπτά βλάκας. Αυτός που δεν κάνει την ερώτηση είναι βλάκας για μια ζωή
Μη φοβάσαι αν προχωρείς αργά. Να φοβάσαι αν μένεις ακίνητος.
Για να καταλάβεις την αγάπη των γονιών σου, κάνε δικά σου παιδιά.
Καλύτερα ν' ανάψεις ένα κερί, από το να καταριέσαι το σκοτάδι.
ΑπΆ το καλό σίδερο δεν κάνουν καρφιά, απΆ τους καλούς ανθρώπους, στρατιώτες.
Αυτός που καβαλικεύει έναν τίγρη, φοβάται να κατέβει κάτω.
Πριν χτυπήσεις το σκύλο, μάθε τ' όνομα του αφεντικού του.
Μην ανάβεις φωτιά που δεν μπορείς να σβήσεις.
Μη μετράς το βάθος του ποταμού και με τα δύο πόδια.
Καλύτερα να πας σπίτι και να φτιάξεις ένα δίχτυ, αντί να βουτάς για ψάρια στην τύχη.
Αυτός που χτυπάει πρώτος, δείχνει ότι έχει ξεμείνει από επιχειρήματα.
Να τρως λιγότερο, να γεύεσαι περισσότερο.
Υπάρχουν δυο είδη σιωπής: η σιωπή που προηγείται της ομιλίας και η σιωπή που έπεται.

Παροιμίες κοινές σε όλο τον κόσμο

Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια.
Μεταξύ κατεργαραίων, ειλικρίνεια.
Η πείνα σπρώχνει το λύκο έξω από το δάσος.
Το πρώτο βήμα είναι πάντα δύσκολο.
Ο γάμος είναι λαχείο.
Η δουλειά της γυναίκας δεν τελειώνει ποτέ.
Όταν σου χαρίζουν ένα γάιδαρο, μην τον κοιτάς στα δόντια.
Η εκδίκηση είναι γλυκιά.
Πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι του.
Ένα γραμμάριο πρακτικής εφαρμογής αξίζει έναν τόνο σκέψης.
Τα ψάρια και οι φιλοξενούμενοι βρωμάνε σε τρεις μέρες.
[Δεν μπορείς να έχεις] και την πίτα σωστή και το σκύλο χορτάτο.
Όταν κλείνει μια πόρτα, μια άλλη ανοίγει.
Όταν λείπει η γάτα, χορεύουν τα ποντίκια.
Οι αετοί δεν κυνηγούν μύγες.
Η ακρίβεια στο λόγο είναι βασιλική αρετή.
Και οι τοίχοι έχουν αυτιά.
Τα ωραία φτερά κάνουν ωραία πουλιά.
Τα πρωινά όνειρα βγαίνουν αληθινά.
Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά.
Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής.
Όποιος χάνει στα χαρτιά, κερδίζει στην αγάπη.
Αν τα ξέρεις όλα, τα συγχωρείς όλα.
Δείξε μου τους φίλους σου, να σου πω ποιος είσαι.
Όποιοι κοιμούνται με σκυλιά, ξυπνάνε με ψείρες.
Η οικειότητα τρέφει την περιφρόνηση.
Η τύχη βοηθάει τον τολμηρό.
Ο Θεός βοηθάει αυτόν που βοηθάει τον εαυτό του.
Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες.
Άλλοι καιροί, άλλοι τρόποι.

Πηγή: http://students.ceid.upatras.gr/~akis/jotd37/0080.html

Έχετε κάποιο πρόβλημα με τη χώρα σας;

Έχετε κάποιο πρόβλημα με τη χώρα σας; Γιατί να μην δημιουργήσετε μια δική σας με τους νόμους που εσείς θα επιλέξετε; Ένα μικροέθνος είναι ένα μικροσκοπικό, αυτοαποκαλούμενο κυρίαρχο κράτος. Αν και οι ηγέτες τους ισχυρίζονται ότι τους ανήκουν διάφορες εκτάσεις, συχνά δεν παρεμποδίζονται από τις άλλες χώρες, γιατί δεν αναγνωρίζονται ως επίσημα ανεξάρτητα κράτη. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που κάποιος μπορεί να δημιουργήσει ένα μικροέθνος: ως ένα αστείο, ως μια μορφή τέχνης, για λόγους διαμαρτυρίας, ως πολιτικό ή νομικό πείραμα, ή ακόμα και για εγκληματική δραστηριότητα. Συχνά ένα περίεργο νομικό "παραθυράκι" δίνει σε αυτά τα μικροέθνη ένα μοναδικό νομικό καθεστώς. Μερικά από αυτά είναι αστεία, άλλα είναι ενδιαφέρον, αλλά όλα έχουν κάτι το ιδιαίτερο. Απολαύστε τα.

1. Principality of Sealand
Έκταση: 0.00055 km2
Κάτοικοι: 27 (2002 απογραφή)
Ηγέτης: Michael Bates
Το Sealand είναι ίσως το πιο γνωστό μικροέθνος του κόσμου και αυτό γιατί οι ιστορίες που το συνοδεύουν είναι αρκετά περίεργες και ενδιαφέρουσες. Βρίσκεται περίπου 10 χλμ. ανοιχτά των ακτών της Αγγλίας και αρχικά ήταν ένα φρούριο που χρησιμοποιήθηκε κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και είχε ως στόχο να αποτρέψει τις γερμανικές αεροπορικές επιδρομές. Το 1967, ο Paddy Roy Bates (που στη συνέχεια άλλαξε το όνομα του σε Knock John), 'κατέλαβε' το φρούριο και το χρησιμοποίησε για να δημιουργήσει έναν πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό. Αυτός και η οικογένειά του διεκδίκησαν το φρούριο ως ένα ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης διαβατηρίων. Οι Bates ισχυρίστηκαν ότι το κράτος τους είχε γίνει ανεξάρτητο, λόγο του ότι η Γερμανία απέστειλε διπλωμάτης εκεί και μια δικαστική απόφαση του 1968 από το Ηνωμένο Βασίλειο ανέφερε ότι λόγω της θέσης του φρουρίου, βρίσκεται σε διεθνή ύδατα και επομένως είναι εκτός της δικαιοδοσίας των Βρετανών. Το πιο γνωστό ίσως γεγονός στην ιστορία του Sealand, έλαβε χώρα το 1978. Ο Alexander Achenbach, ο οποίος ανακήρυξε τον εαυτό του ως πρωθυπουργό του Sealand, μαζί με πολλούς γερμανικούς και ολλανδούς υποστηριχτές του, οργάνωσε μια ένοπλη επίθεση στις εγκαταστάσεις. Κράτησαν τον γιο των Bates' (Michael) ως όμηρο τον οποίο στη συνέχεια τον απελευθέρωσαν μετά από αρκετές μέρες ομηρίας. Οι Bates όμως, στρατολόγησαν ένοπλες δυνάμεις για να τους βοηθήσουν να ξαναπάρουν το 'κράτος τους' εκ νέου. Τελικά κατάφεραν να ξανακερδίσουν το Sealand, συλλαμβάνοντας τον Alexander Achenbach και αφήνοντας τους στρατιώτες του ελεύθερους. Όταν η βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να βοηθήσει, η Γερμανία έστειλε έναν διπλωμάτη να διαπραγματευτεί την απελευθέρωσή του. Διάφορα ακραία πράγματα έχουν συμβεί στο Sealand, συμπεριλαμβανομένου και ενός περιστατικού το 1990 όπου ένα βρετανικό πλοίο δέχτηκε τα πυρά με τουφέκια από το Sealand γιατί πέρασε πάρα πολύ κοντά και 'εισέβαλε στην επικράτεια του Sealand'. Βρήκε ξανά στην επικαιρότητα το 2007, όταν ο ιδρυτής του Pirate Bay επιχείρησε να το αγοράσει ως αντίδραση στους σκληρούς περιορισμούς για τα πνευματικά δικαιώματα στη Σουηδία.

2. Republic of Molossia
έκταση: 58 km2
κάτοικοι: 2-3
ηγέτης: President Kevin Baugh
Η Δημοκρατία της Μολοσσίας έχει την έδρα της λίγο έξω από το Ντέιτον στην Νεβάδα και αποτελείται από το σπίτι του προέδρου Kevin Baugh, την αυλή μπρος και πίσω, καθώς και δύο ακίνητα που αγόρασε στην Πενσυλβάνια και Καλιφόρνια. Ισχυρίζεται επίσης, ότι του ανήκει ένα σημείο στον Ειρηνικό Ωκεανό και 49.881 τετραγωνικά μίλια στην Αφροδίτη. Ο ίδιος με στιλ που θυμίζει δικτάτορα, φοράει μια στρατιωτική στολή και μεγάλα γυαλιά ηλίου. Η Δημοκρατία της Μολοσσίας πληρώνει φόρους στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά αυτές τις εισφορές τις χαρακτηρίζει ως "εξωτερική βοήθεια". Μια ποικιλία από παράξενα πράγματα έχουν απαγορευτεί στην Δημοκρατία της Μολοσσίας, όπως: όπλα, θαλάσσιοι ελέφαντες, γατόψαρα, κρεμμύδια και ότι έχει σχέση με το Τέξας, εκτός από το 'pop star Kelly Clarkson'.

3. Principality of Hutt River
έκταση: 75 Km2
κάτοικοι: 20 πολίτες και 13.000-18.000 μετανάστες
ηγέτης: His Royal Highness Prince Leonard I
Το Πριγκιπάτο του Hutt River (πρώην επαρχία Hutt River), ιδρύθηκε από τον Leonard Casley το 1970. Το κρατίδιο σχηματίστηκε από τις πέντε οικογένειες που κατέχουν αγροκτήματα στην περιοχή που περνάει ο ποταμός Χατ και βρέθηκαν σε νομική διαμάχη με την κυβέρνηση της Δυτικής Αυστραλίας για το ποσοστό καλλιέργειας σιταριού. Ουσιαστικά, οι οικογένειες είχαν παράγει ένα ποσό σιταριού που ξεπερνούσε κατά πολύ αυτά που είχαν πει ότι μπορούσαν νομίμως να πωλούν, βάσει νέου νόμου. (στην περίπτωση τους, ήταν 1.000 φορές πάνω από το επιτρεπόμενο ποσό). Στην αλληλογραφία με τον Κυβερνήτη που ακολούθησε, ο Casley αναφέρθηκε ως "Ο Διοικητής της επαρχίας Hutt River", ένα λάθος, που του δίνει και νόμιμα το δικαίωμα να χρησιμοποιεί τον εν λόγω τίτλο. Αυτό που έκανε στην συνέχεια ήταν να αλλάξει τον τίτλο του σε "His Royal Highness Prince Leonard I" ώστε να επωφεληθεί από ένα παλιό νόμο που έλεγε ότι όποιος ανακατεύεται στις δουλειές ενός βασιλιά, μπορεί
να κατηγορηθεί για προδοσία. Έτσι, χρησιμοποίησε αυτό το νόμο για να δικαιολογήσει την απόσχιση της 'χώρας' του από την Αυστραλία. Το 1976, η Αυστραλία σταμάτησε τη αλληλογραφίας με το Πριγκιπάτο του Hutt River και τα επανειλημμένα αιτήματα που να αποδεικνύουν ότι οι κάτοικοι της επαρχίας Hutt River πληρώνουν φόρους στην Αυστραλία. Ως αποτέλεσμα, Ο Casley κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστραλία(!) και κατάφερε να ξαναξεκινήσει την αλληλογραφία με το Πριγκιπάτο του αλλά αυτήν την φορά να μην ξαναγίνει αναφορά από μέρους της Αυστραλίας για τους φόρους.

4. Other World Kingdom
έκταση: 0.02 km2
κάτοικοι: Διάφοροι
ηγέτης: Her Royal Majesty Queen Patricia I
Το Other World Kingdom δημιουργήθηκε όταν μια BDSM Αφέντρα στην Τσεχική Δημοκρατία δήλωσε ότι το θέρετρο της είναι ένα κυρίαρχο έθνος. Είναι ένα μητριαρχικό κράτος, που σημαίνει ότι οι άνδρες έχουν αποκλειστεί από τις γυναίκες, και κάτω από την βασίλισσα (που είναι ο απόλυτος μονάρχης) υπάρχουν διάφορα επίπεδα ευγενών, που φυσικά είναι γένους θηλυκού. Υπάρχουν βέβαια και κοινωνικές τάξεις για τους άνδρες, αλλά είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα, με το χαμηλότερο τους σκλάβους, οι οποίοι αναφέρεται ότι είναι "στα ίδια επίπεδα ενός φυσιολογικού εκτρεφόμενου ζώου. Η 'χώρα' αν και μικρή, αποτελείται από πολλά κτίρια και υπαίθριους χώρους, συμπεριλαμβανομένων πολλών αιθουσών για βασανιστήρια. Το Other World Kingdom εκδίδει διαβατήρια, έχει δικό του νόμισμα, αστυνομία, σημαία και φυσικά εθνικό ύμνο.

5. Waveland
έκταση: 784 km2
κάτοικοι: 0
ηγέτης: Greenpeace
Η γεωγραφική περιοχή της Waveland, που κανονικά αναφέρεται ως Rockall, είναι ένα βραχώδες ακατοίκητο νησί κοντά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η κυριότητα του αμφισβητείται από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισλανδία, Ιρλανδία και Δανία. Το 1997, ακτιβιστές της οργάνωσης Greenpeace κατέλαβαν για λίγο το νησί, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την γεώτρηση πετρελαίου στην περιοχή, δηλώνοντας ότι αποτελεί ένα νέο κυρίαρχο κράτος με το όνομα Waveland, το οποίο προσφέρονταν σε όποιον πολίτη ήθελε να αναλάβει την διαχείριση του και να συνεχίσει το έργο της Greenpeace. Δεδομένου ότι το Ηνωμένο Βασίλειο ισχυρίζεται ότι είναι έδαφός της και δεδομένου ότι η Greenpeace είναι ελεύθερη να μετακινείται και να λειτουργεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, η βρετανική κυβέρνηση δεν είχε κανένα πρόβλημα με τις δράσεις της Greenpeace και, ως επί το πλείστον, απλά αγνόησε το όλο θέμα. Η διαμαρτυρία συνεχίστηκε μέχρι το 1999, ώσπου η οργάνωση υποστήριξε ότι οικονομικά το σχέδιο ήταν ασύμφορο. Τώρα, το μόνο που έχει απομείνει είναι ένας ηλιακός φάρος για να βοηθήσει τα πλοία ώστε να μην χτυπήσουν στο νησί.

6. Grand Duchy of Westarctica
έκταση: 1,610,000 km2
κάτοικοι: 0, συνήθως
ηγέτης: Jon-Lawrence Langer, Grand Duke of Westarctica
Η Westarctica είναι ένα άγριο τμήμα της δυτικής Ανταρκτικής, που βρίσκονταν στην αφάνεια μέχρι το 2001, όταν ένας Αμερικανός με το όνομα Travis McHenry, αποφάσισε να την ιδρύσει, χρησιμοποιώντας ένα υποτιθέμενο "παραθυράκι" στη συνθήκη της Ανταρκτικής, που περιλαμβάνει μια σειρά συμφωνιών σχετικά με το πώς η διεθνής κοινότητα αντιμετωπίζει την Ανταρκτική. Κατ 'ουσίαν, στην συνθήκη της Ανταρκτικής απαγορεύεται στις χώρες να διεκδικήσουν εδάφη της δυτικής Ανταρκτικής, αλλά δεν απαγορεύει συγκεκριμένα άτομα να το κάνουν. Ο McHenry ισχυρίστηκε ότι το έδαφος του ανήκει και ίδρυσε στη συνέχεια, μια χώρα. Στην συνέχεια, έστειλε επιστολές σε διάφορες κυβερνήσεις στον κόσμο ενημερώνοντας τους για αυτό, αλλά όπως ήταν φυσικό, όλοι τον αγνόησαν. Η Ανταρκτική δεν έχει εγγενή ανθρώπινο πληθυσμό και ως εκ τούτου δεν υπάρχουν πολίτες στην Westarctica όλο το χρόνο, εκτός από ορισμένες ερευνητικές εγκαταστάσεις που έχουν τοποθετηθεί εκεί. Παρόλα αυτά έχουν εκτυπωθεί γραμματόσημα και νομίσματα, τα οποία είναι διαθέσιμα μόνο για συλλέκτες. Το 2005, ο McHenry προσπάθησε να προσαρτήσει τα δύο νησιά Balleny Islands και Peter I για να αυξήσει την έκταση της Westarctica, αλλά κανείς δεν τον πήρε στα σοβαρά αφού ήδη τα νησιά αυτά ανήκουν στην Νέα Ζηλανδία και τη Νορβηγία αντίστοιχα.

7. Nation of Celestial Space
έκταση: Όλο το διάστημα (εκτός της γής)
κάτοικοι: Άγνωστο!?
ηγέτης: Founder & First Representative James Thomas Mangan
Το 1949, ο Αμερικανός James Mangan διεκδίκησε όλο το διάστημα (εκτός από την γη) για λογαριασμό ολόκληρη της ανθρωπότητας. Όπως υποστήριξε, σκοπός τους ήταν να μην μπορεί καμιά χώρα να διεκδικήσει εδάφη στο διάστημα στο μέλλον. Η ιδέα της Celestia φαίνεται να είχε πεθάνει μαζί με τον ιδρυτή της, αλλά έλαβε μια σπάνια τιμή το 1958, όταν η σημαία της, κυμάτισε στο κτίριο των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη μαζί με εκείνες των άλλων μελών του Οργανισμού.

8. Rose Island
έκταση: 0.0004 km2
κάτοικοι: Διάφοροι
ηγέτης: President Giorgio Rosa
Το 1967, ο Ιταλός μηχανικός Giorgio Rosa κατασκεύασε μια τεχνητή πλατφόρμα ανοικτά των ακτών του Ρίμινι στην Ιταλία. Η πλατφόρμα είχε μια σειρά από καταστήματα για τους τουρίστες, όπως εστιατόριο, κλαμπ και κατάστημα με σουβενίρ. Το 1968, ο Ρόζα διακήρυξε ανεξαρτησία από την Ιταλία, και η αντίδραση της ιταλικής κυβέρνησης δεν ήταν η τυπική αντίδραση των κυβερνήσεων παγκοσμίως (σε μεγάλο βαθμό αγνοούν τέτοιες ενέργειες). Αντίθετα, οι ιταλικές αρχές είδαν τις απαιτήσεις του Rosa ως μια προσπάθεια να εκμεταλλευτούν τα χρήματα του τουρισμού, αποφεύγοντας την καταβολή φόρων. Τέσσερις στρατιωτικοί αξιωματικοί της αστυνομίας και φοροεισπράκτορες στάλθηκαν στην πλατφόρμα για να πάρουν τον έλεγχο. Αφού πήραν τον έλεγχο και την εκκένωσαν, το Ιταλικό ναυτικό χρησιμοποίησε εκρηκτικά για να καταστρέψει την πλατφόρμα, εξαφανίζοντας την από προσώπου γης δια παντός.

9. Operation Atlantis
έκταση: Ένα πλοίο
κάτοικοι: διάφοροι
ηγέτης: Werner Stiefel
Η Operation Atlantis ήταν ένα έργο με επικεφαλής τον Werner Stiefel που ξεκίνησε το 1971 και αποσκοπούσε στη δημιουργία μιας ελεύθερης κοινότητας, σε διεθνή ύδατα, χωρίς τον έλεγχο των μεγάλων εθνικών κυβερνήσεων. Ο Stiefel και οι συνεργάτες του που υποτίθεται ότι ήθελαν να δημιουργήσουν ένα τεχνητό νησί στην Καραϊβική, είδαν το σχέδιο τους να αποτυγχάνει πριν ακόμα σχεδόν ξεκινήσει. Προσπάθησαν να ξεκινήσουν το ταξίδι από τον ποταμό Hudson όταν είχε παλίρροια, αλλά όταν υποχώρησε, το πλοίο κόλλησε στη λάσπη. Η υπερβολικό φορτίο και ο πάγος που δημιουργήθηκε κατά την διέλευση τους από το λιμάνι της Νέας Υόρκης κόντεψε να τους βυθίσει. Μια από τις προπέλες, σταμάτησε να λειτουργεί κοντά στην Νότια Καρολίνα. Τέλος, αναγκάστηκαν να ρίξουν άγκυρα στο limped στις Μπαχάμες, όπου το σκάφος τους βυθίστηκε κατά τη διάρκεια ενός τυφώνα.

Πηγή: http://students.ceid.upatras.gr/~akis/jotd37/0120.html

Blog Archive

Πρώτη ενημέρωση!

Νέα & ψυχαγωγία!

Τεχνολογικά blogs

Χαμόγελο

Χαμόγελο
Στηρίξτε το Χαμόγελο του παιδιού!

Socrates

Socrates
From Düsseldorf with love!
Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω, τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο... Κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία. Μην γυρνάς την πλάτη, μην ζεις στο ψέμα. Πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία. Σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία...
(ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ)

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Ενδιαφέροντα Blogs

Αξιόλογα Blogs & Sites!