3000 μέρες

Conceptions, Experiences and Explorations to relive the heady days of Life and ameliorate the World!

ΕΘΝΟΣ ONLINE: Η γενιά των 700€ μεταναστεύει

Την περασμένη Κυριακή 28/9/2008 το ΕΘΝΟΣ είχε ένα πολύ ωραίο άρθρο για την κατάσταση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι απίστευτο και συνάμα θλιβερό το γεγονός ότι 550.000 ικανοί για εργασία, άρα και για δημιουργία, συνάνθρωποί μας (ξ)έφυγαν από την Ελλάδα την τελευταία δεκαετία προς αναζήτηση καλύτερης εργασίας και ποιότητας ζωής. Τελικά, αυτά που λέγονται ότι είμαστε η καλύτερη χώρα ως προς τις συνθήκες ζωής στον κόσμο είναι μάλλον ένα παραμύθι και τίποτα άλλο... Το πλήρες κείμενο βρίσκεται εδώ: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&tag=8777&pubid=1646584

Η παρατεταμένη οικονομική κρίση και οι περιορισμένες ευκαιρίες επαγγελματικής ανέλιξης αναγκάζουν όλο και περισσότερους νέους να εγκαταλείψουν την Ελλάδα

Η Ελλάδα... χαιρετίζει τη νέα γενιά των μεταναστών της. Νέοι, πτυχιούχοι, απόφοιτοι αξιόπιστων πανεπιστημίων, λαμπρά μυαλά στον τομέα τους, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα... πάτρια εδάφη για να αποφύγουν τον εργασιακό Μεσαίωνα που υφίστανται στην Ελλάδα. Στα οργανωμένα κράτη που πηγαίνουν έχουν, λένε, περισσότερες ευκαιρίες να δείξουν τι αξίζουν...


Η γενιά των 700€ μεταναστεύει

Το επόμενο βήμα της «γενιάς των 700 ευρώ» είναι η μετανάστευση. Χιλιάδες νέοι 25-35 ετών, στα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής τους, ρίχνονται στην αγορά εργασίας με κάθε καλή διάθεση να προσφέρουν στη χώρα τους. Η αδυναμία της ελληνικής αγοράς να απορροφήσει τα λαμπρά μυαλά, αλλά κυρίως η οικονομική κρίση, η συνεχής λιτότητα και τα φορολογικά μέτρα-θηλιά κάνουν τους νέους επιστήμονες να στραφούν σε άλλες χώρες, όπου οι προοπτικές για εργασιακή αποκατάσταση και ποιότητα ζωής είναι καλύτερες.

Η νέου τύπου «οικονομική» μετανάστευση ξεκίνησε ως τάση, αλλά τείνει να γίνει... μάστιγα. Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, ΗΠΑ και λιγότερο Καναδά ή Αυστραλία είναι οι προορισμοί που επιλέγουν οι πτυχιούχοι.

«Μέσα στην τελευταία δεκαετία υπολογίζουμε ότι περισσότερα από 550.000 άτομα υψηλής ειδίκευσης έχουν μεταναστεύσει σε ΗΠΑ, Καναδά και Β. Ευρώπη», δηλώνει στο «Εθνος της Κυριακής» ο επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ) Σάββας Ρομπόλης.

Το «Εθνος της Κυριακής» μίλησε με νέες και νέους με λαμπρές σπουδές, αλλά και με άλλους επαγγελματίες, εξειδικευμένους και διακεκριμένους στον τομέα τους, που είτε βρίσκονται στην Ελλάδα και σκέφτονται να μεταναστεύσουν ή έχουν ήδη μεταναστεύσει.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ, ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΗΣ Η/Υ
Ολα τα αρνητικά σ' αυτή τη χώρα

Ακόμη ένας νέος που σκέφτεται να μεταναστεύσει προς τη Βόρεια Ευρώπη είναι ο Δημήτρης Ευθυμίου, ο οποίος περιγράφει με τα δικά του λόγια το γιατί: «Αυτή η χώρα όσο μεγαλώνω εγώ κι όσο γερνάει εκείνη τόσο με ενοχλεί... Αντί να εξελίσσεται και να ανθίζει και το βιοτικό επίπεδο να ανεβαίνει, όλο και περισσότερα άλφα στερητικά βλέπω να έρχονται ουρανοκατέβατα.

Α-ναξιοκρατία: να βάζεις στη θέση τον ξάδερφο που θα σου δώσει και κάνα ψηφαλάκι όταν χρειαστεί.

Α-ρνησιδικία, να βάζεις το «λαμόγιο» σε θέση ισχύος απέναντι σε αυτόν που ζητάει Δικαιοσύνη, ενώ λες στον τελευταίο περίμενε 5 χρονάκια για τη δίκη και άλλα τόσα για να τελεσιδικήσει.

Α-ναξιοπαθούσα πολιτική σκηνή.

Α-νίκανη να χειριστεί οτιδήποτε, από τα μικρότερα σκάνδαλα έως τις μεγαλύτερες προκλήσεις των καιρών που έρχονται.

Α-νέχεια για όλο και περισσότερους.

Α-μύθητο πλουτισμό για ολίγους.

Α-πουσία αισθήματος ευθύνης οποιουδήποτε είδους.

Α-αφορολόγητο για την Εκκλησία, το μεγαλύτερο real-estate agency της χώρας.

Αυτά τα άλφα τα στερητικά, λοιπόν, όποιος είναι υγιής συναισθηματικά και διανοητικά θέλει να τα αφήσει τρέχοντας πίσω του. Και να υποκαταστήσει τα άλφα τα στερητικά με τις γνήσιες και ατόφιες ιδιότητες, σε ένα υγιές περιβάλλον όπου το άτομο θα αναπτυχθεί και θα πιάσει το μέγιστο των δυνατοτήτων του...».

ΒΑΣΙΑ ΑΓΓΕΛΗ, ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΟΣ
Με βασικό μισθό και ανασφάλιστη

Βρετανικό πτυχίο στην Ιστορία της Τέχνης και την Κοινωνιολογία. Μεταπτυχιακό σε Αγγλία και Γαλλία πάνω στην Κοινωνική Ανθρωπολογία, με εξειδίκευση τους λαούς της Αμερικής, της Ωκεανίας και της Αφρικής.

Οι σημαντικοί αυτοί τίτλοι σπουδών δεν βοήθησαν τη Βάσια Αγγελή να βρει στην Ελλάδα κάποια θέση εργασίας στον τομέα της. Επέστρεψε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 2006 και εδώ και δύο χρόνια υποαπασχολείται ή εργάζεται με συμβάσεις σε θέσεις για τις οποίες έχει πολλά παραπάνω προσόντα. Τα οποία βοηθούν βεβαίως στο αποτέλεσμα της δουλειάς, αλλά δεν... πληρώνονται.

«Οσο για τις απολαβές μου, αυτές σπανίως ξεπερνούν τον βασικό μισθό. Δεν παίρνω επίδομα πτυχίου, ούτε ξένων γλωσσών, ενώ δεν είναι λίγοι οι εργοδότες που μου ζήτησαν να μείνω ανασφάλιστη», μας λέει. «Κάτω από αυτές τις συνθήκες, σκέφτομαι να ξαναφύγω. Πρώτη επιλογή μου είναι η Αγγλία, λόγω εξοικείωσης με το περιβάλλον, αλλά θα προτιμούσα τη Γαλλία, όπου βρίσκεται και η έδρα της UNESCO, για την οποία θα ήθελα να δουλέψω», μας λέει.

ΚΑΛΥΨΩ ΚΑΜΠΑΝΗ, ΣΥΝΤΗΡΗΤΡΙΑ ΕΡΓΩΝ ΤΕΧΝΗΣ
Στην Ολλανδία με προσέλαβαν με αρχικό μισθό 2.400

Με τρία επιστημονικά πτυχία στον τομέα της συντήρησης Τέχνης, η Καλυψώ Καμπάνη επέστρεψε στην Ελλάδα γεμάτη διάθεση να βοηθήσει στη φροντίδα των μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας. Παρά την καλή διάθεση, όμως, η Καλυψώ σύντομα αντιμετώπισε τις πρώτες δυσκολίες. «Επιστρέφοντας από την Αγγλία αντιμετώπισα μια τελείως απογοητευτική και εξευτελιστική για την Ελλάδα πραγματικότητα. Δεν κατάφερα να αναγνωρίσω τα πτυχία μου, καθώς δεν υπάρχει αντίστοιχο πανεπιστημιακό τμήμα, οπότε θα αναγκαζόμουν να τα υποβιβάσω εξισώνοντάς τα με το αντίστοιχο των ΤΕΙ. Η εναλλακτική που μου πρότειναν ήταν να δουλέψω με σύμβαση 600 ευρώ, χρησιμοποιώντας το διετές Higher National Diploma που κατείχα. Υστερα από έναν χρόνο προσπάθειας και απογοήτευσης, αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στο εξωτερικό», λέει.

«Μέσα σε λίγους μήνες αναζήτησης δουλειάς μια μεγάλη εταιρεία συντήρησης της Ολλανδίας, εκτιμώντας τα προσόντα που διέθετα, μου πρότεινε θέση με αρχικό μισθό 2.400 ευρώ τον μήνα», διηγείται.

Τα τελευταία δύο χρόνια η Καλυψώ ζει και εργάζεται στο Αϊντχόφεν της Ολλανδίας, «όπου το επίπεδο ζωής είναι πολύ ανώτερο από αυτό της Ελλάδας, τα δε κριτήρια αξιολόγησης αξιοκρατικά και δίκαια», λέει χαρακτηριστικά

ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΕΛΑΧΡΟΙΝΟΣ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ
Το Αμστερνταμ άλλαξε την ποιότητα της ζωής μου

Οι προοπτικές που (δεν) είχε στην Ελλάδα έκαναν τον απόφοιτο του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητή Φυσικής, Σταύρο Μελαχροινό, να αναζητήσει εργασία στο εξωτερικό. Εδώ και πέντε χρόνια εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση της Ολλανδίας στον τομέα της διεθνούς εκπαίδευσης.

«Το επάγγελμα του καθηγητή στη χώρα μας έχει συγκεκριμένη πορεία και περιορισμένες δυνατότητες. Στην Ολλανδία το σχολείο στο οποίο εργάζομαι μου προσφέρει μεγάλες δυνατότητες σε επίπεδο διδασκαλίας, αλλά και σε επιμόρφωση, αφού μου δίνει κίνητρα να μη σταματήσω να ασχολούμαι με το επάγγελμά μου και την εξέλιξή του», τονίζει. Οσο για τα οικονομικά, «ο μισθός που είχα πριν από 5 χρόνια στην Αθήνα ήταν 1.000 ευρώ, ενώ τον αμέσως επόμενο χρόνο και για την ίδια δουλειά στην Ολλανδία έπαιρνα τα διπλάσια.

Σήμερα, οι απολαβές μου πλησιάζουν τις 3.000», λέει. «Η δε ποιότητα ζωής μου έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Ως πολίτης έχω άποψη, φωνή που ακούγεται, μπορώ να διαμαρτυρηθώ και να απαιτήσω απάντηση από δημόσια υπηρεσία, πληρώνω φόρους, αλλά βλέπω οι φόροι αυτοί πού πάνε. Εδώ υπάρχει κράτος πρόνοιας, υπάρχει κοινωνική πολιτική», τονίζει.

ΑΛΕΞΗΣ ΜΠΑΡΖΟΣ, ΟΠΕΡΑΤΕΡ
Παίρνω τριπλάσιο μεροκάματο στο Παρίσι

Σπούδασε στη Ρώμη κοινωνιολογία και φωτογραφία, αλλά επέλεξε τελικά να ακολουθήσει το επάγγελμα του εικονολήπτη. Ο Αλέξης Μπαρζός ζει σήμερα με την οικογένειά του στο Παρίσι, όπου και συνεργάζεται με εταιρείες παραγωγής κυρίως της Γαλλίας, της Ιταλίας, αλλά και της Ελλάδας.

«Ζούσα χρόνια στο εξωτερικό, αλλά ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα. Επέστρεψα σε μια καλή εποχή, προ των Ολυμπιακών Αγώνων, άνοιξα εταιρεία και απασχολούσα περίπου 15 άτομα. Ωστόσο, μετά τους Αγώνες επήλθε κρίση στην αγορά, ενώ τα φορολογικά μέτρα με ανάγκασαν να κλείσω την εταιρεία και να έρθω στη Γαλλία», λέει ο Αλέξης, ο οποίος σήμερα συνεργάζεται με εταιρείες παραγωγής από την Ευρώπη. «Ενα μεροκάματο στην Ελλάδα, με κάμερα, αυτοκίνητο και βοηθό, δεν ξεπερνά τα 250 ευρώ. Στο Παρίσι η ώρα εργασίας σου ξεκινά με το που θα φύγεις από το σπίτι, διαρκεί 8 ώρες και πληρώνεται 650 ευρώ. Διαφορετική είναι επίσης και η ίδια η νοοτροπία της τηλεόρασης, που αντιμετωπίζει τον οπερατέρ ως σοβαρό επαγγελματία».

ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ
mapsara@pegasus.gr

Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος: Το κατεστημένο

Το παρακάτω κείμενο είναι από τον αγαπημένο μου συγγραφέα Ι. Μ. Παναγιωτόπουλο για τον οποίο, μαζί με τον Γεώργιο Σεφέρη, τρέφω απέραντο σεβασμό. Το παρακάτω κείμενό του, πάντα επίκαιρο, επεξηγεί πλήρως την έννοια του κατεστημένου και πόσο βαθιά ριζωμένο είναι αυτό μέσα μας. Στην ουσία ο αγώνας να το πολεμήσουμε φαντάζει ανούσιος, αφού ένα κομμάτι του εαυτού μας ανήκει σε αυτό. Τι μπορούμε να κάνουμε, λοιπόν; Διαβάστε αυτό το εξαιρετικό κείμενο για να το σκεφτείτε.


«... Αν παίρνω ξανά στα χέρια μου και πάλι το «κατεστημένο», δεν το κάνω για να ξαναπώ όσα έχουν ειπωθεί. Αισθάνομαι την ανάγκη να πάω μαζί με τους νέους ανθρώπους και να τους παρακαλέσω να κοιτάξουμε το θέμα από σιμά και να δούμε, επιτέλους, μια και καλή τι είναι πια αυτό το κατεστημένο και πόσο κατεστημένο είναι. Ποια είναι τα στοιχεία που το αποτελούν, ποια είναι τα ρεύματα που το διατρέχουν, πόση δύναμη κατέχει η επιβίωσή του και –το σημαντικότερο- με το προσεχτικό ή μη προσεχτικό ξεφλούδισμα του αν είναι ν’ απομείνει τίποτε και τι θα απομείνει, μια που η ζωή τραβάει τον δρόμο της και δεν γίνεται να ακινητοποιηθεί σε κάποιο σημείο. Και το πως δε γίνεται να ακινητοποιηθεί το ξέρουμε εμείς, που γεννηθήκαμε κάμποσα χρόνια νωρίτερα και μπορούμε να απαριθμήσουμε ένα πλήθος αλλαγές που μεταμόρφωσαν, παρ’ όλα τα λεγόμενα, το πρόσωπο και την Ιστορία του κόσμου. Δεν έχω την εντύπωση πως οι νέοι, όταν επιζητούν την ανατροπή, έχουν στο νου τους την καθημερινή συμπεριφορά. Αυτό θα ήταν το λιγότερο και το πλημμελέστερο. Η καθημερινή συμπεριφορά αλλάζει από τόπο σε τόπο και από καιρό σε καιρό, οι νεωτερισμοί παλιώνουν γρήγορα, θέματα που έχουν άμεση σχέση με την ανθρώπινη παρουσία παύουν πολύ σύντομα να ξαφνιάζουν, μολονότι και τούτα αποκαλύπτουν το βαθύτερο νόημα της ιστορικής στιγμής. Είναι αλλαγές που δεν απορρέουν από επιθυμία ιδιορρυθμίας, αλλά από διαφοροποιήσεις προερχόμενες από την ανάγκη που δημιουργούν οι συνθήκες της καθημερινής ζωής. Δεν πρέπει λοιπόν να τους αποδοθεί βασική σημασία. Οι νέοι, που εκδηλώνουν με τον τρόπο που εμφανίζονται την αποδοκιμασία τους, συνήθως δεν πηγαίνουν μακρύτερα. Η παρδαλή εμφάνιση αποσκεπάζει ολόκληρο τον εσωτερικό τους χώρο, ώστε συχνά να μην απομένει έδαφος για βαθύτερες ανερευνήσεις. Ας πούμε, ωστόσο, πως έχουμε φτάσει στα έσχατα όρια. Ας σχεδιάσουμε μια κοινωνία γυμνών ανθρώπων, που είναι και από μέσα και απ’ έξω γυμνοί. Ιδού, τα απαρνηθήκαμε όλα, τα παραμερίσαμε όλα, τα γκρεμίσαμε όλα, ξαναγυρίσαμε στις σπηλιές των θηρίων και των ανθρωποθηρίων. Δεν απόμεινε μήτε ένα «κουμπί» από το κατεστημένο απείραχτο. Και ξεκινούμε, για να κάνουμε τι; Για να αρχίσουμε από την αρχή. Ας αρχίσουμε! Το κατεστημένο το έχουμε σκοτώσει πια. Αλλά για να έχει πεθάνει ολόκληρο, θα πρέπει βέβαια να το απολησμονήσουμε. Το αποταμίευμα της μνήμης δεν είναι πάντα παθητικό. Ολωσδιόλου αντίθετα, γίνεται την κάθε στιγμή ενεργό και καθορίζει, προετοιμάζει, δικαιώνει, συμπαραστέκεται. Ας το αφήσουμε στην άκρη και το αποταμίευμα της μνήμης. Και μια που μας πήρε ο κατήφορος, ας εξακολουθήσουμε να χρησιμοποιούμε τη φαντασία μας παρά την κρίση μας. Γιατί, το τελικό ερώτημα δεν μπορεί να είναι τούτο: «μήπως το «κατεστημένο» αποτελείται από φθαρτά και από άφθαρτα στοιχεία και μήπως αυτά, τα άφθαρτα στοιχεία, χρειάζεται να τα απομονώσουμε, να τα αναπτύξουμε να τα ζήσουμε ‘και να τα αξιοποιήσουμε όσο πληρέστερα είναι, για την ώρα, κατορθωτό;» Το να αρχίσεις από την αρχή είναι ένας λόγος. Και μια ματαιοπονία συνάμα. Γιατί την αρχή την προσδιορίζουν πάντα οι ίδιες ανάγκες. Και μια νέα πορεία, από την ίδια τη φύση της δεν μπορεί να είναι αλάθευτη. Ακόμη και αν κατορθώσει, πράγμα δυσκολότατο άλλωστε, να αποφύγει τα σφάλματα των προγενεστέρων, θα κάμει τα δικά της σφάλματα, που δεν είναι απίθανο να είναι βαρύτερα.
Ας είναι! Πήρα να σχολιάσω αυτήν την άποψη, μόνο και μόνο για να δείξω πως το κατεστημένο περιέχει ολόκληρη την ιστορική διαδρομή του γένους των ανθρώπων. Και η ιστορική αυτή διαδρομή ούτε είναι σωστό ούτε μπορεί να ξαναγίνει. Οι νέοι που ωθούν το ριζοσπαστικό τους ίσαμε τα έσχατα όρια και παίρνουν τους κάμπους και τα βουνά, και συνιστούν πρωτόγονες κοινωνίες, καλλιεργούν ένα ιδανικό, αν είναι ιδανικό, πολύ λιγότερο πραγματοποιήσιμο από τα άλλα. Είναι σαν να μας λένε: «βαρεθήκαμε πια, σας βαρεθήκαμε!» Αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση. Είναι ακόμη σαν να τρομάζουν μπροστά στα βαρύτατα προβλήματα και στις εξίσου βαρύτατες απαιτήσεις του σύγχρονου βίου. Αποφεύγουν τη συστηματική προσπάθειες, την ευθύνη, τις υποχρεώσεις. Επιθυμούν να ζουν χωρίς υποχρέωση και χωρίς κύρωση. Αλλά πόσοι είναι αυτοί, οι ανέμελοι και οι απελπισμένοι; Αμελητέα ποσότητα μέσα στον ωκεανό του αιώνα. Μήτε ουσιαστικά μπορεί να επηρεάσει τίποτα μήτε και να γίνει πρότυπο και για τους άλλους.
Όταν μιλούμε για τους νέους, εννοούμε τους άλλους –τους ζωντανούς εκείνους που επιθυμούν να δημιουργήσουν έναν κόσμο καλύτερο, να πλάσουν από τον εαυτό τους ένα υπόδειγμα. Και όχι με συστήματα, θεωρίες, συνθήματα. Αλλά με ανοιχτό νου, με ανοιχτή καρδιά, με κάθε δυνατή ανιδιοτέλεια έξω από πρόληψη και δεισιδαιμονία, χωρίς «ταμπού», χωρίς αυθεντίες, χωρίς ιεραρχίες, μέσα από ένα πνεύμα ισότητας, διαλλαγής, απουσίας κάθε φανατισμού. Και είναι μέγιστο σφάλμα να φρονούμε, πως οι νέοι αυτοί, που είναι και πολύ περισσότεροι, και που συμβαίνει συχνά να μας εξοργίζουν με την ασταμάτητη αντίρρησή τους, δεν είναι ικανοί να εννοήσουν και να πραγματοποιήσουν. Σήμερα είναι αυθόρμητοι, ασυγκράτητοι, παρορμητικοί, οδηγούνται από το συναίσθημα. Έτσι είναι τα νιάτα, έτσι ήταν πάντοτε τα νιάτα. Αυτό άλλωστε νοσταλγούν οι πρεσβύτεροι, αυτή τη φρεσκάδα που έχουν χάσει. Και όταν τα νιάτα τα βλέπουμε να μάχονται για μια πληρέστερη και καλύτερα οργανωμένη παιδεία και να τρέπονται κατά ένα μεγάλο ποσοστό προς τις θετικές και τις εφαρμοσμένες επιστήμες, γιατί δεν συμπεραίνουμε από το φαινόμενο τούτο πως βρίσκονται μέσα στο πνεύμα των καιρών και πως έχουν κάμει συνείδησή τους τις απαιτήσεις της εποχής; Πότε άλλοτε οι νέοι έπρεπε να μάθουν τόσα πολλά, να αντιμετωπίσουν τόσα προβλήματα, να υπερνικήσουν τόσες δυσχέρειες; Την καταριόμαστε, φυσικά, την τεχνολογική εξέλιξη του σύγχρονου κόσμου. Αλλά δεν καταριόμαστε και το κατεστημένο, που την οραματίστηκε, την προφήτεψε και κατά ένα μεγάλο ποσοστό την πραγματοποίησε, για τούτο τον λόγο. Το καταριόμαστε για την κακή χρήση, όπου έκαμε κακή χρήση, των μέσων που έβαλε η επιστήμη στα χέρια του. Είναι πολύ εύκολο να αποδοκιμάσει κανείς ό,τι δεν μπορεί είτε να εννοήσει είτε να τιθασεύσει. Αλλά αυτά είναι λόγια του ανέμου. Η μηχανή ανηθικοποίησε τον κόσμο; Όχι βέβαια! Η μηχανή (δεν μιλώ για τα όργανα του ολέθρου) ευκόλυνε τη ζωή, έγινε το απαραίτητο συμπλήρωμα του σύγχρονου βίου. Και μόνο εκατό χρόνια να πηγαίναμε πίσω, θα νιώθαμε φρίκη. Θα βλέπαμε τους ανθρώπους να ξεριζώνονται από τις επιδημίες, τους μεροκαματιάρηδες να δουλεύουν χωρίς «ωράριο εργασίας», να καλλιεργούν τη γη με το πρωτόγονο αλέτρι, να σπάνε το χαλίκι κάτω από το αδυσώπητο κάμα του καλοκαιριού με το σφυρί στο δημόσιο δρόμο. Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Το θέμα δεν είναι αυτό. Και όσοι το τοποθετούν σε τούτον τον χώρο είναι, χωρίς καμιά αμφιβολία, ανόητοι, Μήτε η επιστήμη μπορεί και πρέπει να οπισθοχωρήσει μήτε η τεχνολογική πρόοδος να ακυρωθεί. Άλλωστε, και οι νέοι τη ζουν, τη χρησιμοποιούν και την προάγουν την τεχνολογική πρόοδο.
Άλλο είναι το πρόβλημα. Όταν οι νέοι χτυπούν το κατεστημένο, τούτο συμβαίνει γιατί έχουν βαρεθεί τα φουσκωμένα λόγια και τα αδιαπραγμάτευτα ιδανικά. Εκεί βρίσκουν το κατεστημένο βαρύτατα ένοχο. Γιατί δεν έχεις το δικαίωμα πια να μιλάς στον νέο άνθρωπο για δικαιοσύνη, λευτεριά, ισότητα, ευνομία και συνάμα να τις κηλιδώνεις και να τις εκμηδενίζεις με την κάθε σου πράξή. Αυτός είναι ένας προαιώνιος εμπαιγμός που ο νέος άνθρωπος δεν τον ανέχεται. Να ναρκισσεύεσαι ως ειρηνοποιός και να σκοτώνεις στο όνομα της ειρήνης. Να εγκωμιάζεις τη φιλανθρωπία και να βγάζεις τα μάτια του γείτονα. Να ασκείς την απόλυτη αρετή καθώς ο Καλβίνος και να ανεβάζεις στην πυρά τον Σερβέ. Να είσαι θεοσεβούμενος, να οραματίζεσαι παραδείσους και να προστατεύεις με λύσσα ανήμερου θηρίου τα ταπεινότερα και ειδεχθέστερα ατομικά του συμφέροντα. Να κάνεις το επάγγελμά σου, και πολύ προσοδοφόρο, τη συμπόνια και την ανθρωπιά. Να επιβάλλεις την ηθική, την «ηθική» σου, με το μαστίγιο στο χέρι. Να εξαίρεις τη σημασία του διαλόγου και να τον καταργείς. Μιλούμε για ελευθεριότητα ηθών. Κατά το ένα της μέρος προέρχεται από την ανάγκη που νιώθουν οι νέοι να πολεμήσουν την υποκρισία του κατεστημένου και κατά το άλλο, το πολύ μεγαλύτερο, από την ανίερη εκμετάλλευση που επιχειρεί το κατεστημένο της ανάγκης των νέων για περισσότερη ειλικρίνεια. Είναι οι πρεσβύτεροι, οι εκδοτικοί οίκοι, οι παραγωγοί του κινηματογράφου, οι οργανωτές των δημόσιων θεαμάτων που προάγουν την ασέλγεια. Οι νέοι, ολωσδιόλου αντίθετα, παντρεύονται πολύ νωρίς και προσπαθούν να δημιουργήσουν τη δική τους εστία και να χαρούν το θάλπος της. Σωστό δεν είναι να σταθούμε μόνο στα ηθικά αποστήματα της εποχής, κάθε εποχής, και να προχωρήσουμε σε γενικότερες αξιολογικές κρίσεις.
Άλλωστε, δεν πρέπει να παραβλέπουμε την οικουμενική δίψα πλατύτερης, βαθύτερης και σωστότερα οργανωμένης παιδείας, που είναι ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του καιρού μας. Αυτή η δίψα δεν υποδηλώνει μόνο μια ανάγκη, που γίνεται αισθητότερη την κάθε στιγμή, αλλά από μία επιθυμία που στρέφεται προς ουσιαστικότερες επιδιώξεις. Οι παιδευτικές απαιτήσεις είναι αμφιτερόπλευρες: από τη μια μεριά πηγάζουν από την πολιτιστική δομή της εποχής και από την άλλη εκφράζουν το άτομο που συλλογίζεται τον εαυτό του. Και το άτομο δεν αντιπροσωπεύει πια μια μειονότητα, αλλά την πλειονότητα. Όπου μάλιστα οι παιδευτικές συνθήκες είναι ευνοϊκότερες και την πλειονότητα την έχει αντικαταστήσει το σύνολο. Ακόμα και τα ονομασμένα «παιδιά των λουλουδιών», αυτή η άκρα ασυδοσία, δεν είναι στερημένα από κάποια μόρφωση και συχνά σημαντική. Αν καταρτίσουμε τον εκπαιδευτικό χάρτη του κόσμου και τον αντιπαραβάλουμε προς έναν ανάλογο χάρτη καταρτισμένο εδώ και ένα και μισόν αιώνα, θα απομείνουμε ενεοί μπροστά στο πλήθος των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, και των ερευνητικών κέντρων, που βρίσκονται ιδρυμένα ή που ολοένα ιδρύονται. Και η παιδεία δεν είναι μόνο το παρόν και το μέλλον. Είναι και το παρελθόν. Είναι ένα πυρηνικό στοιχείο του κατεστημένου. Η παιδεία δεν διδάσκει μόνο την τεχνική εφαρμογή των σύγχρονων επιστημονικών κατακτήσεων. Πηγαίνει και βαθύτερα προς τα πίσω. Κι όταν μελετούμε τις σύγχρονες βιβλιογραφίες, μας προκαλεί ανεξάλειπτη εντύπωση η αφθονία των εκδόσεων που αναφέρονται στους αρχαίους πολιτισμούς, στα κλασικά κείμενα, σε απολησμονημένα ιστορικά περιστατικά, σε μια εμπαθή διερεύνηση του «προ-κατεστημένου», όχι για να πολεμηθεί τούτο και να εξοντωθεί, αλλά κυριότατα για να διαφωτιστεί και να χρησιμοποιηθεί. Με τούτο θέλω να πω, πως μια ολοκληρωτική ανατροπή του κατεστημένου δεν είναι μήτε δυνατή μήτε επιθυμητή.
Κι όταν υποστηρίζουμε αυτήν την άποψη, δεν σημαίνει πως υποστηρίζουμε και την άποψη πως έχουν άδικο οι νέοι. Μερικές φορές, βέβαια, μας ερεθίζουν και μας εξοργίζουν οι νέοι με την ορμητική τους αντίρρηση. Μήπως εμείς οι ίδιοι δεν υπήρξαμε κάποτε αντιρρητικοί και προσπαθήσαμε πολλά να τα διορθώσουμε και δεν πραγματοποιήσαμε ένα πλήθος μεταβολές, που τις παραδίνουμε σήμερα μαζί με το κατεστημένο; Ολόκληρο το τεχνολογικό κατεστημένο δεν είναι έργο δικό μας; Οι νέοι το βρήκαν έτοιμο. Ο κόσμος που αντικρίζουν οι νέοι, ως προς την αγαθή του πλευρά, γιατί και τέτοια χωρίς αμφιβολία υπάρχει, είναι ο δικός μας κόσμος. Είναι ο κόσμος που μετρίασε ή και που εξαφάνισε ολωσδιόλου τον ανθρώπινο μόχθο, ο κόσμος που πολέμησε, και τις περισσότερες φορές αποτελεσματικά, τις αρρώστιες, ο κόσμος που άνοιξε τους ευρύτερους από κάθε άλλη φορά στην ιστορία δρόμους της έρευνας, ο κόσμος που ένιωσε την ανάγκη να χτυπήσει τη μισαλλοδοξία, την προκατάληψη, τη δεισιδαιμονία, που έχυσε το αίμα του σε τόσους αγώνες με ευγενική πρόθεση. Οι νέοι δεν πρέπει να το λησμονούν αυτό, αν επιθυμούν να είναι δίκαιοι. Αλλά –φυσικά, υπάρχει ένα τεράστιο «αλλά». Είναι εκείνο που βρέθηκε πέρα από τις δυνατότητές μας. Όλα δεν γίνονται σε μια και μόνη στιγμή. Ο άνθρωπος είναι και δαίμονας και άγγελος. Και οι προαιώνιες ρίζες δεν καταστρέφονται με την προσπάθεια μιας γενιάς. Πίστευα πάντα και πιστεύω ακόμα, πως ο άνθρωπος θα χρειαστεί μεγάλο διάστημα χρόνου, για να νικήσει το ανήμερο θηρίο που φωλεύει μέσα του. Οι πόλεμοι που εξακολουθούν να οργώνουν τη γη είναι οι ευκαιρίες που δημιουργεί ή και μόνο χρησιμοποιεί το θηρίο για να διατηρήσει την ύπαρξή του. Οι στυγνοί ανταγωνισμοί των υλικών συμφερόντων, είτε διατυπώνονται στο πεδίο της μάχης, είτε προκρίνουν τρόπους άλλους όχι λιγότερο δολοφονικούς, οι φανατισμοί που βλέπουν στα πρόσωπα των διαφωνούντων τους αντιπάλους που πρέπει να εξοντωθούν, όλη αυτή η ασυμπόνετη πλάση, που μας οδηγεί συχνά στον απελπισμό, είναι επίσης αποδείξεις της αντοχής του θηρίου. Εδώ και λίγο καιρό διάβασα σε μιαν εφημερίδα τούτη την είδηση (την αντιγράφω λέξη προς λέξη):
Γκρην Ρίβερ (Ουαϊόμιγκ). Ένας νέος 25 ετών αυτοκτόνησε, αφού άφησε ένα σημείωμα, στο οποίο αναφέρει ότι το αυτοκίνητό του έπαθε βλάβη «μέσα στην παγωνιά» και κανένας άλλος αυτοκινητιστής δεν στάθηκε για να τον βοηθήσει. Στο σημείωμά του ο Νταίηβιντ Χαφτσέλτερ γράφει: «Δεν μπορώ πια να υποφέρω την παγωνιά, αλλά κυρίως δεν μπορώ να υποφέρω την αδιαφορία των συνανθρώπων μου, που εξακολουθούν να περνούν δίπλα μου, χωρίς να σταματούν».
Ο Νταίηβιντ αυτοκτόνησε με μια σφαίρα στο κεφάλι, καθώς ανακοινώθηκε από την αστυνομία. Αυτός λοιπόν ο Νταίηβιντ είναι ένα σύμβολο. Είναι ο νέος άνθρωπος που χάνεται μέσα στην παγωνιά του χειμώνα και μέσα στην παγωνιά της άλλης ψυχής. Που νιώθει πως έχει απομείνει ολομόναχος μέσα σ’ έναν έρημο κόσμο. Και που συλλογίζεται πως τούτη η ζωή δεν αξίζει, αν πρόκειται να τη ζήσεις ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους. Ο Νταίηβιντ αυτοκαταλύεται και μας μαθαίνει ποιο είναι το χρέος μας, αν επιθυμούμε να πλάσουμε την καλύτερη μέρα. Παρά τις μερικές περιπτώσεις, το κατεστημένο είναι ασυμπόνετο, στην ευρύτερη σημασία του όρου. Δεν λογαριάζει τον άνθρωπο. Δεν λογαριάζει τον πόνο του άλλου ανθρώπου. Ενεργητικά, προσπαθεί να τον εξοντώσει, αν δεν τον έχει πειθαρχημένο στο θέλημά του. Παθητικά, αδιαφορεί για την τύχη του.
Αν ύστερα από όλα αυτά θελήσουμε να καταλήξουμε σ’ ένα συμπέρασμα, πολύ εύκολα θα νιώσουμε πως τα κύρια βδελυρά γνωρίσματα του κατεστημένου είναι η υποκρισία, η υποδούλωση στο προσωπικό συμφέρον και η απουσία κάθε ουσιαστικής συμπόνιας προς τον άλλο άνθρωπο. Οι νέοι, αν θέλουν να επιτελέσουν τον προορισμό τους, έναν μεγάλο προορισμό, ας επιχειρήσουν, πολεμώντας το κατεστημένο, να πολεμήσουν αποφασιστικά τα βδελυρά του γνωρίσματα και όχι να τα υιοθετήσουν με τη σκέψη πως έτσι τα πολεμούν αποτελεσματικότερα. Δεν μας χρειάζεται μια καινούρια υποκρισία στη θέση της πατροπαράδοτης. Μήτε η αντικατάσταση των καθιερωμένων συμφερόντων από άλλα μήτε η εκδήλωση της συμπόνιας προς όποιον βρίσκεται σίμα μας και η εκδήλωση της αναλγησίας σ’ εκείνον που δεν βρίσκεται.
Περιμένω την αντίρρηση: «πολύ δύσκολα πράγματα». Είμαι σύμφωνος. Όχι δύσκολα, δυσκολότατα. Αλλά για τα δυσκολότατα αξίζει να προσπαθεί κανείς. Διαφορετικά, τα παλιά ανθρωποειδή θα τα αντικαταστήσουν νεώτερα και, φυσικά, τελειότερα ».

Τράβαγε κάθε μέρα μια φωτογραφία Polaroid...

Συγγραφέας: Chris Higgins
Πρωτότυπο κείμενο:http://www.mentalfloss.com/blogs/archives/author/chris/

Μετάφραση: Σωκράτης Π. Κουρτσίδης

Χθές, τυχαία έπεσα σε μια κάπως μυστηριώδη ιστοσελίδα - μια συλλογή από polaroids, μία για κάθε μέρα από τις 31 Μαρτίου 1979 μέχρι και τις 25 Οκτωβρίου 1997. Δεν φαινόταν πουθενά το όνομα του δημιουργού ούτε πληροφορίες επικοινωνιας ούτε και κάποια ένδειξη από που μπορεί αυτές να προέρχονταν. Έτσι, εκ του φυσικού, άρχισα να κοιτάζω με τη σειρά τις φωτογραφίες. Αυτό που βρήκα με άφησε άφωνο.

Το 1979 οι φωτογραφίες ξεκινούν περιστασιακά, με εικόνες από φίλους, πικ νικ, δείπνα και ούτως καθεξής. Εδώ είναι ένα δείγμα από την 23 Απριλίου 1979 (πιστεύω ότι ο φωτογράφος αυτών των σειρών πρέπει να είναι ο άνδρας στο προσκήνιο αριστερά στην φωτογραφία):

April 23, 1979

Γύρω στο 1980 αρχίζω να σχηματίζω την εικόνα ότι ο φωτογράφος πρέπει να είναι σκηνοθέτης. Εδώ λαμβάνει ένα γράμμα από το αμερικάνικο φεστιβάλ ταινιών και τραβάει μια φωτογραφία στις 30 Ιανουαρίου 1980:

January 30, 1980

Κάποιες μέρες δεν έχει φωτογραφήσει κάτι ενδιαφέρον, έτσι απλά τραβάει κάποια φωτογραφία με την ημέρα. Σχόλια: Αυτή ήταν μια λανθασμένη εκτίμηση. Δείτε τα σχόλια στην αυθεντική ιστοσελίδα για περισσότερες πληροφορίες.

August 23, 1982

Μέσα στο 1980 βλέπουμε περισσότερες οικογενειακές ή εύθυμες φωτογραφίες, αλλά επίσης και κάποιες σύντομες ματιές πάνω στη δουλειά του φωτογράφου ως σκηνοθέτη ή μουσικού. Εδώ είναι κάποιος ο οποίος ασχολείται με ήχο σε ένα κινηματογραφικό στούντιο στις 5 Φεβρουαρίου 1983:

February 5, 1983

Ο φωτογράφος είναι ένας ένθερμος οπαδός των Mets. Εδώ είναι μια λήψη από αυτόν και μια φίλη του με τα εισιτήρια τους για τους Mets στις 29 Απριλίου 1986:

April 29, 1986

Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 80 αρχίζουμε να βλέπουμε περισσότερες ενδείξεις ότι ο φωτογράφος είναι επίσης και μουσικός. Παίζει ένα ακορντεόν και έχει φίλους που παίζουν διάφορα μουσικά όργανα. Τι είδος μουσικής άραγε να παίζουν; Εδώ είναι μια φωτογραφία στις 2 Ιουλίου 1989 με τον φωτογράφο και το μουσικό όργανό του:

July 2, 1989

Το 1991, βλέπουμε οπτικές ενδείξεις του φωτογραφικού υλικού που έχει συλλεχθεί μέχρι τότε. Ο Φωτογράφος έχει τακτοποιημένες τις φωτογραφίες σε κουτιά μέσα σε κατάλληλα βαλιτσάκια, όπως δείχνει αυτή η φωτογραφία στις 30 Μαρτίου 1991:

March 30, 1991

Στις 6 Δεκεμβρίου 1993 καταγράφει τον θάνατο του Frank Zappa με τη φωτογραφική του μηχανή:

December 6, 1993

Η δεκαετία του 90 φαίνεται να είναι μια καλή εποχή για τον φωτογράφο. Τον βλέπουμε να αφιερώνει περισσότερο χρόνο με φίλους και λιγότερο φωτογραφίζοντας θέματα στους δρόμους (τα οποία είναι πολλά και δεν τα έχω συμπεριλάβει πιο πάνω). Ίσως κάποιο από τα φιλμ του να το έκανε στο IFC, the Independent Film Channel, όπως φαίνεται σε μια φωτογραφία του στις 18 Δεκέμβρη 1996:

December 18, 1996

Μέσα στο 1997, αρχίζουμε να βλέπουμε τον φωτογράφο στις φωτογραφίες του ολοένα και περισσότερο. Κάποιες φορές το πρόσωπό του επισκιάζεται πίσω από αντικείμενα. Κάποιες άλλες είναι βυθισμένος στον καναπέ. Όταν είναι με άλλους ανθρώπους, δεν φαίνεται χαμογελαστός. Στις 2 Μαΐου του 1997 κάτι κακό έχει συμβεί:

May 2, 1997

Στις 4 Μαΐου1997 είναι πλέον ολοφάνερο ότι έχει καρκίνο:

May 4, 1997

Η κατάσταση της υγείας του παρουσιάζει ραγδαία επιδείνωση. Εδώ, ο φωτογράφος αυτοφωτογραφίζεται μέσα από έναν καθρέπτη στις 2 Ιουνίου 1997:

June 2, 1997

Κατά το τέλος του μήνα είναι εντελώς χωρίς μαλλιά, λόγω προφανώς των χημειοθεραπειών:

June 30, 1997

Η υγεία του συνεχίζει να επιδεινώνεται κατά τον Ιούλιο, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβρη του 1997, με πολλές εισαγωγές στο νοσοκομεία και φανερή χημειοθεραπεία. Μια ακτίδα φωτός διαφαίνεται στις 11 Σεπτεμβρίου 1997, όταν το μαλλί του φωτογράφου αρχίζει να μεγαλώνει ξανά:

September 11, 1997

Στις 5 Οκτωβρίου 1997, είναι ξεκάθαρο τι σημαίνει αυτή η φωτογραφία:

October 5, 1997

Δύο μέρες αργότερα βλέπουμε τον γάμο:

October 7, 1997

Και μερικές εβδομάδες αργότερα είναι πάλι πίσω στο νοσοκομείο. Στις 24 Οκτωβρίου 1997 βλέπουμε έναν φίλο του να του παίζει μουσική στο δωμάτιο του νοσοκομείου:

October 24, 1997

Την επόμενη μέρα ο φωτογράφος πέθανε.

Αυτό που ξεκίνησε για μένα ως μια διασκεδαστική συλλογή από φωτογραφίες - ποιος τραβούσε κάθε μέρα φωτογραφίες για 18 χρόνια; - κατάληξε σε ένα σοκ. Ποιος ήταν αυτός ο άνδρας; Πως κατέληξαν οι φωτογραφίες τους στον ιστό; Ξεκίνησα μια διήμερη αναζήτηση εξετάζοντας τον κώδικα της ιστοσελίδας και εφαρμόζοντας κάποια κόλπα στο google.

Τελικά η ερευνά μου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο φωτογράφος ήταν ο Jamie Livingston, ο οποίος τραβούσε μια φωτογραφία κάθε μέρα επί 18 έτη μέχρι την ημέρα που πέθανε, χρησιμοποιώντας μια Polaroid SX-70 camera. Ονομάτισε το project του "Φωτογραφία της ημέρας" και προφανώς σχεδίαζε να τις συλλέξει σε κάποιο σημείο. Αν ζούσε τώρα... Πέθανε στις 25 Οκτωβρίου 1997, την ημέρα όπου έκλεινε τα 41α γεννέθλια του.

Μετά τον θάνατό του, οι φίλοι του Hugh Crawford και Betsy Reid διοργάνωσαν μια δημόσια έκθεση, την οποία και ονόμασαν PHOTO OF THE DAY: 1979-1997, 6,697 Polaroids, dated in sequence. Η έκθεση άνοιξε τις πόρτες της το 2007 στο Bertelsmann Campus Center του Bard College (εκεί όπου ο Livingston ξεκίνησε τη σειρά, ως φοιτητής τότε). Η έκθεση περιλάμβανε αντίγραφα των φωτογραφιών από κάθε polaroid και καταλάμβανε έναν χώρο 7 x 120 ποδιών (2,3 m x 40 m, περίπου 92 τ.μ.).

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για αυτό το project σε αυτό το blog ή να ρίξετε μια ματιά στη ιστοσελίδα. Είναι ένας εκπληκτικός απολογισμός για τη ζωή και τον θάνατο κάποιου ανθρώπου. Όλες οι παραπάνω φωτογραφίες είναι από την ιστοσελίδα.

Σχόλιο: Κατόπιν επαφής μου με τον Hugh Crawford και τη σύζυγό του Luise, μου εξήγησαν ότι οι φωτογραφίες όπου φαίνονται μόνο ημερομηνίες δεν είναι polaroids, αλλά υποκατάστατα θέσεων για μέρες όπου δεν υπήρξε φωτογραφία ή η αντίστοιχη φωτογραφία έχει χαθεί.

Σχόλιο 4: Ο Jamie Livingston καταχωρήθηκε στην Wikipedia.

Σχόλιο 5: Πολλοί ρώτησαν γύρω από την Polaroid SX-70 camera. Μπορείτε να δείτε αυτό το Eames film το οποίο επεξηγεί τη μηχανή.

Αφού γλίτωσε από λιοντάρια και ληστές, έχασε τη ζωή του σε ελληνικό δρόμο

Τραγικός θάνατος στη Νέα Ερυθραία για τον διάσημο βρετανό ποδηλάτη Ιαν Χίμπελ


Γύρισε με το ποδήλατο ολόκληρο τον πλανήτη. Διέσχισε ζούγκλες και άγριους ποταμούς. Ξέφυγε από ελέφαντες, λιοντάρια και ένοπλους ληστές. Εκανε όμως ένα λάθος. Ηρθε να κάνει ποδήλατο στην Ελλάδα. Και κατέληξε στο ΚΑΤ, νεκρός. Ο λόγος για τον Ιαν Χίμπελ , που έκανε το μοιραίο σφάλμα να... κάνει ποδήλατο στην Εθνική οδό Αθηνών- Λαμίας, όπου βρήκε τραγικό θάνατο όταν τον χτύπησε και τον εγκατέλειψε οδηγός που έκανε «κόντρες» με άλλο αυτοκίνητο. Το περιστατικό συνέβη στις 24 Αυγούστου στο ύψος της Νέας Ερυθραίας, με πρωταγωνιστές τον 74χρονο Βρετανό και έναν 32χρονο έλληνα οδηγό, που βρίσκεται πια στα χέρια της Αστυνομίας, αφού συνελήφθη και ομολόγησε την πράξη του. Ο αδικοχαμένος Ιαν Χίμπελ άφησε την τελευταία του πνοή λίγο μετά τη μεταφορά του στο ΚΑΤ.

Ο βρετανός ποδηλάτης, που καταγόταν από το Μπρίξχαμ του Ντέβον, διήνυσε από τη δεκαετία του 1960 περισσότερα από 400.000 χιλιόμετρα, ταξιδεύοντας στις πιο απομακρυσμένες και επικίνδυνες γωνιές του κόσμου. Η ποδηλατική του περιπέτεια ξεκίνησε το 1963, όταν ζήτησε από τον εργοδότη του διετή σπουδαστική άδεια και επέστρεψε δέκα χρόνια αργότερα, έχοντας γίνει ο πρώτος που ταξίδεψε με ποδήλατο από τη Γη του Πυρός ως την Αλάσκα. Συνολικά ταξίδεψε από τους πάγους της Ανταρκτικής στις ζούγκλες του Αμαζονίου και από τον Αρκτικό Κύκλο στα πιο απομακρυσμένα νησιά της Ινδονησίας. Ακόμη, έκανε την απόσταση Βρυξέλλες- Βλαδιβοστόκ με το πετάλι. Του άρεσε να φεύγει για ταξίδια μόνος και κάλυπτε τα έξοδά του αποταμιεύοντας τις λιγοστές του οικονομίες. Στα ταξίδια του έβρισκε στέγη και τροφή, όποτε αυτό ήταν εφικτό, ενώ είχε φιλοξενηθεί από τις περισσότερες μακρινές και νομαδικές φυλές των πέντε ηπείρων.

«Μου αρέσει να επισκέπτομαι πιο πνευματικά μέρη.Ηθελα να δοκιμάσω τις πρωτότυπες μπροστινές και πισινές θήκες μεταφοράς που σχεδίασα. Και έψαχνα ακόμη μία ευκαιρία να φωτογραφίσω το Περού,με λιγότερη ντροπή.Ηλπιζα να μη φοβηθώ ξανά αυτές τις γυναίκες με τα παράξενα καπέλα και τις περίεργες φούστες,που τόσο με είχαν τρομάξει την προηγούμενη φορά» έγραφε για να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους είχε ξεκινήσει ένα επικίνδυνο ταξίδι για το Περού στα τέλη του 1970. Ο Ιαν Χίμπελ προτιμούσε να ταξιδεύει υπό ιδιαίτερα ανώμαλες συνθήκες και κατάφερε να διασχίσει βάλτους, απότομους γκρεμούς, αλλά και την έρημο Σαχάρα. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του είχε δεχθεί επιθέσεις από ένοπλους ληστές, τροπικά μυρμήγκια, λιοντάρια και ελέφαντες.

Ο Χίμπελ απετέλεσε κατηγορία από μόνος του στη συνείδηση των ποδηλατών του κόσμου. Μάλιστα, με το βιβλίο του «Ιnto the Remote Ρlaces» ενθάρρυνε και ενέπνευσε αναρίθμητους να ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Γι΄ αυτόν τον λόγο την περασμένη Πέμπτη ποδηλάτες απ΄ όλον τον πλανήτη αφιέρωσαν τις ιστοσελίδες τους στη μνήμη του.


Στη διάρκεια των περιπλανήσεών του κινδύνεψε από τροπικά μερμήγκια που του είχαν φάει τη σκηνή του, από την επίθεση λιονταριού και ελεφάντων στη ζούγκλα, από τροπικές καταιγίδες και από διάφορες άλλες κακές συγκυρίες. Επιβίωσε όμως από όλα αυτά για να βρει έναν άδοξο θάνατο στη... ζούγκλα των ελληνικών δρόμων.


Ο βρετανικός Τύπος, επί τη ευκαιρία, εμμέσως πλην σαφώς, τονίζει το παράδοξο του τρόπου με τον οποίο έφυγε από τη ζωή. «Επί τέσσερις δεκαετίες έφτανε με το ποδήλατό του στις πιο απομακρυσμένες γωνιές του κόσμου, όπου οι ντόπιοι τον καλοδέχονταν. Κατάφερε να επιβιώσει από την ελονοσία, τις συχνές επιθέσεις σκυλιών με λύσσα, αλλά και τις συλλήψεις συνοροφυλάκων. Τον πυροβόλησαν κλέφτες, σχεδόν τον έφαγαν ζωντανό τροπικά μυρμήγκια και κατάφερε να επιβιώσει από συναντήσεις με ελέφαντες και λιοντάρια. Ωστόσο, δυστυχώς, το αναπόφευκτο ήθελε τον “θρυλικό ποδηλάτη” να σκοτωθεί μετά από σύγκρουση με αυτοκίνητο κοντά στην Αθήνα», γράφει χαρακτηριστικά ο «Γκάρντιαν».

πηγές: ΤΟ ΒΗΜΑ / ΕΣΠΡΕΣΣΟ - 6/9/2008

Μουσική 90s - Army of lovers

Η απόλυτη παρακμή! Απολαύστε την!



Περιβάλλον: Απλές καθημερινές κινήσεις.

Παραθέτω από το δίκτυο ένα πολύ έξυπνο κείμενο για το περιβάλλον. (Δεν θυμάμαι ποιος το έγραψε, ωστόσο ακόμα και έτσι μπράβο του!)
Για να προστατευτεί το περιβάλλον θα πρέπει εμείς πρώτα απ' όλα να υιοθετήσουμε κάποιες απλές συνήθειες στον τρόπο της καθημερινής ζωής μας. Μικρές μεν, σωτήριες δε για τη φύση. Είναι στο χέρι μας, ας πάψουμε να κατηγορούμε τους πάντες για όλα αυτά που δεν κάνουμε. Σιγά - σιγά, μέρα με τη μέρα θα τα καταφέρουμε!


Ένα κουτάκι αλουμινίου «καίει» 0,1λίτροπετρέλαιο


Γι' αυτό το ταπεινό κουτάκι, που ζυγίζει 15 γραμμάρια, χρειάστηκε βωξίτης βάρους 60 γραμμαρίων. Τα κοιτάσματα βωξίτη δεν είναι ανεξάντλητα. Μεγάλες ποσότητες από το υλικό αυτό βρίσκονται στα τροπικά δάση. Η εξόρυξη τους σημαίνει αποψίλωση των πνευμόνων της Γης ή σκάψιμο των βουνών. Επιπλέον, για να παραχθεί το ένα κουτάκι ξοδεύτηκε ενέργεια, ικανή να λειτουργήσει μια τηλεόραση για τρεις ώρες. Όλοι αυτοί οι πολύτιμοι φυσικοί πόροι πάνε χαμένοι εάν το κουτάκι πέσει στα κοινά σκουπίδια, όπου θα μείνει για πολλά χρόνια πριν διαλυθεί.

Αντίθετα, η ανακύκλωση του έχει πολλά οφέλη. Για να παραχθεί ένα ολοκαίνουργιο κουτάκι από ανακύκλωση απαιτείται μόλις το 5% της ενέργειας της κανονικής παραγωγής. Αποφεύγουμε έτσι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα σχεδόν ίσες με το βάρος του. Για κάθε τόνο ανακυκλώσιμου αλουμινίου κερδίζουμε 4 τόνους βωξίτη, 37 βαρέλια πετρέλαιο, 500 κιλάσόδα και 100 κιλάασβεστόλιθο. Και όλα αυτά σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, αφού χρειάζονται μόλις 90 μέρες για να εμφανισθεί πάλι στα ράφια.

Ένα γυάλινο μπουκάλι θα ... φώτιζε ένα δωμάτιο για 8ώρες

Κατασκευάζεται από άμμο (που μας δίνει πυρίτιο), ανθρακικό νάτριο και ασβεστόλιθο. Τα τρία αυτά υλικά συγχωνεύονται σε υψηλές θερμοκρασίες - και γι'αυτό απαιτείται σημαντική ενέργεια. Υπολογίζεται ότι για την κατασκευή ενός μπουκαλιού καταναλώνεται ενέργεια ίση με αυτή που καίει ένας λαμπτήρας 100 Wσε οκτώ ώρες. Γιατί να πετάμε στα σκουπίδια αυτόν τον πλούτο όταν η ανακύκλωση ενός γυάλινου μπουκαλιού μας δίνει το ίδιο προϊόν με 50% λιγότερη ενέργεια; Πόσο μάλλον, όταν υπολογίζεται ότι με την ανακύκλωση αποσοβούμε εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ίσες με το ένα τρίτο του βάρους του μπουκαλιού.

Μια μπαταρία μολύνει 400 κυβικά μέτρα νερού

100 εκατομμύρια μπαταρίες οικιακής χρήσης πωλούνται κάθε χρόνο στην Ελλάδα. Μεγάλο ποσοστό από τις μπαταρίες αυτού του τύπου (έως και 20%) περιέχουν υδράργυρο, ένα υλικό που προκαλεί νευρολογικές διαταραχές, θάνατο και τύφλωση. Αν και μικροσκοπικές, οι μπαταρίες μπορεί να προκαλέσουν ανυπολόγιστη καταστροφή, εάν πεταχτούν ανεξέλεγκτα, καθώς περιέχουν το εξαιρετικά επικίνδυνο κάδμιο (συνδέεται με καρκινογένεση, πνευμονοπάθειες, νεφρικές βλάβες κ.λ.π.) και σειρά ακόμα τοξικών ουσιών. Σκεφτείτε ότι μια μπαταρία είναι αρκετή για να μολύνει ένα κυβικό μέτρο χώμα και 400 κυβικά μέτρα νερού!

Αν και η ανακύκλωση ,μπαταριών δεν αποδίδει άμεσα οικονομικά, μας προστατεύει από τέτοιος κινδύνους.

5 μπουκάλια = 1 μπουφάν!

Εκτός από το ότι αυξάνουν τον όγκο των σκουπιδιών εάν δεν «τσαλακωθούν» (έχει υπολογιστεί ότι ο όγκος που καταλαμβάνουν κάθε ένα είναι 2,5 φορές το βάρος τους) θα χρειαστεί να περάσουν 400 - 500 χρόνια πριν αρχίσουν να αποσυντίθενται.

Αντίθετα, ανακυκλώνοντας μισό κιλό ΡΕΤ πλαστικά μπουκάλια, εξοικονομεί κανείς ενέργεια αντίστοιχη με 12.000 ΒΤU. Η διαδικασία για την ανακύκλωση τους είναι η εξής! Χωρίζονται ανά είδος ( PET, PVC, PP), πλένονται και κομματιάζονται. Από τις νιφάδες κατασκευάζονται διάφορα προϊόντα : από νέα πλαστικά μπουκάλια έως ύφασμα, επένδυση μαξιλαριών και μπουφάν. έχει υπολογιστεί ότι πέντε πλαστικά μπουκάλια είναι αρκετά για την επένδυση ενός μπουφάν, 25 για ένα φλις παλτό ή 26 μπουκάλια για να φτιαχτεί ένα κοστούμι από πολυεστέρα.

Πάνα μιας χρήσης: 15 δέντρα ανά παιδί

Μπορεί να είναι πρακτική αλλά με πολύ υψηλό κόστος. Και δεν μιλάμε μόνο για το οικονομικό κόστος (που μπορεί να ξεπεραστεί τα 2.000 ευρώ για κάθε παιδί), αλλά για το περιβαλλοντικό. Έχει υπολογισθεί ότι για κάθε παιδί χρειάζονται πάνω από 5.000 πάνες μιας χρήσης, ποσότητα που απαιτεί την θυσία 15 δέντρων! Ένα εκατομμύριο δέντρα κόβονται παγκοσμίως κάθε χρόνο μόνο για πάνες μιας χρήσης.

Από την άλλη, είναι από τα σκουπίδια που «φουσκώνουν» τον συνολικό όγκο απορριμμάτων, καθώς οι πάνες που χρησιμοποιεί ένα και μόνο παιδί στην ανάπτυξη του ξεπερνούν σε βάρος τον ένα τόνο!

Ένα σπίτι «παράγει» 7,7 κιλά τετραπάκ ετησίως

Οι συσκευασίες από τετραπά κατακτούν όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της αγοράς, καθώς είναι αρκετά εύχρηστες, τόσο για τις εταιρίες, όσο για τους καταναλωτές. Υπολογίζεται ότι μια οικογένεια σε ένα χρόνο καταναλώνει 300 λίτραγάλα και «παράγει» σκουπίδια τετραπάκ βάρους 7,7 κιλών.

Αν και ελαφρύ, μαλακό και ταυτόχρονα ανθεκτικό, το τετραπάκ αποτελεί πραγματικό εφιάλτη για οποιοδήποτε σύστημα ανακύκλωσης. Καθώς αποτελείται κατά 77% από χαρτί, 18% από πλαστικό και 5%από αλουμίνιο, η ανακύκλωση του απαιτεί τον διαχωρισμό των διαφορετικών υλικών, πράγμα που καθιστά ιδιαίτερα δαπανηρό το κόστος της. Σε κάποιες περιπτώσεις οι ίδιες οι εταιρίες που παράγουν τη συσκευασία αναλαμβάνουν και την ανακύκλωση, φτιάχτοντας νέα συσκευασία.

300 εκατ. Ευρώ το χρόνο γίνονται ... σακούλες

Παράγωγο του πετρελαίου και σύμβολο της κοινωνίας μιας χρήσης, η πλαστική σακούλα έχει κατακλύσει τη ζωή μας. Πάνω από 60.000 τόνοι πλαστικού μιας χρήσης καταναλώνονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα. Η παραγωγή τους υπολογίζεται ότι στοιχίζει περίπου 300 εκατ. Ευρώ, δηλαδή 5 ευρώ το κιλό. Πολλαπλάσιο είναι το κόστος τους από τη στιγμή που θα πεταχτούν. Αυξάνουν τον όγκο των σκουπιδιών, η διαχείριση τους είναι δύσκολη, ενώ μια πλαστική σακούλα χρειάζεται από 100 έως 400 χρόνια για να διαλυθεί, αφού ταφεί. Επιπλέον, δυσκολεύει την αποσύνθεση και των απορριμμάτων οργανικής προέλευσης, που περιέχουν. Ειδικά όταν οι πλαστικές σακούλες πέφτουν στη θάλασσα είναι πολύ επικίνδυνες. Δεν είναι μόνο η ρύπανση - προκαλούν τον θάνατο χελωνών και ψαριών.

Και μη νομίζετε ότι είναι δωρεάν :έρευνα του συνδέσμου των σουπερ μαρκετ αναφέρει ότι η αχρέωτη διανομή της πλαστικής σακούλας επιβαρύνει 0,3% την τελική τιμή.

Ο βασικός στόχος είναι η μεγάλη μείωση της χρήσης τα. Από 'κει και πέρα η εκ νέου χρησιμοποίηση, η ξεχωριστή συλλογή και η ανακύκλωση (παρ΄ ότι κοστίζει αρκετά) αποτελούν καλύτερες επιλογές από το πέταγμα στο σωρό.

Για κάθε τόνο χαρτιού, γλιτώνεις 32.000 λίτρα νερό

Η έκρηξη των εντύπων κατακλύζει το σπίτι μας με χαρτί κάθε είδους. Μπορεί πολλά απ'αυτά (ειδικά τα διαφημιστικά) να δίνονται δωρεάν, το πραγματικό κόστος του χαρτιού όμως είναι πολύ μεγάλο. Το ποσό, γίνεται κατανοητό όταν δούμε τι κερδίζουμε από την ανακύκλωση του. Για κάθε τόνο χαρτιού που ανακυκλώνουμε, λοιπόν, σώζουμε 17 δέντρα, 32.000 λίτρανερού, δύο βαρέλια πετρελαίου και 4.100 κιλοβατώρες ηλεκτρικού ρεύματος, ικανού να καλύπτει τις ανάγκες ενός σπιτιού για πέντε μήνες. Σημαντική είναι και η εξοικονόμηση αερίων του θερμοκηπίου (πάνω από 74%), καθώς και η μείωση του όγκου των απορριμμάτων.

Ένας τόνος από υψηλής ποιότητας ανακυκλωμένο χαρτί μπορεί να αντικαταστήσει τρεις τόνους ξύλο για χαρτί. Δυστυχώς, όμως, τα περισσότερα περιοδικά που κυκλοφορούν σήμερα στην Ελλάδα δεν χρησιμοποιούν ανακυκλωμένο χαρτί.

Ταυτόχρονα, στην προσπάθεια για ιλουστρασιόν εκτυπώσεις περνούν το χαρτί με επικάλυψη καολίνης, η οποία περιέχει άργιλο. Ο άργιλος όμως δυσκολεύει την ανακύκλωση, καθώς δημιουργεί σβώλους και δίνει κακής ποιότητας ανακυκλωμένο χαρτί.

5 λεπτά για να αδειάσει, 200χρόνια για να λιώσει

χρησιμοποιούμε ένα ποτηράκι για ένα λεπτό και αυτό κάνει 200 χρόνια να λιώσει! Μάλλον δεν συμφέρει... Αλλά καθώς τα φαστ φουντ, το φαγητό «παραγγελία απ'έξω» και το φαγητό στο πόδι επεκτείνονται, τα πλαστικά πιατάκια, ποτηράκι, μαχαιροπήρουνα και κάθε είδους σκεύη μιας χρήσης γίνονται πια συνώνυμα της καθημερινότητας. Φτιαγμένα συνήθως από πολυστυρένιο, αποτελούν μεγάλο μέρος του συνολικού όγκου των πλαστικών απορριμμάτων και είναι εξίσου δύσκολο να διαλυθούν.

Το 1/3των σκουπιδιών μας είναι κομπόστ

Φλούδες από φρούτα, λαχανικά και κάθε είδους υπολείμματα φαγητού πέφτουν «χύμα» στον σκουπιδοτενεκέ μας, φτάνοντας το 35% - 50% του συνόλου των σκουπιδιών μας. Τα οργανικά σκουπίδια αποτελούν έτσι ένα μεγάλο μέρος του όγκου των αποβλήτων που κατευθύνονται για ταφή. Όπως ανακατεύονται με τα άλλα απορρίμματα, δυσκολεύουν την ανακύκλωση. Απεναντίας, εάν έπεφταν σε ξεχωριστό κάδο ή (ακόμα καλύτερα) εάν συλλέγονταν σε ειδικούς κάδους κομποστοποίησης σε κάθε σπίτι, θα μπορούσαν να μας δώσουν πολύ καλό κομπόστ, κατάλληλο για επιχωματώσεις και καλλιέργειες.»

Περί ψήφων

Το παρακάτω κείμενο δεν είναι δικό μου, το είχα αντιγράψει παλαιότερα πριν τις προηγούμενες εκλογές από κάποιο site. Νομίζω πως υπογράφει για αυτό κάποιος Γιώργος Σαρρής, αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρος. Το παραθέτω για να μας βάλει σε σκέψεις:

"Πολλοί αγανακτισμένοι ψηφοφόροι, αποφασίζουν να ψηφίσουν άκυρο ή λευκό ή ακόμα και να μην πάνε στις κάλπες, με σκοπό να τιμωρήσουν έτσι, τα μεγάλα κυρίως κόμματα, ως υπεύθυνα για την κατάντια της χώρας.

Στην πραγματικότητα αυτό είναι το μεγαλύτερο ΔΩΡΟ που μπορούν να κάνουν στα δύο μεγάλα κόμματα. Στις παρακάτω γραμμές θα εξηγήσω όσο πιο απλά γίνεται, ώστε να μην έχει κανείς αμφιβολία, γιατί τα δύο μεγάλα κόμματα ΠΑΡΑΚΑΛΑΝΕ να υπάρχει μεγάλο ποσοστό Λευκών/Άκυρων/Αποχής, ώστε να αυξήσουν τα δικά τους ποσοστά.

Αν υποθέσουμε ότι το σύνολο των ψηφοφόρων είναι 100 (ποσοστό 100%), τότε με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, για να σχηματίσει ένα κόμμα αυτοδύναμη κυβέρνηση, χρειάζεται να συγκεντρώσει ποσοστό μεγαλύτερο του 42% από τα ΕΓΚΥΡΑ ψηφοδέλτια. Να το ψηφίσουν δηλαδή στο παράδειγμά μας 43 άτομα.
Τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ έχουν μια σταθερή βάση ψηφοφόρων (ψηφοφόρους που θα τα ψήφιζαν ακόμα και αν γύριζε η γη ανάποδα, «βαμμένους» με άλλα λόγια), της τάξης του 20% περίπου το κάθε ένα. Με αυτά τα δεδομένα, όποιο κόμμα κατορθώσει να πείσει άλλους 23 ψηφοφόρους να το ψηφίσουν, συγκεντρώνει το ποσοστό που απαιτείται και σχηματίζει κυβέρνηση.

Αν υποθέσουμε τώρα ότι από τους 100 ψηφοφόρους του συνόλου, οι 25 δεν πάνε να ψηφίσουν, έχουμε δηλαδή αποχή 25%.
Από τους 75 που πάνε στις κάλπες, οι 8 ψηφίζουν λευκό και οι 7
ζωγραφίζουν μία μούντζα στο ψηφοδέλτιο πριν το ρίξουν (άκυρο). Έχουμε λοιπόν ποσοστό 15% λευκά/άκυρα.
Αυτό σημαίνει ότι τα έγκυρα ψηφοδέλτια είναι 60 από τα 100 άτομα του συνόλου. Το 42% του 60 είναι 26. Οι 20 «βαμμένοι» οπαδοί του κάθε κόμματος θα τα ψηφίσουν ότι και αν γίνει. Επομένως, όποιο κόμμα μαζέψει άλλες 6 (ολογράφως ΕΞΙ) ΜΟΝΟ ψήφους σχηματίζει κυβέρνηση!.

Στην περίπτωση δηλαδή, που δεν έχουμε αποχη/λευκά/άκυρα, το πρώτο κόμμα χρειάζεται να πείσει 23 ακόμα ψηφοφόρους να το ψηφίσουν, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, με ποσοστό 25% αποχή και 15% λευκά/άκυρα, χρειάζεται μόνο 6.

Με απλά λόγια:
ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟΑΠΟΧΗΣ/ΛΕΥΚΩΝ/ΑΚΥΡΩΝ, ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΨΗΦΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΧΗΜΑΤΙΣΕΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ .

Πόσο λιγότερες; Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών, οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι για το 2007 είναι 9.824.223 (πηγή
http://www.ypes.gr/ekloges/content/gr/ekl_kat_fr.htm ). Το 42% αυτών είναι 4.126.174. Με τα ποσοστά του προηγούμενου παραδείγματος (25% αποχή και 15% λευκά/άκυρα) το 42% γίνεται 2.475.705. Δηλαδή το πρώτο κόμμα χρειάζεται να μαζέψει 1.650.469 λιγότερες ψήφους. (Στην πράξη λόγω του εκλογικού συστήματος - κατανομή εδρών, εκλογικές περιφέρειες κλπ. - είναι ακόμα λιγότερες).

Σκεφτείτε το λοιπόν ξανά όσοι σκέφτεστε να ρίξετε λευκό, άκυρο ή να μην ψηφίσετε καθόλου. Εκτός αν δεν σας πειράζει να αποφασίσουν 2 εκατομμύρια «βαμμένοι» οπαδοί του ενός ή του άλλου κόμματος, ΠΟΙΟΣ και κυρίως ΠΩΣ, θα κυβερνήσει τα 10 εκατομμύρια των Ελλήνων. Δεν πιστεύω όμως πως συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλιώς δεν θα διαβάζατε αυτό το blog.

Πώς να εκφράσετε τη διαμαρτυρία σας; Ψηφίστε οποιοδήποτε μικρό κόμμα νομίζετε πως σας εκφράζει καλύτερα.
Δώστε τη δυνατότητα σε πολλές διαφορετικές φωνές αντιπολίτευσης, να ελέγχουν και να υποχρεώνουν την κυβέρνηση που θα προκύψει, να ακούσει τη θέληση του λαού. Μη δώσετε κι άλλη ευκαιρία στους ανεπάγγελτους, με μόνο προσόν το όνομα του πατέρα ή του θείου τους, να σας εκμεταλλευτούν για άλλη μια φορά, για να ικανοποιήσουν τους χρηματοδότες και τους φίλους τους. Δώστε στη βουλή τη δύναμη που πρέπει να έχει. Τη δύναμη να εκπροσωπεί όλες τις κοινωνικές τάξεις και τα συμφέροντά τους.

Εκτός αν είσαστε πολυεκατομμυριούχος εργολάβος δημοσίων έργων, οπότε ψηφίστε ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ. Δεν έχει σημασία ποιο, το ίδιο είναι.

Δεν υπάρχουν πονηρά σκίτσα, μόνο πονηρά μυαλιά!

Αφού καλά τα ξεκινάει, γιατί ρε παιδιά μετά τα χαλάει;



Μουσική 80s - Men at work: Down under

Down Under
From Wikipedia, the free encyclopedia

The term Down Under is a colloquialism referring to Australia and occasionally New Zealand. It locates Australia as "the land down under" because it lies totally within the southern hemisphere.

Despite the term's widespread international usage, it has been less commonly or rarely used by Australians themselves. The persistence of the media's use of the term has led to its wider embrace and usage. The Men at Work song "Down Under" became an instantly recognisable, patriotic rallying song - even though the writer of the song, Colin Hay, is Scottish. Australia's most famous boxing champion, Kostya Tszyu, was also nicknamed "The Thunder From Down Under".

According to Roger Ebert, "No film set in Australia is allowed to use the word Australia in its title where "Down Under" is an acceptable alternative. For example, we don't get The Rescuers in Australia or Quigley in Australia."




Traveling in a fried-out combie
On a hippie trail, head full of zombie
I met a strange lady, she made me nervous
She took me in and gave me breakfast
And she said,

Do you come from a land down under?
Where women glow and men plunder?
Cant you hear, cant you hear the thunder?
You better run, you better take cover.

Buying bread from a man in brussels
He was six foot four and full of muscles
I said, do you speak-a my language?
He just smiled and gave me a vegemite sandwich
And he said,

I come from a land down under
Where beer does flow and men chunder
Cant you hear, cant you hear the thunder?
You better run, you better take cover.

Lying in a den in bombay
With a slack jaw, and not much to say
I said to the man, are you trying to tempt me
Because I come from the land of plenty?
And he said,

Oh! do you come from a land down under? (oh yeah yeah)
Where women glow and men plunder?
Cant you hear, cant you hear the thunder?
You better run, you better take cover.

Μουσική 80s - ABC: The look of love

Οι τύποι είναι φοβεροί. Αυτό σημαίνει κέφι για μουσική και χαρά! Αυτός είναι και ο καλύτερος δρόμος για δημιουργία!



When your world is full of strange arrangements
And gravity won't pull you through
You know you're missing out on something
Well that something depends on you

All I'm saying, it takes a lot to love you
All I'm doing, you know it's true
All I mean now, there's one thing
Yes one thing that turns this grey sky to blue
That's the look, that's the look
The look of love

When your girl has left you out on the pavement (goodbye)
Then your dreams fall apart at the seams
Your reason for living's your reason for leaving
Don't ask me what it means

Who's got the look? I don't know the answer to that question
Where's the look? if I knew I would tell you
What's the look? look for your information
Yes there's one thing, the one thing that still holds true
(what's that? )
That's the look, that's the look
The look of love

If you judge a book by the cover,
Then you'd judge the look by the lover
I hope you'll soon recover,
Me I go from one extreme to another
And though my friends just might ask me
They say "martin maybe one day you'll find true love"
I say "maybe, there must be a solution
To the one thing, the one thing, we can't find"

That's the look, that's the look
The look of love
That's the look, that's the look
The look of love

That's the look, that's the look
Sisters and brothers
Should help each other
Oh, oh, oh
Heavens above

That's the look, that's the look, hip hip hooray, ay
That's the look, that's the look, yippee ai yippee aiay
That's the look, that's the look
Be lucky in love
Look of love

Blog Archive

Πρώτη ενημέρωση!

Νέα & ψυχαγωγία!

Τεχνολογικά blogs

Χαμόγελο

Χαμόγελο
Στηρίξτε το Χαμόγελο του παιδιού!

Socrates

Socrates
From Düsseldorf with love!
Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω, τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο... Κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία. Μην γυρνάς την πλάτη, μην ζεις στο ψέμα. Πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία. Σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία...
(ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ)

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Ενδιαφέροντα Blogs

Αξιόλογα Blogs & Sites!