3000 μέρες

Conceptions, Experiences and Explorations to relive the heady days of Life and ameliorate the World!

Γιατί πρέπει να βγεις ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει

Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού,  ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club.  Όπου και να την βρεις φρόντισε να είναι με το χαμόγελο στα χείλη και σιγουρέψου ότι αυτό γίνεται πλατύτερο όταν η παρέα της στρέφει αλλού την προσοχή της.  Στην πορεία, απασχόλησε την με ελαφριά κουβεντούλα, διάλεξε «πεσιματικές» ατάκες χαμογελώντας αμυδρά και με νόημα.  Και ενώ η νύχτα μπαίνει για τα καλά οδήγησε την στην πόρτα της εξόδου.  Μην δώσεις σημασία στην όποια αβάσταχτη κούραση μπορεί προς στιγμήν να σε λυγίζει. Φίλησε την κάτω από την τρεμάμενη λάμψη της λάμπας του δρόμου ενώ βρέχει, όπως έχεις δει στις ταινίες, υποκρινόμενος ωστόσο ότι η σκηνή δεν έχει και κάποια ιδιαίτερη σημασία. Πήγαινε την στο διαμέρισμα σου και απάλλαξε τον εαυτό σου από τον ψυχαναγκασμό του «κάνω έρωτα». Απλά πήδηξε την.   

Στη πορεία άσε το βιαστικό συμβόλαιο που υπέγραψες –ούτε που κατάλαβες πως-  να εξελιχθεί αργά και βασανιστικά σε σχέση. Βρες κοινά ενδιαφέροντα και θέματα προς συζήτηση όπως το σούσι ή η μουσική. Φρόντισε να κτίσεις γύρω από αυτό ένα πολύ γερό οικοδόμημα, πασπαλισμένο με την αίσθηση της αίγλης του ιερού χώρου στον οποίο καταφεύγεις κάθε φορά  που η ατμόσφαιρα μεταξύ σας γίνεται χλιαρή και τα βράδια ατελείωτα. Μην σκέφτεσαι ιδιαίτερα και άσε απλώς τους μήνες να περνούν. Πρότεινε της να συζήσετε και άφησε στην ίδια την ευθύνη της διακόσμησης. Αναλώσου σε ανούσιους καβγάδες τύπου «κλείνουμε την κωλοκουρτίνα στην ντουσιέρα για να μην πιάσει μάκα» και άσε να περάσει ένας χρόνος χωρίς να το πάρεις χαμπάρι.  Από εδώ και εμπρός ξεκίνα να παίρνεις χαμπάρι. 

Στο μυαλό σου στριφογυρνάει η ιδέα ότι είναι μάλλον καιρός να παντρευτείτε, αλλιώς όλη η ιστορία θα είναι χαμένος χρόνος.  Κάλεσε την λοιπόν για δείπνο σε ένα υπερπολυτελές εστιατόριο με ονειρική θέα πολύ εκτός των οικονομικών σου δυνατοτήτων. Με μακάριο ύφος ζήτησε από το σερβιτόρο να της φέρει ένα ποτήρι σαμπάνια αφού έχει βάλει μέσα ένα αξιοπρεπές δακτυλίδι. Όταν το προσέξει κάνε της πρόταση με όσο ενθουσιασμό και ειλικρίνεια μπορείς να επιστρατεύσεις.  Μην σε νοιάξει ιδιαίτερα αν νοιώσεις την καρδιά σου να χτυπά σαν ταμπούρλο. Το ίδιο ισχύει ακόμα και αν δεν μπορείς να την νοιώσεις καθόλου. Εάν μεσολαβήσει χειροκρότημα κάνε σαν να μην τρέχει τίποτα. Αν κλάψει, χαμογέλασε σαν να είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου.  Αν δεν κλάψει κάνε το ίδιο.   Άσε τα χρόνια να περνούν δίχως να δίνεις ιδιαίτερη σημασία. Ασχολήσου με την καριέρα σου, αγόρασε ένα σπίτι, κάνε δύο εντυπωσιακά παιδιά. Προσπάθησε να τα μεγαλώσεις καλά. Σταδιακά μπορείς να αρχίσεις να νοιώθεις αποτυχημένος. Απώλεσε λοιπόν την ύπαρξη σου μέσα σε μια βαρετή μονοτονία, σε μια μονοδιάστατη θλίψη. Πέρασε την κρίση της μέσης ηλικίας. Γέρασε. Στοχάσου πάνω στην ελλιπή πραγματοποίηση των στόχων σου. Κάποιες φορές νοιώσε ευχαριστημένος αλλά κυρίως νοιώσε κενός και ελαφρύς. Κατά την διάρκεια περιπάτων νοιώσε σαν να μην υπάρχει πια επιστροφή ή σαν να είσαι έτοιμος να σε πάρει ο άνεμος.  Στο τέλος συμβιβάσου με μια θανατηφόρα ασθένεια και αποδήμησε εις Κύριον αλλά…μόνο αφού έχεις συνειδητοποιήσει ότι με το κορίτσι που δεν διάβαζε η καρδιά σου δεν σκίρτησε ποτέ από οποιοδήποτε πάθος, και κανένας δεν θα γράψει την ιστορία της ζωής σας. Κατά τον ίδιο τρόπο, θα πεθάνει και αυτή μόνο με την αμυδρή και μέτριας έντασης θλίψη ότι η ικανότητα της να αγαπάει έπεσε στο κενό.     

Κάνε αυτά τα πράγματα, γαμώτο, γιατί τίποτα δεν είναι χειρότερο από ένα κορίτσι που διαβάζει. Κάνε τα, σου λέω, γιατί μια ζωή στο καθαρτήριο είναι καλύτερη από μια ζωή στην κόλαση. Κάνε τα γιατί το κορίτσι αυτό είναι γνώστρια του λεξιλογίου που μπορεί να περιγράψει αυτή την ακαθόριστη δυσαρέσκεια ως μια ανεκπλήρωτη ζωή.  Ένα λεξιλόγιο που αναλύει την εσωτερική ομορφιά του κόσμου και την κάνει δυνατή αναγκαιότητα αντί για φαντασιακή αναζήτηση. Το κορίτσι που διαβάζει έχει πρόσβαση σε ένα λεξιλόγιο που μπορεί να διακρίνει μεταξύ της απατηλής και απαθούς ρητορικής κάποιου που δεν μπορεί να την αγαπήσει, και της άναρθρης απελπισίας κάποιου που την αγαπάει πολύ. Ένα λεξιλόγιο που, γαμώτο, κάνει την κενού περιεχομένου σοφιστεία μου ένα φτηνό κόλπο. 

Κάνε τα γιατί το κορίτσι που διαβάζει κατανοεί σύνταξη. Η λογοτεχνία την έχει διδάξει ότι οι στιγμές τρυφερότητας έρχονται σε σποραδικά αλλά αναγνωρίσιμα διαλείμματα. Γνωρίζει επίσης πολύ καλά ότι η ζωή δεν έχει γραμμική πορεία,  και θεωρεί δεδομένο ότι η παρακμή ρέει στην ίδια κατεύθυνση με την απογοήτευση. Ένα κορίτσι που έχει εμβαθύνει στη σύνταξη του λόγου αναγνωρίζει στις ακανόνιστες διστακτικές παύσεις ανάμεσα σε δύο ανάσες τη φύση του ψέματος. Επίσης, αντιλαμβάνεται τη διαφορά της μεμονωμένης στιγμής θυμού από την μόνιμη συνήθεια κάποιου να είναι πικρός και κυνικός ανεξάρτητα λόγου ή αιτίας· αυτή η συνήθεια θα παραμείνει ζωντανή και όταν έχει πακετάρει τα πράγματα της, έχει αποχαιρετήσει απρόθυμα, έχει αποφασίσει ότι πρόκειται για παύση και όχι για τελεία και…προφανώς θα συνεχίζεται εις τον αιώνα τον αιώνων αμήν. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το συντακτικό που ταιριάζει στο ρυθμό και στους κυματισμούς ενός «αγαθού» βίου. 

 Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει γιατί το κορίτσι που διαβάζει γνωρίζει τη σημαντικότητα της πλοκής, μπορεί να εντοπίσει που τελειώνει ο πρόλογος καθώς και τις αιχμηρές εντάσεις της κορύφωσης. Τις νοιώθει στο πετσί της. Το κορίτσι που διαβάζει θα είναι υπομονετική σε μια διακοπή της δράσης, θα επισπεύσει τη λύση. Μα πάνω απ’ όλα γνωρίζει την αναπόφευκτη βαρύτητα του τέλους. Βρίσκεται στο στοιχείο της. Έχει αποχαιρετήσει χιλιάδες ήρωες με ένα σούβλισμα θλίψης όλο κ’ όλο στην καρδιά. 

Μην βγεις ραντεβού με ένα κορίτσι που διαβάζει γιατί τα κορίτσια αυτά είναι που αφηγούνται τις ιστορίες. Εσύ και ο Τζόυς, εσύ και ο Ναμπόκοφ, εσύ και η Γουλφ. Εσύ στη βιβλιοθήκη, στο διάδρομο αναμονής του μετρό, στη γωνία του καφέ, στο παράθυρο του δωματίου σου. Εσύ που αιωνίως κάνεις την ζωή μου αφόρητη. Το κορίτσι που διαβάζει έχει βγάλει έξω το τεφτέρι της ζωής της και είναι γεμάτο νόημα. Προσέχει οι αφηγήσεις της να είναι πλούσιες, το υποστηρικτικό καστ χρωματιστό και η γραμματοσειρά έντονη. Εσύ, το κορίτσι που διαβάζει, με κάνεις να θέλω να είμαι όλα αυτά που δεν είμαι. Αλλά είμαι αδύναμος και θα σε απογοητεύσω, αφού αυτό που έχεις ονειρευτεί είναι καλύτερο από αυτό που είμαι. Δεν θα δεχόσουν ποτέ τη ζωή για την οποία μιλούσα προηγουμένως. Δεν θα δεχόσουν τίποτα λιγότερο από πάθος, τελειότητα και μια ζωή άξια να αφηγηθεί. Αυτό ήταν. Τελείωσα μαζί σου κορίτσι που διαβάζει. Και μην ξεχάσεις με το επόμενο τραίνο να πάρεις και τον Χεμινγκγουέι μαζί σου. Σε μισώ. Δεν φαντάζεσαι πόσο πολύ σε μισώ.


Το κείμενο είναι του Charles Warnke, μεταφρασμένο στα ελληνικά από τη Σταυρούλα Χρυσοχόου. 

Πηγές:
https://www.lifo.gr/team/bookroom/30208
https://thoughtcatalog.com/charles-warnke/2011/01/dont-date-a-girl-who-reads


Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ, Πάμπλο Νερούδα

Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου κοντά στη θάλασσα, στο νησί. Ήσουν άγρια και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό. Ίσως πολύ αργά ενώθηκαν τα όνειρά μας, στα ψηλά ή στα βαθιά, στα ψηλά σαν κλαδιά που κουνάει ο ίδιος άνεμος, στα χαμηλά σαν κόκκινες ρίζες που αγγίζονται. Ίσως το όνειρό σου χωρίστηκε από το δικό μου και στη σκοτεινή θάλασσα με έψαχνε όπως πρώτα όταν δεν υπήρχες ακόμα, όταν χωρίς να σε διακρίνω έπλεα στο πλάι σου, και τα μάτια σου έψαχναν αυτό που τώρα - ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό - σου δίνω με γεμάτα χέρια, γιατί εσύ είσαι το κύπελλο που περίμενε τα δώρα της ζωής μου. Κοιμήθηκα μαζί σου όλη τη νύχτα, ενώ η σκοτεινή γη γυρίζει με ζωντανούς και νεκρούς, και σαν ξύπνησα ξάφνου καταμεσής στη σκιά το μπράτσο μου τύλιγε τη μέση σου. Ούτε η νύχτα, ούτε ο ύπνος μπόρεσαν να μας χωρίσουν. Κοιμήθηκα μαζί σου και ξύπνησα με το στόμα σου βγαλμένο από τον ύπνο να μου δίνει τη γεύση από τη γη, από τη θάλασσα, από τα φύκια, από το βάθος της ζωής σου, και δέχτηκα το φιλί σου μουσκεμένο από την αυγή σαν να έφθανε από τη θάλασσα που μας περιβάλλει.

(Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ, Πάμπλο Νερούδα)

Κωνσταντίνος Κριτζάς

Ένας νεαρός άνθρωπος, καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο από τα οκτώ του χρόνια λόγω μυοπάθειας, έφύγε και αυτός από τη ζωή. Λαμπρό παράδειγμα θέλησης για ζωή και πρόοδο. Κατόρθωσε ύστερα από πολύ κόπο να περάσει στη νομική σχολή και είχε όνειρο να ασχοληθεί με την εγκληματολογία.

Στο παρακάτω βίντεο από μια περσινή του συνέντευξή του στο "Ανδριανή Crete TV", ο Κωνσταντίνος μας αποκαλύπτει την γλυκιά προσωπικότητά του. Μπορεί το σώμα του να πάσχει, αλλά το πρόσωπό του είναι όμορφο.

Οι σχολές στην Ελλάδα δεν παρέχουν υποστήριξη για τη φυσική πρόσβαση σε αυτές ατόμων με κινητικές δυσκολίες. Και ο τρόπος που είναι παρκαρισμένα τα αυτοκίνητα και μποτιλιαρισμένα τα πεζοδρόμια είναι απάνθρωπος.




Κρίμα που δεν είχε την ευκαιρία να πηγαίνει καθημερινά στη σχολή του. Σίγουρα θα είχε κάνει πολλούς φίλους εκεί.

Ο Κωνσταντίνος είναι η απτή απόδειξη ότι κάθε ανθρώπινη κοινωνία πρέπει να περιλαμβάνει οπωσδήποτε και ανθρώπους σαν και αυτόν για να είναι πρακτικά ολοκληρωμένη.


Πηγές
  • Κωνσταντίνος Κριτζάς, ένα μικρός "ήρωας" της ζωής - https://www.youtube.com/watch?v=q68-fk7p0ao


"Ετερος εγώ" του Σωτήρη Τσαφούλια

Πριν μερικές μέρες μου κέντρισε το ενδιαφέρον μια ελληνική ταινία της κατηγορίας αστυνομικού θρίλερ, την οποία ο σκηνοθέτης και παραγωγός της την ανάρτησε για δωρεάν προβολή στο youtube. Δεν είχα ακούσει ή διαβάσει κάτι για αυτήν την ταινία. Ωστόσο, σκέφτηκα να δω τα πρώτα 5 λεπτά για να σχηματίσω μια μικρή εικόνα για το αν αξίζει να την παρακολουθήσω κάποια στιγμή στο μέλλον. Τα 5 λεπτά έγιναν ανεπαίσθητα 101 και οι τίτλοι τέλους ξεπρόβαλλαν μπροστά στα μάτια μου αφηνοντάς με κατάπληκτο μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου. Η ταινία με είχε κερδίσει, είχε κερδίσει 101 λεπτά από τη ζωή μου, είχα κερδίσει και εγώ 101 λεπτά από τη ζωή μου. Όλες αυτές τις μέρες μέχρι και σήμερα τη βλέπω ξανά και ξανά. Πότε ολόκληρη, πότε επικεντρώνομαι σε απαιτητικές σκηνές και αξιολογώ σκηνοθεσία, ηθοποιία, σκηνικά, σενάριο, μακιγιάζ, ειδικά εφέ, μουσική και πόσα άλλα. Είναι πράγματι μια καλή ταινία. Από τις καλύτερες του ελληνικού κινηματογράφου, τολμώ να πω, πέρα από τα ελληνικά δεδομένα.

Δεν θέλω να κάνω κάποια κριτική για την ταινία. Προτείνω σε όλους τους φίλους και τις φίλες να αφιερώσουν ένα δροσερό απόγευμα και να καθίσουν να τη δουν με την ησυχία τους.





Η ιστοσελίδα της ταινίας στο youtube είναι η εξής:
https://youtu.be/y3zho2aV2bs

Subtitles: Ελληνικά, English, Français
Σενάριο-Σκηνοθεσία: Σωτήρης Τσαφούλιας Διευθ. Φωτογραφίας : Γιώργος Μιχελής Μουσική : Κώστας Μαραγκός Μοντάζ : Γιώργος Γεωργόπουλος Γιώργος Μαυροψαρίδης Ηχολήπτης : Γιάννης Αντύπας Μιξάζ : Κώστας Βαρυμποπιώτης Κοστούμια : Άγις Παναγιώτου Μake up : Γιάννης Παμούκης S.F.X : Γιώργος Αλαχούζος Ρούλης Αλαχούζος VFX Supervisor : Αντώνης Κοτζιάς (YAFKA) Production Design :Ηλίας Λεδάκης Executive Producer :Φένια Κοσοβίτσα Πρωταγωνιστούν: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Δημήτρης Καταλειφός, Μάνος Βακούσης, Ιωάννα Κολλιοπούλου Guest Star : Francois Cluzet


Όταν δείτε την ταινία και σας αρέσει, μπορείτε να δείτε κατόπιν και το πως αυτή γυρίστηκε:

Έτερος Εγώ (making of)
https://youtu.be/VRefVArMcnk




Ευχαριστώ πολύ τον κύριο Τσαφούλια που διαθέτει το έργο του για εμάς το κοινό εντελώς δωρεάν. Σίγουρα η παραγωγή του κόστισε αρκετά χρήματα.


Συντροφιά με έναν σκυλάκο.

Σχεδόν έξι μήνες έχουν περάσει από εκείνη τη μέρα του περασμένου Οκτώβρη που η "Κηλίδα" έγινε η καθημερινή μου παρέα. Είναι η πρώτη μου φορά που υιοθετώ αδέσποτο σκυλάκο και ομολογώ ότι πια δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τη συντροφιά ενός τετράποδου φίλου.

Η Κηλίδα με κοιτάζει γεμάτη απορία να τη σημαδεύω με τη φωτογραφική μηχανή.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν πριν κάποιον καιρό, όταν ζούσα στην Ουτρέχτη. Εξομολογήθηκα αυτή τη σκέψη μου στη Γιάννα συνομιλώντας μαζί της στο skype και άκουσα εκείνη τη γλυκιά, γεμάτη παιδικότητα, ερώτηση "Μήπως έχεις εκεί κάποιον σκυλάκο;". Από την οθόνη του υπολογιστή της έψαχνε να δει μήπως ξεπροβάλλει κάποια μουσούδα μπροστά μου. "Δεν έχω", της απάντησα, "αλλά θα ήταν ωραία κάποια στιγμή να παίρναμε έναν...". Της άρεσε η ιδέα, θυμάμαι. Αγαπούσε πολύ τα κατοικίδια ζώα.

Πέρασαν έξι χρόνια από τότε. Έξι χρόνια γεμάτα τρέξιμο, αγώνα και συνεχείς μετακινήσεις για να έχω ένα σπίτι να μένω και μια αξιοπρεπή εργασία. Και με απύθμενη μοναξιά. Με τη Γιάννα μας χώρισε η απόσταση. Και ο σκυλάκος που θα υιοθετούσαμε μαζί έμεινε στην ιδέα. Όλα αυτά τα χρόνια που είμαι στο εξωτερικό δεν είχα τη χαρά σαν επέστρεφα στο σπίτι από τη δουλειά να ακούσω μια ζεστή φωνή ή να έχω έναν άνθρωπο να αγκαλιάσω. Μόνη εξαίρεση εκείνος ο Ιούλιος που ήταν η Γιάννα μαζί στην Ολλανδία. Νοσταλγώ πολύ τη ζωή που είχαμε τα τελευταία χρόνια που έζησα στη Θεσσαλονίκη πριν φύγω στο εξωτερικό, όσες δυσκολίες και λάθη κι ας είχε αυτή. Κυρίως γιατί εκείνα τα χρόνια ήταν ανθρώπινα και, ναι, ένοιωθα αγάπη, αληθινή αγάπη.

Αλλά ο καιρός έχει περάσει και πλέον θα πρέπει να κοιτάξω μπροστά, εδώ που πατάω, στο Ντίσελντορφ. Και ομολογώ ότι δεν έχω καμιά δύναμη να ξεκινήσω ξανά μια σχέση. Δεν είναι το γεγονός ότι είμαι τόσα χρόνια μόνος μου, αλλά το ότι έχω απογοητευτεί από τις ανθρώπινες σχέσεις στη σύγχρονη εποχή που ζούμε. Ίσως να είναι ο τρόπος ζωής, η τηλεόραση, οι επιρροές, η κυρίαρχη νοοτροπία, δεν ξέρω τι, μα παρατηρώ ότι οι σύγχρονες σχέσεις φαίνονται να είναι πολύ εγωιστικές και χαλαρές. Οι άνθρωποι τα φτιάχνουν και χωρίζουν πολύ εύκολα. Και πολλές φορές απατούν ο ένας τον άλλον, χωρίς ενοχές. Δεν αφοσιώνονται ο ένας στον άλλον, δεν αποδέχονται τη διαφορετικότητα, δεν υποστηρίζουν και δεν σέβονται την επιλογή τους να επιλέξουν κάποιον για σύντροφό τους. Η συντροφικότητα υπάρχει για όσον καιρό τα ιδία συμφέροντα ταυτίζονται μεταξύ τους. Μόλις, όμως, παρουσιαστούν οι πρώτες δυσκολίες, τότε αρχίζουν οι εγωισμοί και οι συγκρούσεις. Και συνήθως ο χωρισμός είναι η εύκολη λύση. Οι άνθρωποι αλλάζονται σαν τα υποκάμισα. Και αν θελήσεις να βρεις κάποιον, τώρα πια ψάχνεις στο διαδίκτυο, στις σελίδες ηλεκτρονικού συνοικεσίου. Με ένα προφίλ που είναι "πολύ καλό για να είναι αληθινό", αλλά θα κάνει τη δουλειά του. Να δηλώσεις οτιδήποτε έχει σημασία σήμερα για να φανείς ελκυστικός. Και οπωσδήποτε τι δουλειά κάνεις και πόσα χρήματα κερδίζεις τον μήνα, αλλιώς δεν θα έχεις απήχηση (ναι, όλες οι σελίδες έχουν πια αυτά τα πεδία στο προφίλ προς συμπλήρωση). Και όταν βγαίνεις έξω για ποτό, να ντυθείς καλά, να συμπεριφέρεσαι με συγκεκριμένο τρόπο και στάση σώματος, να φαίνεσαι ότι είσαι ευκατάστατος και να έχεις έτοιμες τις κατάλληλες ατάκες για να πεις. Για να μπεις και εσύ στο ράφι του σούπερ μάρκετ των σύγχρονων σχέσεων, να έχεις την κατάλληλη ετικέτα και τη σωστή διαφήμιση ώστε να σε "αγοράσουν" και να "αγοραστείς".

Δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν για αυτό το φαινόμενο, είναι η τάση της εποχής, έτσι μας μάθανε και έτσι λειτουργούμε ως κοινωνικά όντα. Και είμαστε και τόσο μπερδεμένοι, δεν ξέρουμε πραγματικά τι θέλουμε. Και ακόμα και να ξέρουμε, αυτό θα ισχύει για το σήμερα. Όλα τρέχουν τόσο γρήγορα και τίποτα μέσα μας δεν μπορεί να μας εγγυηθεί ότι αυτό που σήμερα θέλουμε θα είναι το ίδιο και ύστερα από έναν μήνα ή μερικά χρόνια. Από την άλλη πλευρά, σίγουρα υπάρχουν και άνθρωποι που ξέρουν τι θέλουν και θέλουν να βρουν έναν σύντροφο για να αφοσιωθούν πραγματικά σε αυτόν. Αλλά που να ψάξεις και που να τον βρεις; Αν δεν είναι στη δουλειά ή στο φιλικό περιβάλλον, τότε που; Να ξεκινήσεις να συνομιλείς με αγνώστους στο πλήθος; Ή κάποιο καινούριο χόμπι για να γνωρίσεις ανθρώπους; Τότε τι χόμπι είναι αυτό, αν ο σκοπός δεν είναι να χαλαρώσεις και να χαρείς ένα ευχάριστο πάρεργο; Δεν θα έπρεπε η ίδια η ζωή μας να μας δίνει τη δυνατότητα, έτσι απλά να προσεγγίζουμε ο ένας τον άλλον και σιγά-σιγά να χτίζουμε γερές και αληθινές σχέσεις μεταξύ μας;

Ξέρω ότι αυτά που γράφω ίσως να είναι αρκετά απαισιόδοξα και εκφράζουν απογοήτευση. Δεν θέλω να μεταγγίσω αυτά τα συναισθήματα σε άλλους ανθρώπους. Απλώς, αυτά νοιώθω και τα γράφω εδώ. Και μακάρι να είμαι λάθος ή το κλίμα να έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Αλλά, έχω αποφασίσει πια να αφήσω τη ζωή μου να κυλήσει πιο απλά και να ζήσω με αξιοπρέπεια τον υπόλοιπο χρόνο μου. Προσπαθώ να αποδεχτώ το πολύ πιθανό ενδεχόμενο ότι μάλλον δεν θα βρω κάποια γυναίκα να με συντροφέψει στην υπόλοιπη μου ζωή, ότι μάλλον δεν θα κάνω οικογένεια και παιδιά ("I am too old for this shit", όπως έλεγε και ο Roger Murtaugh στο Lethal Weapon...).

Στην προσπάθεια μου να καλύψω τη μοναξιά μου, σύμμαχος μου είναι το "Κηλιδάκι", ένα μικρό, αδέσποτο ημίαιμο σκυλάκι από το καταφύγιο αδέσποτων της Αίγινας. Και όχι μόνο. Έχει γίνει το συντροφάκι και το παρεάκι μου στην καθημερινότητά μου. Μόλις ξυπνήσω το πρωί, αμέσως το καταλαβαίνει και τρέχει να με σηκώσει κάνοντας χαρούλες. Με βγάζει έξω από το σπίτι για περίπατο στο πάρκο τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα, βοηθώντας με να αποφύγω την καθιστική ζωή και την κλεισούρα του σπιτιού. Χαίρεται όταν το χαϊδεύω, μαθαίνει εύκολα και είναι ήσυχο, ζωηρό, παιχνιδιάρικο και αγαθό. Ουσιαστικά είναι σαν να έχω έναν συγκάτοικο και την επιμέλεια ενός νηπίου ταυτόχρονα. Σαν νοιώθω άσχημα το καταλαβαίνει και έρχεται κοντά μου κουνώντας την ουρά. Η ζωή με έναν σκύλο είναι απαιτητική, αλλά είναι καλύτερη από πριν. Και κάθε μέρα που περνάει η συμβίωσή μας γίνεται ολοένα και πιο ωραία.

Στο πάρκο Volksgarten του Ντίσελντορφ.
Για να μπει η μικρή Κηλίδα στη ζωή μου χρειάστηκε ένας μικρός αγώνας. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για σκυλάκια σε γερμανικές ιστοσελίδες, βρήκα ένα σκυλάκι που μου άρεσε, τη μικρή Mooi από το καταφύγιο αδέσποτων της Αίγινας (Animal Protection Aegina & Agistri). Το καταφύγιο στην Αίγινα συνεργάζεται με έναν σύλλογο αδέσποτων στο Βερολίνο (Aegean Dogs e.V.). Επικοινώνησα με την πρόεδρο, τη Manuela, και ρώτησα για το σκυλάκι. Μου ζήτησε να της χορηγήσω μια βεβαίωση από τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματός μου ότι επιτρέπει το σκυλάκι να μένει εκεί. Σύμφωνα με το συμβόλαιο του σπιτιού μου, έπρεπε να ρωτήσω πιο πριν την ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος για να πάρω την συγκατάθεση και την άδειά της. Της έστειλα την αίτηση τέλη Ιουλίου. Δυστυχώς δεν την αποδέχτηκε, έχοντας ως αιτιολογία ότι ένα σκυλί δεν μπορεί να ζήσει σε ένα διαμέρισμα. Αμέσως μετά ρώτησα το τοπικό καταφύγιο αδέσποτων και κάποιους συλλόγους σε Ελλάδα και Γερμανία εάν αυτό ισχύει. Η απάντηση που πήρα είναι ότι "τα περισσότερα σκυλιά δεν έχουν πρόβλημα να ζήσουν σε διαμέρισμα, αρκεί να βγαίνουν καθημερινά όσο χρειάζεται για τη βόλτα τους". Κατόπιν προσωπικής μου αιτήσεως στη Manuela, ήρθαν στο σπίτι δύο μέλη μαζί με τα σκυλιά τους, ο Lutz και η Sandra, και αφού εξέτασαν το σπίτι και με γνώρισαν προσωπικά, ο σύλλογος μου χορήγησε μια βεβαίωση ότι το σπίτι πληροί τις προϋποθέσεις για να φιλοξενήσει ένα σκυλάκι. Ως προς το ενδιαφέρον μου για τη Mooi, η Έλενα, η υπεύθυνη από το καταφύγιο της Αίγινας, εκφράζοντας την ανησυχία της ότι η σκυλίτσα αυτή ήταν ακόμη φοβισμένη και μάλλον θα δυσκολευόταν να ζήσει σε μια πόλη με παρότρυνε να υιοθετήσω την Κηλίδα. Την ίδια μέρα είδα ένα σύντομο βιντεάκι και δύο φωτογραφίες της Κηλίδας και μου άρεσε. Μα πιο πολύ σκέφτηκα να εμπιστευτώ την πείρα της Έλενας και έτσι αποφάσισα να κλείσω την Κηλίδα.
 
Η Κηλίδα κουταβάκι τεσσάρων μηνών στην Αίγινα μαζί με τον αδερφό της τον Κορνέλιο.

Στο επόμενο βήμα, μια φίλη κτηνίατρος μου, η Δέσποινα, μου χορήγησε μια αντίστοιχη βεβαίωση για την Κηλίδα μέσω του συλλόγου στον οποίο εργαζόταν. Και η Jaqueline με βοήθησε σημαντικά στη σύνταξη των αιτήσεων και των εγγράφων. Παράλληλα, μετά από συνομιλίες και προσωπικές διαβεβαιώσεις συνέλεξα υπογραφές από όλους τους γείτονές μου ότι αποδέχονται τη διαμονή της Κηλίδας στο διαμέρισμά μου. Όλα τα παραπάνω διήρκησαν περίπου έξι εβδομάδες. Τέλος Σεπτέμβρη υπέβαλα ξανά την αίτηση στην ιδιοκτήτρια μαζί με τις βεβαιώσεις και τις υπογραφές και κατόπιν σκληρών διαπραγματεύσεων τελικά την αποδέχτηκε. Αμέσως μετά ξεκίνησαν οι διαδικασίες από την Αίγινα για την υιοθεσία. Υπόγραψα ένα συμβόλαιο υιοθεσίας και πλήρωσα περίπου 300 ευρώ για τα εισιτήρια και τα ιατρικά έξοδα. Επίσης, της έκανα μια πλήρη ασφάλιση υγείας. Κοστίζει γύρω στα 100 ευρώ τον μήνα, αλλά τουλάχιστον αν της συμβεί κάτι θα μπορώ να την πάω αμέσως στον γιατρό. Σίγα-σιγά μαθαίνω να κάνω το σωστό.

Μέσα Οκτώβρη ταξίδεψα στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης για να την παραλαβή της Κηλίδας. Εκεί ήταν δύο μέλη του συλλόγου και τρεις ακόμα σκυλάκοι για να παραληφθούν και αυτοί. Είναι περίεργο το συναίσθημα όταν βλέπεις για πρώτη φορά έναν σκυλάκο που καλείται να γίνει η μελλοντική σου συντροφιά. Περισσότερο χαρούμενος ήμουν. Την έβαλα στο κλουβί μεταφοράς και με το αμάξι την έφερα κατευθείαν στο σπίτι, όπως ακριβώς με συμβούλεψαν οι άνθρωποι του συλλόγου. Άνοιξα την πόρτα του κλουβιού σαν φτάσαμε στο σπίτι. Βγήκε δειλά-δειλά, μύρισε λίγο το χαλάκι και έπειτα... κατούρησε! Γελάω και μόνο που το σκέφτομαι.

Η πρώτη μέρα της Κηλίδας στο σπίτι, κουρασμένη από το πολύωρο ταξίδι και την προσαρμογή.
Είμαι πολύ τυχερός με την Κηλίδα. Μαθαίνει πολύ εύκολα με τεχνικές θετικής επιβράβευσης και είναι καθαρό σκυλάκι. Από την επόμενη μέρα έκανε την ανάγκη της μόνο εκτός σπιτιού. Από τις πρώτες μέρες έμαθε να μην γαβγίζει στο σπίτι, να είναι ήσυχη και να μην πειράζει προσωπικά μου αντικείμενα ή ηλεκτρικά καλώδια. Είναι τόσο ήσυχη που είναι σχεδόν απαρατήρητη. Όσοι φίλοι με έχουν επισκεφτεί, μου κάνουν συνεχώς την ίδια ερώτηση: "Είναι δυνατόν να είναι σκύλος; Είναι πολύ ήσυχη...". Έξω από το σπίτι είναι δραστήρια και πολύ ενεργητική. Στο πάρκο τρέχει σαν αστραπή και είναι παιχνιδιάρα και τσαχπίνα. Και είναι φιλική με όλον τον κόσμο, τα σκυλιά και τις γάτες. Δεν ξέρει τι πάει να πει "δάγκωμα" και δεν έχει επιθετικές τάσεις. Η Έλενα μου έδωσε το καλύτερο σκυλάκι που θα μπορούσα να έχω στη δεδομένη φάση της ζωής μου.



Συντροφικότητα. Προτείνω στους υπόλοιπους σαν εμένα μοναχικούς ανθρώπους να υιοθετήσουν ένα αδεσποτάκι. Ένας σκύλος θα σου προσφέρει συντροφιά και αγάπη, ακόμα και να μην του φερθείς καλά. Ένας ακόμα λόγος για να του προσφέρεις και εσύ και με το παραπάνω ζεστασιά, φροντίδα, ένα ζεστό σπιτάκι, φαγάκι και νεράκι, παρέα και αγάπη. Θα σου διδάξει να δίνεις, να μην είσαι εγωιστής και να μην κρατάς μούτρα, να είσαι περισσότερο "άνθρωπος". Να αποδέχεσαι, να είσαι υπομονετικός και να προσπαθείς να καταλάβεις τα συναισθήματά του. Ότι η συμβίωση απαιτεί μοιρασιά και ότι στο τέλος όλοι κερδίζουν.

Μετά το μπάνιο ξάπλα στην πολυθρόνα.
Για τους φίλους που θέλουν ένα αδεσποτάκι από την Αίγινα, θα τους πρότεινα να επικοινωνήσουν με την Έλενα. Τα στοιχεία επικοινωνίας της είναι τα εξής:

Elena Fountouki
Animal Protection Aegina & Agistri
E Mail:  coselen@gmail.com

Κάπου εδώ αυτή η ανάρτηση τελειώνει. Είναι ώρα να βγάλω την Κηλίδα βόλτα. Ή αλλιώς εκείνη εμένα...


Mari's art & things

Για τους φίλους που τους αρέσει το δημιουργικό μεράκι έχω να τους προτείνω τις χειροποίητες δημιουργίες της ξαδέρφης μου της Μαρίας. Θα της βρείτε στο διαδικτυακό της μαγαζάκι στη διεύθυνση:

Mari's art & things

http://www.jamjar.gr/store/marisartandthings











Με τον καιρό θα προστεθούν περισσότερες δημιουργίες. Η Μαρία έχει ταλέντο και άπειρη φαντασία και δεν σταματά ποτέ να με εκπλήσσει με τις καινούριες της ιδέες!


Blog Archive

Αναγνώστες

Πρώτη ενημέρωση!

Νέα & ψυχαγωγία!

Χαμόγελο

Χαμόγελο
Στηρίξτε το Χαμόγελο του παιδιού!

Socrates

Socrates
From Düsseldorf with love!
Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω, τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο... Κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία. Μην γυρνάς την πλάτη, μην ζεις στο ψέμα. Πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία. Σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία...
(ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ)

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Ενδιαφέροντα Blogs

Αξιόλογα Blogs & Sites!